حوزه‌های امپراتوری مقدس روم

نقشهٔ حوزه‌های امپراتوری در ۱۵۶۰

در طول دورهٔ مدرن اولیه، امپراتوری مقدس روم به حوزه‌های امپراتوری (لاتین: Circuli imperii; آلمانی: Reichskreise[الف] [ˈʁaɪçsˌkʁaɪzə]; مفرد: Circulus imperii، Reichskreis [ˈʁaɪçsˌkʁaɪs]) تقسیم می‌شد، گروه‌بندی‌های اداری که اهداف اصلی آن‌ها سازماندهی ساختار دفاعی مشترک و جمع‌آوری مالیات‌های امپراتوری بود. حوزه‌های امپراتوری (مانند حوزه سوابیا) ابزاری برای مدیریت بهتر امور در مجلس امپراتوری و دادگاه‌های امپراتوری بودند. هر حوزه برای خود یک مجلس محلی (دایت) داشت، اما لزوماً تمام شرکت‌کنندگانِ این جلسات محلی، اجازه حضور در مجلس سراسری امپراتوری (رایشتاگ) را نداشتند.همچنین از آنها به عنوان وسیله‌ای برای سازماندهی در مجلس امپراتوری مقدس روم و دیوان عالی امپراتوری مقدس روم استفاده می‌شد[۱].

شش حوزه امپراتوری در مجلس امپراتوری آوگسبورگ در سال ۱۵۰۰ معرفی شدند. در ۱۵۱۲، سه حوزه دیگر اضافه شدند، و حوزه زاکسن بزرگ به دو بخش تقسیم شد، به طوری که از ۱۵۱۲ تا فروپاشی امپراتوری مقدس روم در دورهٔ ناپلئونی، ده حوزه امپراتوری وجود داشت. تاج بوهم، کنفدراسیون سوئیس و ایتالیا بدون حوزه باقی ماندند، همانطور که بسیاری از قلمروهای کوچک مختلف که بیواسطگی امپراتوری داشتند و بیشتر پادشاهی آلمان نیمه‌رسمی و بقایای پادشاهی آرل را گروه‌بندی می‌کردند.[۱]

تشکیل

در ابتدا، مجلس امپراتوری آوگسبورگ سال ۱۵۰۰ شش حوزه امپراتوری را به عنوان بخشی از اصلاحات امپراتوری ایجاد کرد:

در اصل، قلمروهای تحت تملک دودمان هابسبورگ و انتخاب‌کننده‌ها بدون حوزه باقی ماندند. در ۱۵۱۲، رایشتاگ در تریر و کلن این سرزمین‌ها را در سه حوزه دیگر سازماندهی کرد:

همچنین، حوزه زاکسن به دو بخش تقسیم شد:

اگرچه امپراتوری پس از جدایی هلند متحد در ۱۵۸۱ و در جریان الحاقات فرانسه در صلح نایمخن ۱۶۷۹ چندین قلمرو غربی را از دست داد، ده حوزه تا اوایل دههٔ ۱۷۹۰ که جنگ‌های انقلاب فرانسه تغییرات قابل توجهی در نقشهٔ سیاسی اروپا ایجاد کرد، تا حد زیادی بدون تغییر باقی ماندند.

برخی از حوزه‌ها دو فاکتو توسط یک خاندان اشرافی قدرتمند کنترل می‌شدند. حوزه اتریش تقریباً دقیقاً با سرزمین‌های موروثی هابسبورگ مطابقت داشت. حوزه بورگوندی قلمرو تحت کنترل هابسبورگ‌های اسپانیایی (فرانش-کنته و هلند هابسبورگ) را در بر می‌گرفت. حوزه بایرن عمدتاً از دوک‌نشین بایرن دودمان ویتلزباخ به همراه ماهواره‌های آن تشکیل شده بود. حوزه زاکسن علیا تحت سلطهٔ انتخاب‌نشین‌های زاکسن (به همراه دوک‌نشین‌های ارنستین ماهواره‌ای آن) و براندنبورگ بود[۱].

مسئولیت‌ها

حوزه‌های امپراتوری در ادارهٔ امپراتوری مقدس روم بسیار مهم بودند. در ۱۷۴۷، فردریش کارل موزر[ب] اشاره کرد که "حفظ نظام امپراتوری تا حد زیادی به ... حوزه‌های امپراتوری غربی بستگی دارد."[۲] برخی از مورخان حتی فراتر می‌روند، مانند هانس هوبرت هافمن، که پیشنهاد می‌کند "همهٔ کارکردهای واقعاً دولتی امپراتوری منحصراً در اختیار حوزه‌ها بود، نه رایشتاگ."[۲]

در ابتدا، با شروع به عنوان مناطق انتخاباتی در ۱۵۰۰، اختیارات حوزه‌های امپراتوری به تدریج گسترش یافت. در ۱۵۱۲ آنها مسئول اجرای احکام دیوان عالی امپراتوری مقدس روم، دادگاه عالی امپراتوری شدند. در ۱۵۳۰، آنها مسئول بسیج کردن نیروهای ارتش امپراتوری مقدس روم شدند، و تا ۱۵۵۵، آنها مسئول حفظ صلح عمومی در داخل امپراتوری بودند. در ۱۵۵۹، آنها شروع به تنظیم ضرب سکهٔ امپراتوری کردند.

صلح آوگسبورگ در ۱۵۵۵ نیز از اولین تلاش‌ها برای سازماندهی محلی در حوزه‌ها، به ویژه در حوزه سوابیا، استفاده کرد. این صلح یک قانون اساسی ثابت برای حوزه‌ها ایجاد کرد و به آنها اختیار حفظ صلح مدنی و مذهبی در قلمروهای خود را داد. شاهزادگان در هر حوزه در مجامع محلی به نام کریستاگ (Kreistag) ملاقات می‌کردند، و به این ترتیب، حوزه‌ها جایگزینی برای بوروکراسی امپراتوری شدند. پس از ۱۵۵۵، چندین حوزه به نهادهای دولتی مؤثر تبدیل شدند، به ویژه در شوابن، فرانکونیا و زاکسن سفلی. آنها نه تنها دستورات مجلس امپراتوری و دادگاه‌ها را اجرا می‌کردند، بلکه قوانین خود را نیز وضع می‌کردند. نمونه‌هایی از این موارد شامل امور اقتصادی، پلیس و نظامی بود.

تا ۱۶۴۸، برخی از حوزه‌های امپراتوری که تحت سلطهٔ یک یا دو قدرت بزرگ قرار گرفته بودند، شروع به از دست دادن کارکرد خود کردند. حوزه‌های اتریش و بورگوندی، هر دو تحت سلطهٔ دارایی‌های هابسبورگ‌ها، در درجهٔ اول هرگز قانون اساسی کاملی توسعه ندادند. هر دو حوزه زاکسن (به عنوان مثال حوزه زاکسن علیا تحت سلطهٔ براندنبورگ و زاکسن بود) تا ۱۶۸۳ از برگزاری جلسات بازماندند، و حوزه بایرن فقط گهگاه برای تصمیم‌گیری در مورد اقدامات نظامی تشکیل جلسه می‌داد[۱].

قلمروهای بدون حوزه

تعدادی از قلمروهای امپراتوری بدون حوزه باقی ماندند، به ویژه سرزمین‌های تاج بوهم، کنفدراسیون کهن سوئیس و بیشتر قلمروهای ایتالیایی. علاوه بر اینها، تعداد قابل توجهی از قلمروهای کوچکتر نیز وجود داشتند که بی‌واسطه امپراتوری خود را حفظ کرده بودند، مانند دهکده امپراتوری منفرد، و سرزمین‌های در تملک شوالیه‌های امپراتوری منفرد[۱].

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

  1. ↑ به آلمانی: Reichskreise
  2. ↑ به آلمانی: Friedrich Karl von Moser

منابع

  1. 1 2 3 4 5 Whaley, Joachim (2012). Germany and the Holy Roman Empire: Volume I. Oxford University Press. pp. 252–258. ISBN 978-0198731016.
  2. 1 2 Wines, Roger (1967). "The Imperial Circles, Princely Diplomacy and Imperial Reform 1681-1714". The Journal of Modern History. 39 (1): 1–29. doi:10.1086/239995. ISSN 0022-2801. JSTOR 1877665.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.