ماریو تاناسی
ماریو تاناسی | |
|---|---|
 | |
| وزیر دفاع ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۹۷۰ – ۱۹۷۴ | |
| نخست‌وزیر | ماریانو رومور، جولیو آندریوتی |
| پس از | — |
| پیش از | — |
| حوزه انتخاباتی | مجلس نمایندگان ایتالیا |
| معاون نخست‌وزیر ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۹۷۲ – ۱۹۷۲ | |
| نخست‌وزیر | جولیو آندریوتی |
| دبیر حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۹۶۴ – ۱۹۶۶ | |
| پس از | جوزپه ساراغات |
| پیش از | اتحاد با حزب سوسیالیست ایتالیا |
| دبیر حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۹۷۲ – ۱۹۷۲ | |
| پس از | مائورو فری |
| پیش از | فلاویو اورلاندی |
| دبیر حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۹۷۵ – ۱۹۷۶ | |
| پس از | فلاویو اورلاندی |
| پیش از | جوزپه ساراغات |
| دوره مسئولیت ۱۹۶۳ – ۱۹۷۹ | |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۷ مارس ۱۹۱۶ اوروری، استان کامپوباسو، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۵ مه ۲۰۰۷ رم، ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا |
ماریو تاناسی (۱۷ مارس ۱۹۱۶[۱] – ۵ مه ۲۰۰۷) سیاستمدار ایتالیایی بود که چندین بار وزیر جمهوری ایتالیا شد. در سال ۱۹۷۹ او توسط دادگاه قانون اساسی ایتالیا به دلیل دخالت در رسوایی رشوه‌خواری لاکهید محکوم شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ایتالیا شده است.
زندگی‌نامه
تاناسی در اوروری، در استان کامپوباسو به دنیا آمد.[۲] او به حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (Partito Socialista Democratico Italiano؛ PSDI) پیوست و بعدها همراه با فرانچسکو ده مارتینو، حزب متحد PSI-PSDI را که اتحاد کوتاه‌مدتی میان PSDI و حزب سوسیالیست ایتالیا بود، رهبری کرد.[۳][۴] در ۱۹۶۳ او نمایندهٔ مجلس نمایندگان شد و تا ۱۹۷۹ این سمت را حفظ کرد.[۵]
او برای نخستین بار وزیر دفاع در دولت رومور دوم (۱۹۷۰) شد که با اتحاد دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا و PSDI تشکیل شده بود. در ۱۹۷۲ دوباره به عنوان وزیر دفاع و نیز معاون نخست‌وزیر در دولت آندریوتی دوم منصوب شد (که در آن حزب لیبرال ایتالیا جای سوسیالیست‌ها را گرفته بود). تاناسی سومین بار وزیر دفاع در دولت رومور چهارم (DC-PSI-PSDI-حزب جمهوری‌خواه ایتالیا) بود.
پس از مدتی کوتاه در ۱۹۷۲، او در ژوئن ۱۹۷۵ بار دیگر دبیر کل PSDI شد و جای فلاویو اورلاندی را گرفت. اندکی بعد، او همراه با ماریانو رومور و لوئیجی گویی در رسوایی رشوه‌خواری لاکهید دخیل شد که باعث شد سمت دبیرکلی حزب را از دست بدهد. در ۱۹۷۹ دادگاه قانون اساسی ایتالیا او را به جرم رشوه‌خواری محکوم کرد و او چهار ماه را در زندان گذراند.[۶] او نخستین وزیر پیشین ایتالیا بود که محکوم به زندان شد و نخستین سیاستمداری بود که پیش از رسوایی‌های سراسری دست‌های پاک در دهه ۱۹۹۰ به جرم فساد محکوم گردید.[۷]
منابع
- ↑ Vita italiana (به ایتالیایی). Presidenza del consiglio dei ministri, Servizi informazioni e della proprietà letteraria. 1973. p. 750. Retrieved 16 December 2024.
- ↑ "Tanassi, Mario". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 16 December 2024.
- ↑ Baldan, Attilio (2007). Un paese di eroi e parassiti: riflessioni sulla cultura politica italiana contemporanea (به ایتالیایی). Aracne. p. 177. ISBN 978-88-548-1026-6. Retrieved 16 December 2024.
- ↑ Gregori, Enrico (4 July 2016). "4 luglio 1968 Si riunisce a Roma la corrente "Rinnovamento socialista"". Il Messaggero (به ایتالیایی). Retrieved 16 December 2024.
- ↑ "Mario Tanassi / Deputati / Camera dei deputati - Portale storico". storia.camera.it. Retrieved 16 December 2024.
- ↑ CORTE COSTITUZIONALE IN COMPOSIZIONE INTEGRATA. "Sentenza nel giudizio penale di accusa n. 1 del registro generale 1977". Sentenza Lockheed. Consulta Online. Retrieved 12 October 2011.
- ↑ Colazingari, Silvia; Rose-Ackerman, Susan (1998). "Corruption in a Paternalistic Democracy: Lessons from Italy for Latin America". Political Science Quarterly (به انگلیسی). 113 (3): 465. doi:10.2307/2658076. ISSN 0032-3195. JSTOR 2658076.