قانون آچربو
| قانون آچربو | |
|---|---|
| پارلمان پادشاهی ایتالیا | |
| اصلاحات در قانون انتخاباتی سیاسی، متن تجمیعی ۲ سپتامبر ۱۹۱۹، شماره ۱۴۹۵ | |
| قلمرو اجرایی | پادشاهی ایتالیا |
| وضع‌شده توسط | مجلس نمایندگان |
| وضع‌شده توسط | سنا |
| Date assented to | ۱۸ نوامبر ۱۹۲۳ |
| پیشنهاددهنده | جاکومو آچربو (PNF) |
| وضعیت: Unknown | |
قانون آچربو یک قانون انتخاباتی ایتالیایی بود که توسط بارون جاکومو آچربو پیشنهاد و در نوامبر ۱۹۲۳ توسط پارلمان ایتالیا تصویب شد. هدف از این قانون، کسب اکثریت نمایندگان توسط حزب فاشیست موسولینی بود. این قانون تنها در انتخابات عمومی ۱۹۲۴ مورد استفاده قرار گرفت که آخرین انتخابات رقابتی برگزار شده در ایتالیا تا سال ۱۹۴۶ بود.
پیشینه
در سال ۱۹۲۲، بنیتو موسولینی در نتیجه راهپیمایی به سوی رم، نخست‌وزیر ایتالیا شد. با این حال، او هنوز تنها ۳۵ نماینده در پارلمان و ۱۰ متحد ملی‌گرا داشت. او در موقعیت ضعیفی قرار داشت و به ائتلاف با احزاب دیگر متکی بود که می‌توانست به راحتی از هم بپاشد و پادشاه ویکتور امانوئل سوم را مجبور به برکناری او کند. ایده این بود که سیستم رأی‌گیری از نمایندگی تناسبی به سیستمی تغییر یابد که به موسولینی اجازه دهد اکثریت قاطع را داشته باشد.[۱]
شرایط قانون
قانون آچربو مقرر می‌کرد که حزبی که بیشترین سهم آرا را به دست آورد ــ مشروط بر اینکه دست‌کم ۲۵ درصد از کل آرا را کسب کرده باشد ــ دو سوم کرسی‌های پارلمان را به خود اختصاص دهد. یک‌سوم باقی‌مانده نیز به‌طور نسبی میان سایر احزاب تقسیم می‌شد.[۲]
استدلال
موسولینی فقط می‌توانست روی حمایت ۳۵ نماینده فاشیست و ۱۰ نماینده ملی‌گرا حساب کند. این قانون با اکثریت آرا تصویب شد. سؤال واضح این است که چرا اکثریت نمایندگان احزاب دیگر با علم به اینکه موسولینی به هر نحوی ۲۵٪ مورد نیاز را به دست خواهد آورد، به این قانون رأی دادند. سوسیالیست‌ها به آن رأی منفی دادند اما هیچ تلاشی برای هماهنگی سایر احزاب برای مخالفت با آن نکردند. حزب کاتولیک مردم ایتالیا پس از آنکه موسولینی اخراج لوئیجی استورزو را مهندسی کرد، دچار تفرقه و بی‌رهبری شد. سیاست رسمی، خودداری از رأی دادن بود، اما ۱۴ نماینده به این اقدام رأی مثبت دادند. احزاب کوچک‌تر لیبرال عموماً به آن رأی مثبت دادند. آنها فاقد جهت‌گیری روشنی بودند و بسیاری به صحبت‌های موسولینی در مورد دولت قوی اعتقاد داشتند یا امیدوار بودند که مواضع خود را حفظ کنند. شکی نیست که حضور جوخه‌های مسلح در مجلس، بسیاری را به رأی دادن به این اقدام ترغیب کرد.
انتخابات ۱۹۲۴
اگرچه بلافاصله پس از تصویب این قانون انتخاباتی بر اساس قواعد جدید برگزار شد، اما نتیجهٔ آن به‌شدت مورد تردید است، زیرا خشونت گسترده علیه مخالفان موسولینی، همراه با ارعاب رأی‌دهندگان و تقلب انتخاباتی وجود داشت. در نتیجه، مخالفان او دلسرد و آشفته شدند، در حالی که بسیاری از نمایندگان تازه‌وارد فاشیست در واقع نمایندگان پیشین لیبرال بودند که به‌ویژه در جنوب از پایگاه اجتماعی و نفوذ شخصی قابل‌توجهی برخوردار بودند.[۳]
تقلب گسترده در انتخابات توسط رهبر حزب سوسیالیست متحد، جاکومو ماتئوتی، در سخنرانی خود در مجلس نمایندگان در ۳۰ مه ۱۹۲۴ محکوم شد. ماتئوتی متعاقباً توسط شبه‌نظامیان فاشیست به رهبری آمریگو دومینی ربوده و به قتل رسید. این قتل باعث خشم و عصبانیت در ایتالیا و خارج از کشور شد و بحران قانون اساسی را به وجود آورد که در نهایت منجر به استقرار دیکتاتوری فاشیستی در ایتالیا شد.[۴]
لغو
پس از تبدیل ایتالیا به یک دولت تک حزبی در سال ۱۹۲۶، قانون آچربو منسوخ شد. در سال ۱۹۲۸، پارلمان ایتالیا (که اکنون از هرگونه مخالفت جدی پاکسازی شده بود) با اکثریت قاطع قانون انتخاباتی جدیدی را تصویب کرد که به نام آلفردو روکو، از طرفدارانش، به قانون روکو معروف شد. این قانون جدید، انتخابات ایتالیا را به یک همه‌پرسی در یک لیست واحد از نامزدهای انتخاب شده توسط شورای عالی فاشیسم از اعضای حزب ملی فاشیست و سازمان‌های وابسته تبدیل کرد.
منابع
- ↑ «Benito Mussolini had no certainty of being able to prevail at the polls, and he had had very bad electoral experiences": Storie di Storia / 13. 1924: le ultime elezioni prima del fascismo, La Repubblica, 20th September 2022.
- ↑ Boffa, Federico (2004-02-01). "Italy and the Antitrust Law: an Efficient Delay?" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2009-03-05. Retrieved 2008-10-05.
- ↑ DeGrand, Alexander (1995). Fascist Italy and Nazi Germany. New York, New York: Routledge. p. 26. ISBN 0-415-10598-6.
- ↑ "The Murder and Trials". House-Museum Giacomo Matteotti (به انگلیسی). Retrieved 2024-03-05.