فریدریش دوم (مارگراف مایسن)

فریدریش دوم
فریدریش دوم
مارگراف مایسن; لندگراف تورینگن
سلطنت	۱۳۲۳–۱۳۴۹
پیشین	فریدریش یکم دلیر
جانشین	فریدریش سوم
زاده	۳۰ نوامبر ۱۳۱۰; گوتا، زاکسن-ویتنبرگ
درگذشته	۱۸ نوامبر ۱۳۴۹ (۳۸ سال); وارتبورگ، زاکسن-ویتنبرگ
آرامگاه	صومعه آلتسلا
همسر(ان)	ماتیلده باواریا
فرزند(ان)	الیزابت مایسن; فریدریش سوم، لندگراف تورینگن; بالتازار، لندگراف تورینگن; لودویگ مایسن، اسقف اعظم ماگدبورگ; ویلهلم یکم، مارگراف مایسن
خاندان	خاندان وتین
پدر	فریدریش یکم دلیر
مادر	الیزابت لوبدبورگ-آرنشاوگ

فریدریش دوم (به آلمانی: Friedrich II) معروف به فریدریش جدی، مارگراف مایسن و لندگراف تورینگن از خاندان وتین بود که در نیمه اول سده چهاردهم میلادی بر این قلمروها حکمرانی کرد. او که فرزند فریدریش یکم دلیر بود، پس از مرگ پدرش در سن سیزده سالگی به قدرت رسید و در ابتدا تحت نیابت مادرش قرار داشت. فریدریش دوم با اتخاذ سیاست‌های مقتدرانه، نقش مهمی در تثبیت حاکمیت خاندان وتین در برابر شورش‌های اشراف محلی و فشارهای سیاسی خارجی ایفا نمود. دوران حکومت او با درگیری‌های مداوم با شهرهای خودمختار و اشراف کوچک‌تر تورینگن گره خورد که در نهایت به تقویت اقتدار مرکزی خاندان وتین در مرکز آلمان منجر شد^[۱].

درگیری با اشراف و جنگ کنت‌های تورینگن

بخش بزرگی از دوران حاکمیت فریدریش دوم صرف مقابله با اتحاد اشراف متمرد تورینگن شد که به جنگ کنت‌های تورینگن شهرت یافت. این منازعه که میان سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۵ میلادی به طول انجامید، پاسخی از سوی کنت‌های محلی مانند خاندان شوارتسبورگ و وایمار-اورلامونده به تلاش‌های فریدریش برای سلب امتیازات سنتی آن‌ها و گسترش نفوذ مستقیم خود بود. فریدریش با پیروزی در این نبردها و امضای پیمان صلح در درسدن، موفق شد نفوذ سیاسی خود را بر ایالت‌های مرکزی آلمان تحکیم بخشد و بسیاری از اراضی مورد مناقشه را به قلمرو موروثی وتین ضمیمه کند که این امر شالوده قدرت اقتصادی و نظامی اخلاف او را بنا نهاد^[۲].

سیاست خارجی و پیوند با خاندان ویتلزباخ

در عرصه بین‌المللی، فریدریش دوم با ازدواج با ماتیلده، دختر امپراتور لودویگ چهارم از خاندان ویتلزباخ، پیوند سیاسی عمیقی با دربار امپراتوری برقرار کرد. این ازدواج نه تنها امنیت مرزهای غربی او را تضمین کرد، بلکه باعث شد فریدریش به عنوان یکی از مشاوران مورد اعتماد امپراتور در امور داخلی آلمان ایفای نقش کند. علیرغم فشارهای وارده از سوی پاپ و رقابت با خاندان لوکزامبورگ، او توانست استقلال سیاسی مایسن و تورینگن را حفظ کرده و با حمایت از نهادهای مذهبی و علمی، شکوفایی نسبی را در قلمرو خود پدید آورد. او در سال ۱۳۴۹ میلادی در قلعه وارتبورگ درگذشت و در صومعه آلتسلا، اقامتگاه ابدی بسیاری از حاکمان وتین، به خاک سپرده شد^[۳].

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

منابع

↑ Reiner, Gross (2007). Die Wettiner. Kohlhammer Verlag. p. 58. ISBN 978-3170187764.
↑ Rogge, Ralf (2005). Die Wettiner en Thüringen. Sutton Verlag. p. 52. ISBN 978-3897028340.
↑ Blaschke, Karlheinz (1990). Geschichte Sachsens im Mittelalter. C.H. Beck. p. 180. ISBN 978-3406317453.

[1] Reiner, Gross (2007). Die Wettiner. Kohlhammer Verlag. p. 58. ISBN 978-3170187764.

[2] Rogge, Ralf (2005). Die Wettiner en Thüringen. Sutton Verlag. p. 52. ISBN 978-3897028340.

[3] Blaschke, Karlheinz (1990). Geschichte Sachsens im Mittelalter. C.H. Beck. p. 180. ISBN 978-3406317453.

[۱]

[۲]

[۳]