فرهنگ آشوری

فرهنگ آشوری نه تنها از قبیل گروه‌های قومی همسایه سرزمین آشور متفاوت است، بلکه بسیاری از ویژگی‌های منحصر به فرد آن از میراث باستانی آنها در مزارع مسعود برمی گردد. بسیاری از اسوریایی‌ها (تقدیرات زبانگویان روانی از ۵۰۰٬۰۰۰ تا می‌رسد) هنوز هم لهجه‌های مختلف تحت تأثیر آرامایی شرقی که توسط زبانشناسان به عنوان آرمایی نو شرقی و آرمایی جدید مرکزی نامگذاری شده است، صحبت، خواندن و نوشتن می‌کنند.

یک ویژگی مشخص فرهنگ آشور مدرن، تسلط چندین مذاهب مسیحیت سوری است، به ویژه کلیسا باستانی مشرق کلیسای آشور شرقی کلیسای کاتولیک کَلدان، کلیسای کاتولیک سوری و کلیسا ارتدوکس سوری و همچنین کلیساهای دیگر.

جشن‌های سالانه

آشوری‌ها در جوامع خود انواع مختلفی از سنت‌ها را جشن می‌گیرند که بیشتر آن‌ها با مسیحیت مرتبط هستند. برخی از این سنت‌ها شامل روزهای جشن برای قدیسان مختلف (به سریانی: hareh)، مراسم نیایش نینوا (به سریانی: ܒܥܘܬܐ ܕܢܝܢܘܝ̈ܐ، به لاتین: Baʿutha d-Ninwaye)، روز عروج (Kalo d-Sulaqa)، هانو قریتو (به سریانی: ܚܢܘ ܩܪܝܬܐ) و محبوب‌ترین آن‌ها، «خد ب-نیسان» (به سریانی: ܚܕ ܒܢܝܣܢ، به معنای تحت‌اللفظی: «اول آوریل») است. برخی از این سنت‌ها بیش از ۱۵۰۰ سال است که توسط آشوری‌ها برگزار می‌شوند.

روز شهید آشور

به زبان سوریه با شماره ۷ اغلب نماد نشان دهنده روز شهداست.

قتل‌عام سیمل اولین قتل‌عام بسیاری بود که توسط دهوک عراق در طول هدف‌گیری سیستماتیک اسوری‌ها در شمال عراق در اوت ۱۹۳۳ انجام شد. این قتل‌عام که در میان ۶۳ روستای آشوری در مناطق دوخک و نِینوا ادامه یافت منجر به مرگ حدود ۳۰۰۰ آشوری شد.[۱][۲]

هفتم آگوست به‌عنوان «روز شهدا» (به سریانی: ܝܘܡܐ ܕܣܗܕ̈ܐ، Yawma d-Sahdhe) یا «روز ملی سوگواری» توسط اتحادیه جهانی آشوری‌ها برای یادبود کشتار سیمله شناخته شد، همان‌طور که اتحادیه جهانی آشوری‌ها در سال ۱۹۷۰ اعلام کرد. در سال ۲۰۰۴، دولت سوریه سازمان سیاسی آشوری و جامعه آشوریان سوریه را از برگزاری مراسم یادبود این رویداد منع کرد و تهدید به بازداشت افرادی نمود که این ممنوعیت را نقض کنند.[۳]

رشا د-نیسان ("پایز بهار" یا "سال جدید آشور")

خاب نیسان جشنواره سال نو آشوری (۲۰۱۹) در دوک (نوهادره)

جشن سال نو آشوری، که با نام «رِشا د-نیسان» (به معنای تحت‌اللفظی «ابتدای آوریل») شناخته می‌شود، در اولین روز بهار برگزار شده و به مدت ۱۲ روز ادامه دارد.

مراسم جشن شامل برگزاری رژه‌ها و مهمانی‌ها، گردهمایی در باشگاه‌ها و مؤسسات اجتماعی و شنیدن اشعاری دربارهٔ «داستان آفرینش» است. مردان و زنان لباس‌های سنتی می‌پوشند و ساعت‌ها در پارک‌ها می‌رقصند.

پس از تشکیل دولت ترکیه در دهه ۱۹۲۰، رشا د-نیسان همراه با نوروز کرد از جشن گرفتن در عمومی ممنوع شد. آشوریان در ترکیه برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ اجازه داشتند Resha d-Nisan را به‌طور عمومی جشن بگیرند، پس از اینکه سازمان دهندگان مجوز دولت را برای برگزاری این رویداد دریافت کردند، در ضوء اصلاحات دموکراتیک در حمایت از پیشنهاد عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا اتخاذ شد.[۴]

«کالو دی-سولاکا» (مردوی صعود)

کاتولیک‌های کَلدی در یک قربان مقدس در بغداد، عراق دعا می‌کنند.

افسانه «کالو د-سولاقا» روایت‌گر جوانی به نام مالک شلیته، حاکم پایتخت سرزمین آشوریان، موصل، است که پس از موفقیت در دفع و شکست نخستین حمله شهر، توجه تیمور را به خود جلب کرد. در این نبرد، جنگجویان آزادی‌خواه، هم مسیحی و هم مسلمان، در برابر حمله مغول‌ها از شهر دفاع کردند.

در همین زمان بود که بر اساس افسانه، همسر مالک شلیته زنان آشوری را که لباس سفید به تن داشتند سازماندهی کرد و مسئولیت جمع‌آوری مایحتاج از شهرهای اطراف را برای تأمین خوراک مردان در صفوف نبرد بر عهده گرفت. آن‌ها پس از شنیدن سرنوشت هم‌میهنان خود در تکریت و ماردین، به‌خوبی می‌دانستند که در صورت شکست در این نبرد، چه سرنوشتی در انتظارشان خواهد بود. زنان به‌جای فرار و مخفی شدن، خود را برای نبرد آماده کردند و به صفوف مدافعان در برابر شرایط دشوار پیوستند.

این روایت تاریخی با افسانه هم‌خوانی دارد، زیرا هر دو نبردی خونین و فرسایشی را توصیف می‌کنند که در آن مردان و زنان هر دو شرکت کرده و در برابر حمله تیمور لنگ دفاع کردند. بر اساس افسانه، مالک شلیته و همسرش—که گفته می‌شود لباس سفید به تن داشته‌اند—در این نبرد کشته شدند.

تاریخ‌دان اسوری آرسون می‌گوید که پسران و دختران جوان نشان دهنده مردمان و دختران جوان هستند که به آسمان صعود کردند زیرا برای مسیحیت و دفاع از وطنشان کشته شدند. ماهیت غم‌انگیز این رویداد در سال ۱۴۰۱ تا حدی تأثیر ناپذیری در ذهن بازماندگان گذاشت که آنها نبرد نهایی را به یاد آوردند و به یاد کشته شدگان با بازی مجدد دوستی مردان و زنان آشور که در دفاع از سرزمین خود کشته شدند، احترام گذاشتند. با این حال، کسانی که موفق به زنده ماندن از کشتارها در بغداد شدند مجبور شدند به کوه‌های زاگرس فرار کنند.[۵]

بسیاری از آداب سنتی وجود دارد که آشوریان هنگام جشن گرفتن Kalo d-Sulaqa (روز بالا رفتن) رعایت می‌کنند. معمولاً در حکاری قبل از جنگ جهانی اول دختران هر روستایی جمع می‌شدند و زیباترین دختر را برای آن سال انتخاب می‌کردند. او لباس عروسی سنتی آشوری را پوشیده و بعد از آن در اطراف روستای به آواز می‌رفت و از مغز و انگور می‌خواستند، که بعد از آن آنها در یک مهمانی به افتخار «دختر» برگزار می‌شدند.

آشوری‌ها این روز را مانند هر جشن دیگری با موسیقی، رقص، غذا و نوشیدنی گرامی می‌داشتند، اما با چند تفاوت. علاوه بر دختران کوچک که لباس عروس به تن می‌کردند، سنتی نیز در میان آشوریان ساکن حکاری وجود داشت که در آن طناب‌هایی به شاخه‌های محکم درختان بزرگ بسته می‌شد. پس از آن، همه حاضرین تلاش می‌کردند از طناب بالا بروند و کسانی که موفق نمی‌شدند، بدشانسی برایشان پیش‌بینی می‌شد، در حالی که هر کس به انتهای طناب و شاخه می‌رسید، بهترین شانس را برای سال پیش رو داشت. این آیین نمایانگر عروج عیسی، رستاخیز مردگان و داوری نهایی بود. امروزه این سنت به ندرت اجرا می‌شود و فقط در برخی مناطق شمالی‌ترین نقاط عراق دیده می‌شود.

در مقابل در اورمی، عادت بود که دختران کوچک در روستاها به عنوان عروسی لباس بپوشند و هنگام گشت و گذار در روستاهای خود از آنها نیز پول یا جواهرات می‌خواستند. این نشان دهنده ثروت عمومی آشوریان در دشت‌های آن منطقه است.

به گفتهٔ دیگرها، در جنگ‌های شدید هم همین سنت استفاده می‌شد. دختران جوان به عنوان عروس لباس پوشیده بودند که به مردان که در میدان جنگ می‌جنگیدند، مواد غذایی می‌دادند. مادرشان می‌دانستند که ممکن است هرگز برگردند و از این عادت برای تشویق دخترانشان استفاده می‌کردند.

در سوریه، دختران و پسران جوان به هم می‌پیوستند و به‌صورت زوج، لباس عروس و داماد می‌پوشیدند و از خانه‌ای به خانهٔ دیگر می‌رفتند و آواز می‌خواندند. معمولاً به جای دریافت پول یا شیرینی، با گندم، برنج، میوه و غیره پاداش می‌گرفتند. در پایان روز، کودکان به یک مزرعه می‌رفتند تا آنچه جمع‌آوری کرده بودند را بپزند و بخورند.

این سنت، که به ویژه برای اعضای کلیسای مشرق و کلیسای کاتولیک کَلدی است، در این جوامع در سراسر جهان باقی مانده است و توسط یک حزب، اغلب فقط زنان، مشخص شده است. همچنین یک عادت جدید است که یک مراسم عروسی تظاهراتی را با رقص آهسته، شام و کیک برگزار کند، تنها تفاوت این است که داماد، داماد، شوهر و خادمی همه دختران جوان هستند.[۶]

مراسم ازدواج

عروسی آشوری در بلژیک، ۲۰۱۲

آشوری‌ها آیین‌های مختلفی برای ازدواج دارند که اغلب به‌صورت سنتی برگزار می‌شوند و حتی در جوامع مهاجر نیز حفظ شده‌اند. برخی از این سنت‌ها شامل «حمام عروس» (به سریانی: ܚܸܒ݂ܛܵܐ ܕܚܸܬܢܵܐ، به لاتین: Khypta d’ketna) و «بوراخا» (به سریانی: ܒܘܼܪܵܟ݂ܵܐ) است. مراسم ازدواج آشوری معمولاً رویدادی بزرگ است که نه‌تنها پیوند یک زوج جدید را نشان می‌دهد، بلکه به عنوان فرصتی برای ابراز هویت آشوری در فضای جمعی نیز عمل می‌کند.

منابع

  1. ↑ International Federation for Human Rights — "Displaced persons in Iraqi Kurdistan and Iraqi refugees in Iran", 2003.
  2. ↑ The Origins and Developments of Assyrian Nationalism.
  3. ↑ Good Morning Assyria بایگانی‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, Zinda Magazine.
  4. ↑ Assyrians Celebrate New Year for First Time in Turkey (SETimes.com)
  5. ↑ "Is Christianity Doomed in the Middle East?". The New Republic. 31 January 2015.
  6. ↑ Aljeloo, Nicholas (May 2001). "Kalu Sulaqa - Customs and Traditions" (PDF). Nakosha: The Assyrian-Australian Youth Publication. p. 7. Archived from the original (PDF) on March 15, 2004.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.