فعالیت‌های سیاسی حزب‌الله لبنان
| بخشی از مجموعه مباحث درباره |
| حزب‌الله لبنان |
|---|
|
حزب‌الله لبنان در کنار جنبش امل، یکی از دو حزب اصلی نماینده جامعه شیعه، بزرگ‌ترین بلوک مذهبی لبنان است. امل متعهد شده است که فعالیت‌های خود را از طریق ابزارهای سیاسی انجام دهد، اما همچنان یک نیروی رزمی جزئی است که در صورت نیاز به حزب‌الله کمک می‌کند.
حزب‌الله از نوامبر ۲۰۰۵ بخشی از دولت لبنان بوده است.
اعضای منتخب
بلوک وفاداری به مقاومت، شاخه سیاسی حزب‌الله در مجلس نمایندگان لبنان است.[۱] حزب‌الله از طریق این بلوک از انتخابات عمومی لبنان در سال ۱۹۹۲، زمانی که ۱۲ کرسی از ۱۲۸ کرسی را به دست آورد، در مجلس نمایندگان لبنان[۲] شرکت داشته است. حزب‌الله در انتخابات ۱۹۹۶، ۷ کرسی و در انتخابات ۲۰۰۰، ۱۰ کرسی به دست آورد.
این بلوک و امل، ائتلاف ۸ مارس را تشکیل دادند و بر آن تسلط دارند. در انتخابات ۲۰۰۵، این ائتلاف ۲۷٫۳ درصد از کرسی‌ها، از جمله هر ۲۳ کرسی در جنوب لبنان را به دست آورد. حزب‌الله و امل هر کدام ۱۴ کرسی را به دست آوردند. هر دو حزب از نوامبر ۲۰۰۵ بخشی از دولت‌های وحدت ملی بوده‌اند. حزب‌الله در این دولت‌ها دو وزیر داشته و از دولت سوم حمایت کرده است، در حالی که امل سه وزیر داشته است.[۳][۴]
در انتخابات سال ۲۰۰۹، حزب‌الله ۱۲ کرسی و امل ۱۳ کرسی به دست آوردند. در انتخابات سال ۲۰۱۸، حزب‌الله ۱۳ کرسی و امل ۱۶ کرسی به دست آوردند. این بلوک در حال حاضر توسط محمد رعد، عضو حزب‌الله و سیاستمدار برجسته شیعه، رهبری می‌شود.[۵]
در انتخابات شهرداری‌ها در سال ۱۹۹۸، حزب‌الله کنترل حدود ۱۵٪ از شهرداری‌های مورد رقابت را به دست آورد. در سال ۲۰۰۴، حزب‌الله کنترل ۲۱٪ از شهرداری‌ها را به دست آورد.
| سال انتخابات | # از آرای کلی |
درصد از رأی کلی |
# از مجموع کرسی‌های کسب شده[الف] |
+/– | رهبر | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱۹۹۲ | ۸ از ۱۲۸ |
 |
سید حسن نصرالله | |||
| ۱۹۹۶ | ۶٫۲۵٪ | ۷ از ۱۲۸ |
 ۱ | |||
| ۲۰۰۰ | ۷٫۸۱٪ | ۱۰ از ۱۲۸ |
 ۳ | |||
| ۲۰۰۵ | ۱۰٫۹۳٪ | ۱۴ از ۱۲۸ |
۴ | |||
| ۲۰۰۹ | ۱۲ از ۱۲۸ |
۲ | ||||
| ۲۰۱۸ | ۲۸۹٬۱۷۴ | ۱۶٫۴۴٪ | ۱۲ از ۱۲۸ |
| ||
| ۲۰۲۲ | ۳۵۹٬۵۷۷ | ۱۹٫۸۹٪ | ۱۵ از ۱۲۸ |
۳ | ||
نقش حزب‌الله در دولت
دولت سینیوره ۲۰۰۵
فواد سنیوره در ژوئیه ۲۰۰۵، یک دولت وحدت ملی تشکیل داد که شامل همه جناح‌های سیاسی اصلی در پارلمان لبنان، به جز جناح تحت رهبری جنبش میهنی آزاد به ریاست ژنرال میشل عون بود. برای اولین بار، حزب‌الله در کابینه نماینده داشت،[۶] دو کرسی از ۳۰ کرسی کابینه را در اختیار داشت و از فوزی صلوخ، یعنی محمد فنیش و طراد حماده، حمایت می‌کرد.[۷] اگرچه حزب‌الله بنا به گزارش‌ها در ازای تضمین‌هایی در مورد دستگاه نظامی خود به دولت ۲۰۰۵ پیوست، اما همچنان قاطعانه با جاه‌طلبی‌های هژمونیک ائتلاف ۱۴ مارس مخالف بوده است.[۸]
از سوی دیگر، جنبش میهن‌آزاد لبنان و حزب‌الله برای مقاومت در برابر تلاش ائتلاف ۱۴ مارس برای کسب هژمونی با هم متحد شده‌اند. در فوریه ۲۰۰۶، پس از هفته‌ها مذاکره در سطح کمیته، میشل عون و سید حسن نصرالله تفاهم‌نامه‌ای را امضا کردند که طیف گسترده‌ای از اصلاحات، از تضمین دسترسی برابر به رسانه‌ها برای نامزدها گرفته تا اجازه رأی دادن به مهاجران، را خواستار شد که زمینه سیاسی مغرضانه و تحت سلطه ائتلاف حریری-جنبلاط بر قدرت را متعادل می‌کرد. تفاهم‌نامه جنبش میهن‌آزاد لبنان و حزب‌الله با موافقت تقریباً یک‌صدای جامعه شیعه و طبق نظرسنجی مرکز تحقیقات و اطلاعات بیروت، با ۷۷ درصد موافقت در جامعه مسیحی روبرو شد.[۸] این تفاهم‌نامه خواستار اصلاح قانون انتخابات از جمله نمایندگی تناسبی شد.[۹]
از فنیش، وزیر انرژی و آب کابینه، نقل شده است که «ما یک نیروی سیاسی هستیم که تحت پرچم دفاع از مقاومت و حفاظت از لبنان در انتخابات شرکت کردیم و در بالاترین سطح حمایت مردمی قرار گرفتیم… مقاومت حزب‌الله (در برابر اسرائیل) به هیچ وجه با نقش سیاسی آن مغایرت ندارد. اگر پیوستن به دولت و پارلمان یک وظیفه ملی است، پس دفاع از کشور نیز چنین است.»
پنج عضو شیعه کابینه در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۶ به دلیل موافقت سنیوره با پیش‌نویس طرح سازمان ملل برای تشکیل دادگاه ویژه لبنان برای تحقیق در مورد ترور رفیق حریری، که در ۱۴ فوریه ۲۰۰۵ کشته شد، استعفا دادند.[۱۰] دادگاه ویژه، به همراه تحقیقات مستقلی که توسط سرتیپ لبنانی وسام الحسن انجام شد، شواهد قانع‌کننده‌ای مبنی بر مسئولیت حزب‌الله در این ترور یافت.[۱۱][۱۲]
اعتراض و تحصن ضد دولتی
در ۱ دسامبر ۲۰۰۶، صدها هزار تظاهرکننده به‌طور مسالمت‌آمیز در مرکز شهر بیروت تجمع کردند،[۱۳] یک روز پس از آنکه سید حسن نصرالله در یک سخنرانی تلویزیونی از مردم «مناطق، افکار، عقاید، مذاهب، ایدئولوژی‌ها و سنت‌های مختلف» خواست تا در[۱۴] «برای تشکیل دولت وحدت ملی» شرکت کنند، زیرا آنها «می‌خواهند استقلال و حاکمیت لبنان را حفظ کنند، از قرار گرفتن لبنان تحت قیمومیت خارجی جلوگیری کنند، پایه‌های امنیت، ثبات و صلح داخلی را تقویت کنند، در مقابله با بحران‌های خفه‌کننده اجتماعی و اقتصادی همکاری کنند، از طریق نمایندگی واقعی همه جنبش‌ها و گروه‌های لبنانی به بحران‌های سیاسی رسیدگی کنند، مشارکت واقعی در اداره کشور داشته باشند و با بحران‌های مختلف مقابله کنند و با چالش‌های مختلف موجود محلی، منطقه‌ای و بین‌المللی روبرو شوند».[۱۵]
پلیس تعداد جمعیت را تقریباً ۸۰۰۰۰۰ نفر تخمین زد، در حالی که حزب‌الله ادعا کرد که تعداد آنها بیشتر بوده است.[۱۳] تا شب، چندین هزار معترض برای شروع تحصن باقی ماندند، چادرهایی برپا کردند و قول دادند که تا زمان استعفای نخست‌وزیر فواد سنیوره، آنجا را ترک نخواهند کرد.
دولت سینیوره ۲۰۰۸
در دولت ۲۰۰۸، که باز هم به رهبری سینیوره، یک دولت وحدت ملی دیگر، تشکیل شد، حزب‌الله و امل هر کدام دو وزیر در کابینه ۳۰ نفره داشتند. محمد فنیش وزیر حزب‌الله بود، در حالی که فوزی صلوخ از نزدیک با حزب‌الله مرتبط بود.
دولت میقاتی ۲۰۱۱
در دولت وحدت ملی سال ۲۰۱۱ به رهبری نجیب میقاتی، حزب‌الله و امل هر کدام دوباره دو وزیر در کابینه ۳۰ نفره داشتند. وزرای حزب‌الله حسین حاج حسن و محمد فنیش بودند.
دولت سلام ۲۰۱۳
در دولت وحدت ملی آوریل ۲۰۱۳ به رهبری تمام سلام، حزب‌الله و امل هر کدام دوباره دو وزیر در کابینه ۲۴ نفره داشتند. وزرای حزب‌الله حسین حاج حسن و محمد فنیش بودند.
دولت حریری ۲۰۱۶
در دولت وحدت ملی دسامبر ۲۰۱۶ به رهبری سعد حریری، حزب‌الله دو وزیر در کابینه ۳۰ نفره و امل سه وزیر داشت. وزرای حزب‌الله حسین حاج حسن و محمد فنیش بودند.
دولت حریری ۲۰۱۹
در دولت ژانویه ۲۰۱۹، که دوباره به رهبری حریری، یک دولت وحدت ملی، تشکیل شد، حزب‌الله دو وزیر در کابینه ۳۰ نفره و امل سه وزیر داشت. وزرای حزب‌الله محمد فنیش و محمود کمیطی بودند. دولت در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۹ پس از اعتراضات گسترده مجبور به استعفا شد.
دولت دیاب ۲۰۲۰
در دولت وحدت ملی ژانویه ۲۰۲۰ به رهبری حسن دیاب، امل و حزب‌الله هر کدام دو وزیر در کابینه ۲۰ نفره داشتند. حمد حسن و عماد حب‌الله وزرای حزب‌الله بودند. در ۱۰ اوت ۲۰۲۰، دولت در پی خشم عمومی از انفجارهایی که شش روز قبل در بیروت رخ داده بود، استعفا داد.[۱۶]
فساد
حزب‌الله تلاش کرده است تا تصویری از فسادناپذیری خود را حفظ کند، با این حال در سال ۲۰۰۹، صلاح عزالدین، چهره‌ای نزدیک به این گروه، در یک طرح هرمی کلاهبرداری که تقریباً یک میلیارد دلار از سرمایه‌گذاران شیعه کلاهبرداری کرده بود، دست داشت. این رسوایی که مهاجران ثروتمند از جنوب لبنان را درگیر کرده بود، مایه شرمساری بزرگی برای حزب‌الله بود و خشم گسترده و بحث‌های عمومی در مورد فساد در درون این سازمان را برانگیخت.
حزب‌الله همچنین در ژوئن ۲۰۱۳، پس از اتهاماتی مبنی بر غارت اموال توسط جنگجویانش در جریان درگیری با هواداران شیخ احمد الاسیر، با واکنش منفی عمومی مواجه شد. علیرغم تلاش‌های این گروه برای به تصویر کشیدن نیروهایش به عنوان نیروهایی منظم و فاسدناپذیر، این حوادث وجهه عمومی آن را بیش از پیش تخریب کرد. در پاسخ، رهبران مذهبی طرابلس خواستار جهاد علیه حزب‌الله شدند که این امر لبنان را بیش از پیش بی‌ثبات و نظم عمومی را تضعیف کرد.
در مناطقی مانند بقاع، قبایل محلی که به شدت خودمختار هستند، بر سر کنترل حزب‌الله با هم رقابت می‌کنند، همان‌طور که در حادثه‌ای در سال ۲۰۱۳ نشان داده شد که در آن یک قبیله بیش از ۴۰ نفر را به تلافی اسارت یکی از اعضایش توسط نیروهای سوری ربود.
موضع شبه‌نظامیان حزب‌الله
توافق طائف که در اکتبر ۱۹۸۹ برای پایان دادن به جنگ داخلی لبنان امضا شد، علاوه بر موارد دیگر، خلع سلاح همه گروه‌های شبه‌نظامی ملی و غیرملی را الزامی کرد. به حزب‌الله اجازه داده شد تا به عنوان یک «نیروی مقاومت» و نه یک گروه شبه‌نظامی، مسلح بماند و در جنوب با اسرائیل بجنگد، امتیازی که - به گفته مگنوس رانستورپ، استاد دانشگاه سوئدی - تا حدی با استفاده از اهرم فشار خود به عنوان دارنده تعدادی گروگان غربی به دست آورد. قطعنامه ۱۵۵۹ شورای امنیت، مصوب ۲ سپتامبر ۲۰۰۴، علاوه بر موارد دیگر، از همه گروه‌های شبه‌نظامی لبنانی و غیرلبنانی خواست تا منحل شوند. با این حال، در ۷ مه ۲۰۰۵، نجیب میقاتی، نخست‌وزیر لبنان، اعلام کرد: «اصطلاح ما - حزب‌الله - یک گروه شبه‌نظامی نیست. این یک مقاومت است.»[۱۷]
شبه‌نظامیان حزب‌الله و اسرائیل در جنگ ۲۰۰۶ لبنان که در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶ آغاز شد، جنگیدند. این جنگ با حمله فرامرزی ۲۰۰۶ حزب‌الله تشدید شد. در ۵ اوت ۲۰۰۶، نخست‌وزیر لبنان، فؤاد سنیوره، گفت: «ادامه حضور اسرائیل در اراضی لبنان در منطقه کشتزارهای شبعا، به وجود سلاح‌های حزب‌الله کمک می‌کند. جامعه بین‌المللی باید به ما در عقب‌نشینی اسرائیل از مزارع شبعا کمک کند تا بتوانیم مشکل سلاح‌های حزب‌الله را حل کنیم.»[۱۸]
در ۱۱ اوت ۲۰۰۶، شورای امنیت سازمان ملل متحد به اتفاق آرا قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت را در تلاشی برای پایان دادن به خصومت‌ها تصویب کرد. این قطعنامه توسط دولت‌های لبنان و اسرائیل تصویب شد و خواستار خلع سلاح حزب‌الله، خروج نیروهای دفاعی اسرائیل از لبنان و استقرار نیروهای مسلح لبنان در جنوب شد. این درگیری در ۱۴ اوت ۲۰۰۶ پایان یافت.
در سال ۲۰۰۹، یکی از فرماندهان حزب‌الله که نخواست نامش فاش شود، گفت: «ما اکنون موشک‌ها و راکت‌های بسیار بیشتری نسبت به سال ۲۰۰۶ داریم.»[۱۹] تا اکتبر ۲۰۱۹، حزب‌الله هنوز شبه‌نظامیان خود را خلع سلاح یا منحل نکرده و ارتش لبنان نیز در جنوب لبنان، در مرز با اسرائیل، مستقر نشده است.
جستارهای وابسته
یادداشت‌ها
- ↑ این جدول همچنین شامل نمایندگان مجلس از بلوک/ائتلاف بری است که مستقیماً به این حزب وابسته نیستند.
منابع
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ Hezbollah بایگانی‌شده در ۲۰۰۶-۰۹-۲۷ توسط Wayback Machine. Council on Foreign Relations. Referenced February 11, 2008.
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ Hezbollah بایگانی‌شده در ۲۰۰۶-۰۹-۲۷ توسط Wayback Machine. Council on Foreign Relations. Referenced February 11, 2008.
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ Knudsen, Are (2007). "The Law, the Loss and the Lives of Palestinian Refugees in Lebanon" (PDF). CMI. 1. Retrieved 20 March 2013.
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- 1 2 The Counter-revolution of the Cedars بایگانی‌شده در ۲۰۱۱-۰۷-۱۶ توسط Wayback Machine
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ Khashan, Hilal (Winter 2011). "Saad Hariri's Moment of Truth". Middle East Quarterly. XVIII (1): 65–71. Retrieved 11 March 2013.
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ Hezbollah بایگانی‌شده در ۲۰۰۶-۰۹-۲۷ توسط Wayback Machine. Council on Foreign Relations. Referenced February 11, 2008.
- 1 2 Associated Press (December 2, 2006). "Hizbollah supporters protest in Beirut" بایگانی‌شده در ۲۰۱۰-۰۹-۰۱ توسط Wayback Machine. Retrieved December 1, 2006.
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ Hezbollah بایگانی‌شده در ۲۰۰۶-۰۹-۲۷ توسط Wayback Machine. Council on Foreign Relations. Referenced February 11, 2008.
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ "Hezbollah disarmament unclear". CNN. May 7, 2005. Retrieved 2006-08-05.
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
- ↑ Al Jazeera English - Archive - Timeline: Lebanon Conflict
پیوند به بیرون
- مطالبات دموکراتیک حزب‌الله، نوشتهٔ محمد بن جلون، سوانز کامنتری، ۱۵ ژانویه ۲۰۰۷.
- دو جمهوری حزب‌الله، هفته‌نامه الاهرام، ۱۵ تا ۲۱ فوریه ۲۰۰۷.
- حزب‌الله، قدرتمندترین جنبش سیاسی لبنان
- صدای مقاومت: دیدگاه حزب‌الله - برداشت‌ها، اهداف و استراتژی‌های یک جنبش اسلامی در لبنان، نوشتهٔ ماتس وارن، دانشکدهٔ علوم سیاسی، دانشگاه استکهلم
- ادامه مسیر: «لبنانی شدن» حزب‌الله - ادغام یک جنبش اسلام‌گرا در یک نظام سیاسی کثرت‌گرا، نوشتهٔ ماتس وارن، دانشکدهٔ علوم سیاسی، دانشگاه استکهلم
 احزاب سیاسی لبنان | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Ministers (24) |
| ||||||
| مجلس نمایندگان لبنان (۱۲۸) |
| ||||||
| Political Parties working to change Global Systems (1) | |||||||