فورست (عنوان)
کلمه آلمانی فورست و فورستین[۱] در زبان فارسی به معنی شاهپور یا پرنس و شاهدخت یا پرنسس می‌باشند. در زبان آلمانی هر دو عناوین، به عنوان یک اصطلاح عمومی برای
.png)
حاکم استفاده می‌شوند و همچنین می‌توانند عناوین اشرافی (عناوین رتبه‌ای) بدون داشتن مقام حکمرانی باشند. دارندگان این عنوان ها می‌توانند حاکمان یک شاهزاده‌نشین مستقل (مانند لیختن‌اشتاین یا موناکو) به عنوان "شاهزادگان سرزمینی" باشند، یا می‌توانند اشرافی با رتبه شاهزاده‌ای بدون مقام حاکم باشند. در بیشتر موارد، عناوین شاهزاده‌ای، عناوین اشرافی هستند تا حاکمیتی. خاندان‌های شاهزاده‌ای متعلق به اشراف عالی‌رتبه هستند.
در امپراتوری مقدس روم، شاهزادگان امپراتوری، حاکمان مستقیم قلمروهایی از امپراتوری بودند. ارتقاء به مقام شاهزاده توسط امپراتور مقدس روم انجام می‌شد.
این اصطلاح همچنین برای توصیف مناصب شاهزاده ای مانند (روسای قبایل) در دوران‌های گذشته یا در سایر نقاط جهان استفاده می‌شود.
معنای کلمه ای
«شاهزادگان» در معنای وسیع‌تر، اصطلاحی کلی‌تر برای مهم‌ترین حاکمان، مانند امپراتورها، پادشاهان، دوک‌ها، و همچنین کنت‌ها، مرزبانان و کنت‌های پالاتین و به اصطلاح کنت‌های «شاهزاده ای» (کنت‌های حاکم در امپراتوری مقدس روم) است. از قرون وسطی میانه (از اواسط قرن سیزدهم) در امپراتوری مقدس روم معمولاً هنگامی که کلمه «شاهزادگان» به صورت جمع استفاده می‌شود، منظور حاکمان سرزمین‌های امپراتوری است که به عنوان تیول مستقیماً از امپراتور اعطا شده بودند و شاهزاده بر آن حکمرانی می کرد.
در معنای فرهنگ‌های غیراروپایی اصطلاح «شاهزاده» همچنین برای حاکمان مستقل استفاده می‌شود، تا حدی برای جلوگیری از اصطلاح «پادشاه» و معانی ضمنی قدرت مرتبط با آن. مشابه اصطلاح «رئیس قبیله»، کاشفان و استعمارگران اروپایی «شاهزاده» و «شاهزاده‌زاده» را برای رهبران و سرزمین‌های واقعی یا فرضی مردمان دیگر به کار می‌بردند، یا خود را به عنوان «شاهزاده» معرفی می‌کردند. به عنوان مثال، در هند، ایالت‌هایی که توسط یک شاهزاده بومی (مهاراجه، به معنای واقعی کلمه «پادشاه بزرگ») تحت سلطه بریتانیا اداره می‌شدند، «ایالت‌های شاهزاده‌نشین» می نامیدند.
به طور مشابه، این اصطلاح برای روسای قبایل یا حاکمان منطقه‌ای دوره‌های پیشین نیز استفاده می‌شود؛ آنها به عنوان «پادشاهان کوچک» نیز شناخته می‌شوند. به عنوان مثال، مکان‌های دفن بزرگ سلتی «قبرهای شاهزاده ای» نامیده می‌شوند، بخصوص زمانی که هیچ منبع مکتوبی در مورد ساختار سیاسی آن زمان وجود نداشته باشد.
اصطلاح «ایالت‌های شاهزاده‌نشین» همچنین برای روسای قبایل یا حاکمان منطقه‌ای دوره‌های پیشین استفاده می‌شود؛ آنها به عنوان «پادشاهان کوچک» نیز نامیده می‌شوند. گاهی نیز به طور محاوره‌ای یا طنزآمیز، در دوران حاضر، روسای دولت ایالت‌های فدرال به عنوان «شاهزادگان ایالتی» شناخته می‌شوند.
سرزمنیهایی که حاکم آنها یک اسقف می بود را نیز « اسقف نشین» می گفتند و آن اسقف را نیز « شاهزاده اسقف» میگفتند.[۲]
منابع
- تاریخ
- تاریخ آلمان
- تاریخ امپراتوری مقدس روم