فرانچسکو ده مارتینو
فرانچسکو ده مارتینو | |
|---|---|
 ده مارتینو | |
| معاون نخست‌وزیر ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۶ اوت ۱۹۷۰ – ۱۵ ژانویه ۱۹۷۲ | |
| نخست‌وزیر | امیلیو کولومبو |
| پس از | پائولو امیلیو تاویانی |
| پیش از | ماریو تاناسی |
| دوره مسئولیت ۱۲ دسامبر ۱۹۶۸ – ۵ ژوئیه ۱۹۶۹ | |
| نخست‌وزیر | ماریانو رومور |
| پس از | پیترو ننی |
| پیش از | پائولو امیلیو تاویانی |
| سناتور جمهوری ایتالیا | |
| سناتور مادام‌العمر ۱ ژوئن ۱۹۹۱ – ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲ | |
| گمارنده | فرانچسکو کوسیگا |
| دوره مسئولیت ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۳ – ۱ ژوئیه ۱۹۸۷ | |
| حوزه انتخاباتی | کامپانیا |
| نماینده مجلس نمایندگان | |
| دوره مسئولیت ۸ مه ۱۹۴۸ – ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۳ | |
| حوزه انتخاباتی | ناپل |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۳۱ مهٔ ۱۹۰۷ ناپل، کامپانیا، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲ (۹۵ سال) ناپل، کامپانیا، ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | Pd'A (۱۹۴۳–۱۹۴۶) PSI (۱۹۴۶–۱۹۹۴) دموکرات‌های چپ (۱۹۹۸–۲۰۰۲) |
| فرزندان | گیدو ده مارتینو |
| تخصص | حقوق‌دان |
فرانچسکو ده مارتینو (۳۱ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی، سناتور مادام‌العمر (۱۹۹۱–۲۰۰۲) و معاون پیشین نخست‌وزیر ایتالیا بود. او را بسیاری «وجدان حزب سوسیالیست ایتالیا» می‌دانستند.[۱]
زندگی‌نامه
ده مارتینو در ۳۱ مه ۱۹۰۷ در ناپل به‌دنیا آمد.[۲] او در دانشکدهٔ حقوق فدریکو دوم ناپل تحصیل کرد و با راهنمایی انریکو ده نیکولا به پژوهش در حقوق و اقتصاد پرداخت و به یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران حقوق رومی بدل شد.[۳]
او استاد ممتاز دانشگاه فدریکو دوم بود و آثار متعددی از جمله «تاریخ قانون اساسی روم» (در شش جلد) و «تاریخ اقتصادی روم باستان» را منتشر کرد که به زبان‌های انگلیسی، اسپانیایی، آلمانی، فرانسوی و چینی ترجمه شدند.
ده مارتینو در ۱۹۴۳ به حزب کنش پیوست و سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا بازگشت. در انتخابات نخست جمهوری ایتالیا (۱۹۴۸) به‌عنوان نمایندهٔ ناپل وارد مجلس نمایندگان ایتالیا شد.[۲][۴] او به‌زودی مورد اعتماد پیترو ننی قرار گرفت و نایب‌دبیر حزب شد.
ده مارتینو چندین بار در دولت‌های ماریانو رومور و امیلیو کولومبو به‌عنوان معاون نخست‌وزیر خدمت کرد.[۵]
او دو بار نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری ایتالیا (۱۹۷۱ و ۱۹۷۸) شد اما در نهایت ساندرو پرتینی به ریاست‌جمهوری رسید. در همین دوره، ماجرای ربوده‌شدن پسرش گیدو به‌دست کامورا و پرداخت باج برای آزادی، جایگاه سیاسی او را تضعیف کرد.[۶]
در ۱۹۷۶، پس از ناکامی حزب در انتخابات، از دبیرکلی کنار گذاشته شد و بِتینو کراکسی جانشین او گردید. با این حال همچنان به نمایندگی ادامه داد و در ۱۹۹۱ به‌عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب شد.[۴][۳] در سال‌های پایانی به دموکرات‌های چپ پیوست.[۶]
ده مارتینو در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲ در ناپل درگذشت.[۳] از او پنج فرزند باقی ماندند: آرماندو، گیدو، آنتونینو، الیزا و لائورا.
تاریخچه انتخاباتی
| انتخابات | مجلس | حوزهٔ انتخابیه | حزب | آرا | نتیجه |
|---|---|---|---|---|---|
| ۱۹۴۸ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | جبههٔ دموکراتیک خلق | ۲۰٬۴۵۲ |  انتخاب شد |
| ۱۹۵۳ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۴۲٬۱۰۸ | انتخاب شد |
| ۱۹۵۸ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۴۳٬۲۹۵ | انتخاب شد |
| ۱۹۶۳ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۵۹٬۹۶۵ | انتخاب شد |
| ۱۹۶۸ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۶۱٬۴۳۱ | انتخاب شد |
| ۱۹۷۲ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۶۶٬۲۹۶ | انتخاب شد |
| ۱۹۷۶ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۶۹٬۲۴۴ | انتخاب شد |
| ۱۹۷۹ | مجلس نمایندگان ایتالیا | ناپل–کازرتا | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۸۳٬۶۳۴ | انتخاب شد |
| ۱۹۸۳ | سنای جمهوری ایتالیا | کامپانیا – ناپل ۳ | حزب سوسیالیست ایتالیا | ۱۱٬۲۴۳ | انتخاب شد |
منابع
- ↑ Lane, John Francis (2002-11-22). "Obituary: Francesco De Martino". گاردین (به انگلیسی). Retrieved 2020-11-16.
- 1 2 "Francesco De Martino / Deputati / Camera dei deputati - Portale storico". storia.camera.it. پارلمان ایتالیا. Retrieved 2020-11-16.
- 1 2 3 "Francesco De Martino, il socialismo e il futuro della sinistra". Avanti (به ایتالیایی). 2019-11-21. Retrieved 2020-11-17.
- 1 2 "senato.it - Scheda di attività di Francesco DE MARTINO - XIV Legislatura". سنای ایتالیا. Retrieved 2020-11-16.
- ↑ "Francesco De Martino / Deputati / Camera dei deputati - Portale storico". پارلمان ایتالیا. Retrieved 2020-11-16.
- 1 2 Urbani, Ilaria (2016-04-07). "Al Vomero una piazza per Francesco De Martino". لا رپوبلیکا (به ایتالیایی). Retrieved 2020-11-17.
پیوند به بیرون
پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Francesco De Martino در ویکی‌انبار - صفحهٔ سنای ایتالیا
- صفحهٔ مجلس نمایندگان ایتالیا