جاکومو آچربو
جاکومو آچربو | |
|---|---|
 | |
| وزیر کشاورزی و جنگل‌داری ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۲۳ ژانویه ۱۹۳۵ | |
| پس از | جوزپه ده کاپیتانی دارزاگو |
| پیش از | ادموندو روسونی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۵ ژوئیه ۱۸۸۸ لورِتو آپروتینو، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۹ ژانویه ۱۹۶۹ (۸۰ سال) رم، ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | پی‌ان‌اف (۱۹۲۲–۱۹۴۳) مستقل (۱۹۴۳–۱۹۴۶) پی‌ان‌ام (۱۹۴۶–۱۹۵۹) |
| محل تحصیل | دانشگاه پیزا |
جاکومو آچربو، بارون اترنو (۲۵ ژوئیه ۱۸۸۸ – ۹ ژانویه ۱۹۶۹) اقتصاددان و سیاستمدار ایتالیایی بود. او بیش‌تر به دلیل تدوین قانون آچربو شناخته می‌شود؛ قانونی که به حزب ملی فاشیست (پی‌ان‌اف) اجازه داد پس از انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۲۴) با استفاده از تاکتیک‌های ارعاب رأی‌دهندگان، اکثریت دوسوم پارلمان ایتالیا را به دست آورد.
زندگی اولیه
آچربو در یک خانواده قدیمی اشراف محلی لورِتو آپروتینو به دنیا آمد. او در پیزا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۲ در رشته علوم کشاورزی از دانشگاه پیزا فارغ‌التحصیل شد. وابستگی آچربو به فراماسونری باعث شد که به یکی از طرفداران ایردنتیسم و ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول تبدیل شود. با آغاز جنگ در اروپا، داوطلب خدمت نظامی شد. تا پایان جنگ، او سه نشان نقره‌ای برای شجاعت نظامی دریافت کرد و به درجه کاپیتان ارتقا یافت.
پس از جنگ، آچربو به کار خود به‌عنوان دستیار استاد در دانشکده اقتصاد بازگشت و برنامه‌ریزی برای یک زندگی دانشگاهی را آغاز کرد. در همان زمان، او «انجمن سربازان ترمو و کیِتی» (ایتالیایی: Associazione dei combattenti di Teramo e Chieti) را پایه‌گذاری کرد که پس از انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۱۹) از انجمن ملی جدا شد و به گروه استانی فاشی ایتالیایی مبارزه تبدیل گردید.
فاشیسم
آچربو در انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۲۱) به‌عنوان نماینده اتاق نمایندگان و در چارچوب بلوک ملی حزب پی‌ان‌اف انتخاب شد. او در این دوره نقشی میانجی میان نیروهای محافظه‌کار محلی و پیراهن‌سیاه‌ها ایفا می‌کرد و در سطح ملی نیز در حل درگیری‌های میان حزب سوسیالیست ایتالیا و فاشیست‌های ایتالیا فعال بود؛ نقشی که جایگاه او را در رهبری حزب پی‌ان‌اف تحکیم کرد.[۱]
در مارش بر رم در سال ۱۹۲۲، آچربو ریاست اتاق نمایندگان را برعهده داشت و به‌عنوان واسطه میان حزب و پادشاه ویکتور امانوئل سوم عمل کرد. او سپس بنی‌تو موسولینی را در زمان انتصاب به مقام نخست‌وزیر ایتالیا همراهی کرد و به‌عنوان معاونش منصوب شد.
در نوامبر ۱۹۲۳، قانون آچربو با ابتکار او به تصویب رسید. این قانون که به حزب با کسب تنها ۲۵٪ آرا اکثریت کرسی‌های پارلمان را اعطا می‌کرد، عملاً پایه‌های قدرت موسولینی را تثبیت نمود. همراهی این قانون با خشونت‌های خیابانی و ارعاب انتخاباتی، جایگاه فاشیست‌ها در ساختار سیاسی ایتالیا را تضمین کرد.[۲] آچربو بار دیگر در سال ۱۹۲۴ به‌عنوان نماینده انتخاب شد و لقب اشرافی دریافت کرد. هرچند او در ماجرای قتل جاکومو ماتئوتی تنها نقشی حاشیه‌ای داشت، اما فشارهای ناشی از این پرونده باعث شد به‌تدریج از صحنه سیاسی کناره بگیرد.
در همان سال او جام آچربو را به یاد برادرش تیتو آچربو، که از قهرمانان جنگ بود، بنیان گذاشت. در سال ۱۹۲۶ به سمت نایب‌رئیس اتاق نمایندگان رسید و از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵ وزیر کشاورزی و جنگل‌داری ایتالیا بود. در این مقام، او پروژه‌های گسترده‌ای برای زهکشی و اصلاح زمین‌های کشاورزی هدایت کرد و در ایجاد استان پسکارا در ژانویه ۱۹۲۷، در کنار گابریله دانونتسیو نقشی برجسته ایفا نمود.[۳]
آچربو در سال ۱۹۳۴ به ریاست دانشکده اقتصاد و بازرگانی دانشگاه ساپینتزا رم رسید و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۳ ریاست مؤسسه بین‌المللی کشاورزی را برعهده داشت. او همچنین به‌عنوان عضو شورای عالی فاشیسم از طرح تبدیل اتاق نمایندگان به نهادی بر مبنای فاشی و کُرپوراتسیونی حمایت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم و مشارکت ایتالیا در حملات آلمان نازی، او در ستاد کل ارتش ایتالیا خدمت کرد و در عملیات‌هایی چون نبرد فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا مشارکت داشت. نهایتاً در فوریه ۱۹۴۳ به مقام وزیر دارایی ایتالیا منصوب شد و تا سقوط رژیم موسولینی در این سمت باقی ماند.[۴]
جدایی از موسولینی و سال‌های پایانی
آچربو که یک مدیترانه‌گرای سرسخت بود، نخست زمانی به موسولینی انتقاد کرد که موسولینی آشکارا به نظریه‌ها و سیاست‌های نوردیک‌گرایان نازی گرایش یافت. او این دیدگاه‌ها را تحقیرآمیز برای ایتالیایی‌ها و دیگر ملت‌های مدیترانه‌ای می‌دانست.[۵]: 146 اختلافات میان مدیترانه‌گرایان و نوردیک‌گرایان در حزب فاشیست بالا گرفت، اما با حمایت موسولینی از چهره‌های نوردیک‌گرا مانند آلبرتو لوکینی، موقعیت مدیترانه‌گرایان مانند آچربو تضعیف شد.[۵]: 188, 168, 146 آچربو و همفکرانش در ۱۹۴۱ تلاش کردند با تعریف هویت نژادی ایتالیایی به‌عنوان اساساً مدیترانه‌ای، مسیر حزب را تغییر دهند و مانیفست دانشمندان نژادی را رد کردند.[۵]: 146
در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او همراه دینو گراندی در رأی‌گیری برای برکناری موسولینی شرکت کرد و پس از سقوط موسولینی، به آبروتسو رفت. اما پس از تشکیل جمهوری اجتماعی ایتالیا توسط نازی‌ها، او در محاکمه ورونا به مرگ محکوم شد. سپس به دست جنبش مقاومت ایتالیا دستگیر و به ۴۸ سال زندان محکوم شد، اما این حکم بعداً لغو گردید و در ۱۹۵۱ نام او پاک شد. آچربو سپس به تدریس بازگشت و جوایز علمی و فرهنگی متعددی دریافت کرد، از جمله مدال طلای آموزش، فرهنگ و هنر از رئیس‌جمهور ایتالیا آنتونیو سنی. او در انتخابات ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ نامزد حزب ملی سلطنت‌طلب شد اما موفقیتی به دست نیاورد. آچربو در سال ۱۹۶۹ در رم درگذشت. او به‌عنوان یک مجموعه‌دار سفال‌های باستانی نیز شهرت داشت و گالری‌ای ویژه سفال‌های آبروتسو ایجاد کرد.
منابع
- ↑ Smith, Y. (2013). Mussolini: Establishment and Consolidation of Power (PDF). CP Allen. Retrieved 22 September 2025.
- ↑ "Acerbo Law" (به انگلیسی). Wikipedia. Retrieved 22 September 2025.
- ↑ "Mauro Scoccimarro" (به ایتالیایی). ANPI. Retrieved 22 September 2025.
- ↑ "Mussolini and the Fascist Regime". Encyclopaedia Britannica. Retrieved 22 September 2025.
- 1 2 3 Aaron Gillette (2001–2002). Racial Theories in Fascist Italy. Routledge.