فرناندو داوالوس

فرناندو داوالوس
زاده	۱۱ نوامبر ۱۴۸۹ پادشاهی ناپل
درگذشته	۳ دسامبر ۱۵۲۵ دوک‌نشین میلان
وفاداری	پادشاهی ناپل  امپراتوری اسپانیا  امپراتوری مقدس روم
شاخه نظامی	Army
سال‌های خدمت	۱۵۱۲–۱۵۲۵
درجه	General
جنگ‌ها و عملیات‌ها	جنگ اتحاد کمبره نبرد راونا نبرد لا موتا جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ نبرد واپریو دادا نبرد بیکوکا فتح جنوا نبرد پاویا
همسر(ان)	ویتوریا کولونا

فرناندو فرانچسکو داوالوس، پنجمین مارکز پسکارا (به ایتالیایی Ferrante Francesco d'Ávalos)، (۱۱ نوامبر ۱۴۸۹–۳ دسامبر ۱۵۲۵)، یک رهبر نظامی ایتالیایی و نجیب‌زاده اسپانیایی بود. او یک کاپیتان مهم در خدمت اسپانیا و امپراتوری مقدس روم در طول جنگ‌های ایتالیا بود.^[۱]

فرناندو در ناپل متولد شد، اما خانواده‌اش اصالتاً آراگونی بودند و به همراه پدربزرگش، اینیگو داوالوس، ژنرال آلفونسو پنجم، به جنوب ایتالیا آمده بودند. پدر فرناندو، آلفونسو داوالوس داکینو، چهارمین مارکی پسکارا (نباید با آلفونسو داوالوس، ششمین مارکی پسکارا و پسرعموی فرناندو اشتباه گرفته شود) بود. ^{در طول زندگی‌اش، فرناندو داوالوس با نام «} پسکارا»، شهری در پادشاهی ناپل که مارکی آن بود، نیز شناخته می‌شد. او که به اصالت اسپانیایی خود افتخار می‌کرد و توسط اسپانیایی‌ها احاطه شده بود، با وجود تبار ناپلی خود، همیشه به زبان اسپانیایی صحبت می‌کرد و با یک زن اشرافی از ایالات پاپی ازدواج کرد. به گفته فرانچسکو گوئیچاردینی، مورخ رنسانس، فرناندو داوالوس خود را بیشتر اسپانیایی می‌دانست تا ایتالیایی.^[۲]

پدر فرناندو در جریان حمله فرانسه به ناپل کشته شد، در حالی ;i هنوز نوزاد بود. در سن شش سالگی،فرناندو به نامزدی ویتوریا کولونا، دختر ژنرال فابریزیو کولونا، درآمد و این ازدواج در سال ۱۵۰۹ در جزیره ایسکیا جشن گرفته شد. جایگاه او به عنوان یک اشراف‌زاده از حزب آراگونی در ناپل، او را موظف می‌کرد که از فردیناند کاتولیک در جنگ‌هایش در ایتالیا حمایت کند. در سال ۱۵۱۲، او فرماندهی یک دسته سواره نظام سبک را در نبرد راونا بر عهده داشت، جایی که توسط فرانسوی‌ها زخمی و اسیر شد. به لطف مداخله یکی از برجسته‌ترین ژنرال‌های فرانسوی، جی.جی. تریوولزیو ایتالیایی، که از طریق ازدواج با او نسبت داشت، به او اجازه داده شد تا ۶۰۰۰ دوکات برای آزادی خود فدیه بپردازد.

او در نبرد لا موتا یا ویچنزا، در ۷ اکتبر ۱۵۱۳، فرماندهی پیاده‌نظام اسپانیا را بر عهده داشت. در این موقعیت بود که او قبل از حمله، از افرادش خواست که مراقب باشند در صورت سقوط دشمن، قبل از اینکه او را لگد کنند، او را لگد کنند. از نبرد ویچنزا در ۱۵۱۳، تا نبرد بیکوکا در ۲۹ آوریل ۱۵۲۲، او همچنان به عنوان فرمانده اسپانیایی‌ها و به عنوان همکار و نه زیردست پروسپرو کولونا خدمت کرد.

پس از نبرد بیکوکا، چارلز پنجم، کولونا را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کرد. داوالوس که خود را آزرده خاطر می‌دانست، برای بیان ادعاهای خود به والادولید در اسپانیا، جایی که امپراتور در آن زمان بود، سفر کرد. چارلز پنجم، که با او مصاحبه‌های طولانی و محرمانه‌ای داشت، او را متقاعد کرد که فعلاً تسلیم برتری کولونا شود. اما در این جلسات، او اعتماد چارلز پنجم را به دست آورد. تبار اسپانیایی و همدردی‌های او، او را به عنوان فرمانده‌ای مطمئن‌تر برای نیروهای امپراتوری در ایتالیا، نسبت به یک ایتالیایی «کامل» که می‌توانست باشد، نشان داد.^[۳]

هنگامی که فرانسیس اول در سال ۱۵۲۴ به ایتالیا حمله کرد، داوالوس به عنوان ستوان امپراتور برای دفع تهاجم منصوب شد. مشکلات موقعیت او بسیار زیاد بود، زیرا نارضایتی زیادی در ارتش وجود داشت که بسیار کم درآمد بود. سرسختی، صبر و درایت داوالوس بر همه موانع غلبه کرد. نفوذ او بر سربازان کهنه‌کار اسپانیایی و مزدوران آلمانی، آنها را در طول محاصره طولانی پاویا وفادار نگه داشت.

در ۲۴ فوریه ۱۵۲۵، او با یک حمله درخشان، فرانسیس اول را شکست داد و به اسارت گرفت. نقشه داوالوس به دلیل جسارت و مهارتی که در نابودی سواره نظام سنگین فرانسوی برتر با حمله به آنها از پهلو با نیرویی ترکیبی از سواره نظام‌های هارکوبوسی و سواره نظام سبک نشان داد، قابل توجه بود. اعتقاد بر این بود که او از رفتاری که از امپراتور دریافت کرده بود ناراضی بود و جیرولامو مورونه، منشی فرانچسکو دوم اسفورتزا، دوک میلان، با طرحی برای اخراج فرانسوی‌ها، اسپانیایی‌ها و آلمانی‌ها از ایتالیا و به دست آوردن تاج و تخت برای خودش، به او مراجعه کرد. داوالوس ممکن است به وسوسه‌گر گوش داده باشد، اما در عمل وفادار بود. او این پیشنهاد را به چارلز پنجم گزارش داد و مورونه را به زندان انداخت. با این حال، سلامتی او در اواخر نوامبر تحت فشار زخم‌ها و قرار گرفتن در معرض نور خورشید رو به زوال بود و در ۳ دسامبر ۱۵۲۵ در میلان درگذشت.

دِآوالوس در سال ۱۵۰۹ با ویتوریا کولونا ازدواج کرد اما فرزندی نداشت؛ عنوان او به پسرعمویش آلفونسو دِآوالوس، مارکِ واستو، که او نیز یک ژنرال برجسته امپراتوری بود (که در واقع رهبری تفنگداران امپراتوری را در پاویا بر عهده داشت) رسید.

1. ↑ زیمرمن، تی‌سی پرایس (۱۹۹۵). پائولو جوویو: مورخ و بحران ایتالیای قرن شانزدهم. پرینستون، نیوجرسی: انتشارات دانشگاه پرینستون. صفحه ۸۷.
2. ↑ شرر، آیدان (۲۰۱۷). جنگجویان برای امرار معاش: تجربه پیاده‌نظام اسپانیا در طول جنگ‌های ایتالیا، ۱۴۹۴–۱۵۵۹ .
3. ↑ فورتسکیو، جان (۲۰۱۳). تاریخچه ارتش بریتانیا - جلد اول (۱۰۶۶–۱۷۱۳). واگرام.