قیام پلی‌تکنیک آتن

قیام پلی‌تکنیک آتن
Εξέγερση του Πολυτεχνείου
معترضان در خارج از پلی‌تکنیک آتن در خیابان پاتیسیون
تاریخ۱۴–۱۷ نوامبر ۱۹۷۳
موقعیت۳۷°۵۹′۱۶″ شمالی ۲۳°۴۳′۵۴″ شرقی / ۳۷٫۹۸۷۷۸°شمالی ۲۳٫۷۳۱۶۷°شرقی / 37.98778; 23.73167
علت(ها)اقتدارگرایی حکومت نظامی یونان
اهدافسقوط حکومت نظامی
روش‌هااعتراضات دانشجویی
منجرشد بهسرکوب قیام:
  • حکومت نظامی حفظ شد اما تضعیف گردید
  • ده‌ها دانشجو به قتل رسیدند
  • واکنش‌های شدید بین‌المللی
  • تلاش برای آزادسازی توسط گئورگیوس پاپادوپولوس، که منجر به کودتای دیگری توسط تندرو دیمیتریوس یوآنیدیس شد
  • تأسیس سازمان تروریستی چپ افراطی ۱۷ نوامبر و احیای آنارشیسم در یونان
  • شکاف بین جوانان یونان و احزاب چپ سنتی تا آن زمان (به‌ویژه احزاب کمونیست)[۱][۲]
طرف‌های مدنی درگیر
  • آنارشیست‌های یونان
  • جنبش آزادی‌بخش پان‌هلنیک (PAK)
  • اردوگاه اتحادیه پیشرو تمام دانشجویی
  • جنبش کمونیستی انقلابی یونان (AASPE)
  • دانشجویان یونانی به طور گسترده‌تر
  • اکون ریگاس فرایوس (ابتدا بی‌طرف، سپس در ۱۵ نوامبر پیوست)[۱]
  • جوانان کمونیست یونان (ابتدا مخالف، سپس در ۱۵ نوامبر پیوست)[۱]
تلفات
مرگ(ها)۴۰ نفر (۲۴ نفر شناسایی‌شده، ۱۶ نفر شناسایی‌نشده)[۳]
زخمیان+۲٬۰۰۰ نفر (۱٬۱۰۳ نفر تأییدشده)[۳]
دروازه قدیمی

قیام پلی‌تکنیک آتن در نوامبر ۱۹۷۳ به عنوان یک تظاهرات دانشجویی گسترده در مخالفت عمومی با حکومت نظامی یونان رخ داد. این قیام در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۳ آغاز شد، به یک شورش علنی ضد حکومت نظامی ارتقا یافت و در ساعات اولیه صبح ۱۷ نوامبر، پس از مجموعه‌ای از رویدادها که با کوبیدن یک تانک به دروازه‌های دانشگاه ملی فنی آتن آغاز شد، به خاک و خون کشیده شد. بر اساس یک پژوهش دقیق در سال ۲۰۰۴ که توسط بنیاد ملی پژوهش‌های یونان منتشر شد، در آن روز دست‌کم ۲۴ نفر بر اثر اقدامات مستقیم یا غیرمستقیم نیروی زمینی یونان و پلیس یونان جان خود را از دست دادند.[۴] این اولین رویداد از یک سری بحران‌های سیاسی بود که در نهایت به سقوط حکومت نظامی در تابستان ۱۹۷۴، یعنی تنها چند ماه بعد، انجامید.

این قیام تأثیری ماندگار بر سیاست یونان گذاشت؛ این رویداد نشان‌دهنده شکافی میان جوانان یونانی و احزاب چپ سنتی (حزب کمونیست یونان) بود و همچنین آغاز احیای آنارشیسم در یونان را رقم زد. سرکوبی که دانشجویان با آن مواجه شدند، منجر به پیدایش سازمان تروریستی ۱۷ نوامبر شد.

پیش‌زمینه

اولین اقدام عمومی و گسترده علیه حکومت نظامی یونان از سوی دانشجویان در ۲۱ فوریه ۱۹۷۳ شکل گرفت؛ زمانی که دانشجویان حقوق و طرفداران آنارکو-کمونیسم[۵] دست به اعتصاب زدند و در داخل ساختمان‌های دانشکده حقوق دانشگاه آتن در مرکز آتن سنگر گرفتند. آن‌ها خواستار لغو قانونی بودند که خدمت وظیفه عمومی اجباری را تحمیل می‌کرد.[۶]

یک جنبش دانشجویی ضد دیکتاتوری در میان جوانان در حال رشد بود و پلیس برای مقابله با این تهدید، از روش‌های وحشیانه و شکنجه علیه آن‌ها استفاده می‌کرد.[۷]

رویدادهای نوامبر

۱۴ نوامبر

ورودی دانشگاه ملی فنی آتن

در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۳، دانشجویان دانشگاه ملی فنی آتن (پلی‌تکنیک) که تحت تأثیر محافل نوظهور آنارشیست یونان رادیکال شده بودند،[۵] دست به اعتصاب زدند و اعتراضات خود را علیه حکومت نظامی یونان (رژیم سرهنگ‌ها) آغاز کردند. در حالی که مقامات نظاره‌گر بودند، دانشجویان خود را «محاصره‌شدگان آزاد» (به یونانی: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι، اشاره‌ای به شعر شاعر یونانی دیونیسیوس سولوموس که با الهام از محاصره مسولونگی توسط امپراتوری عثمانی سروده شده بود) نامیدند.[۸][۹][۱۰] شعار اصلی آن‌ها این بود:

یک مجمع به‌طور خودجوش شکل گرفت و تصمیم به تصرف پلی‌تکنیک گرفت. گروه آنارکو-کمونیسم که به تازگی در دانشگاه و به ویژه به لطف اقدامات کریستوس کنستانتینیدیس,[۱۱][۱۲] سیلویا پاپادوپولو[۱۳] و نیکوس بالیس تشکیل شده بود، جایگاه محوری در این جنبش پیدا کرد.[۱۲] [۱۳] [۱۴][۱۵] به ویژه کنستانتینیدیس موفق شد تا تصرف دانشگاه را تا شبِ اولین روز تمدید کند، که این امر جنبش را برای طولانی‌مدت به حرکت درآورد.[۱۲][۱۶] آن‌ها در مجمع عمومی ۱۴ نوامبر قطعنامه زیر را تصویب کردند:[۱۲][۱۷]

مجمع خودگردان کارگران مستقر در محوطه دانشکده پلی‌تکنیک، از کارگران می‌خواهد که مکان‌های تولید را تصرف کرده و کمیته‌های کارخانه‌ای و اعتصابی را با هدف نهایی تشکیل شوراهای کارگری ایجاد کنند. برنامه حداقلی شوراهای کارگری، نابودی کار مزدی، دولت، سرمایه‌داری و سیاست است.

گروه آنارشیست رهبری‌کننده قیام، به سرعت روی دیوارهای دانشگاه شعارنویسی کردند و بنر خود را در ورودی قرار دادند، تا اینکه توسط فعالان چپ‌گرای سنتی که از این جنبش حمایت نمی‌کردند، برداشته شد.[۱۵]

در مقابل، دو حزب اصلی دانشجویی، یعنی حزب مارکسیستی طرفدار اتحاد جماهیر شوروی (A-EFEE) و ریگاس (Rigas)، از این جنبش حمایت نکردند.[۱۸] یک کمیسیون هماهنگی برای تصرف (CCO) تشکیل شد اما کنترل ضعیفی بر قیام داشت.[۱۹] طرفداران آنارشیسم از سوی جوانان کمونیست یونان به عنوان «عوامل نفوذی و تحریک‌کننده» (Provocateurs) برچسب خوردند، زیرا شعارهایی سر می‌دادند که مستقیماً به مطالبات دانشجویی مرتبط نبود (مانند دفاع از آزادی جنسی، انقلاب اجتماعی و بی‌دولتی).[۲۰] ارتباط این رویدادها با مه ۶۸ مشهود بود.[۲۰] کوستاس کورنتیس، تاریخ‌نگار، با بررسی پویایی‌های درون‌گروهی جریان چپ در طول قیام و عدم حمایت احزاب کمونیست، خاطرنشان کرد:[۲۰]

تصرف دانشگاه تا حد زیادی دو سازمان دانشجویی اصلی چپ‌گرا را دور زد و بنابراین هیچ کنترل مؤثری بر مسیری که جنبش طی کرد یا بر مطالبات دانشجویان در یک روز و نیم اول وجود نداشت. این تصرف در محدوده هدایت کمونیست‌های طرفدار مسکو نبود، چرا که آن‌ها این اقدام را «حرکتی غیرمسئولانه، عجولانه و دارای ماهیت شدیداً چپ‌روانه» می‌دانستند. در واقع، A-EFEE از همان ابتدا از این اقدام فاصله گرفت، زیرا از آن خوشش نمی‌آمد…

۱۵ نوامبر

احزاب کمونیست با دیدن موفقیت این شورش، تلاش کردند تا کنترل آن را به دست بگیرند.[۱] آن‌ها برای به دست گرفتن هدایت قیام، کمیته‌ای تشکیل دادند که آنارشیست‌ها را حذف کرد و آن‌ها را از ساختمان‌ها بیرون راند و مانع از ورود مجددشان شد.[۱] آن‌ها همچنین با آنارشیست‌ها در تضاد بودند، زیرا از شعارهای میان‌برشی (اینترسکشنالیتی) آن‌ها که خواستار انقلاب جنسی، فمینیسم یا حکومت‌محوری‌ستیزی بود، خوششان نمی‌آمد؛ از همین رو گروه‌های گشت‌زنی تشکیل دادند تا آن‌ها را حذف کنند.[۱]

در طول روز دوم تصرف دانشگاه (که اغلب «روز جشن» نامیده می‌شود)، هزاران نفر از مردم آتن برای حمایت از دانشجویان به آنجا سرازیر شدند.[۲۱] یک فرستنده با استفاده از تجهیزات آزمایشگاهی ساخته شد که به متصرفان اجازه داد یک ایستگاه رادیویی غیرقانونی (دزدان دریایی) را راه‌اندازی کنند و از طریق آن، بیانیه‌هایی را برای درخواست همبستگی و کمک پخش نمایند. به لطف این اقدام، قیام حمایت گسترده‌تری به دست آورد؛ یکی از شخصیت‌های کلیدی که به این تغییر دامن زد، ماریا داماناکی بود که گوینده اصلی رادیوی متعلق به A-EFEE بود و موفق شد شعار «نان، آموزش، آزادی» را همگانی کند.[۲۲]

مطالبات این تحصن و تصرف، ضدامپریالیستی و ضد ناتو بود.[۲۳] گروه‌های سومی که با اعتراضات دانشجویی متحد شدند، کارگران ساختمانی (که یک کمیته موازی در کنار CCO ایجاد کردند) و برخی از کشاورزان مگارا (شهر) بودند که از قضا در همان روزها در آتن دست به اعتراض زده بودند.[۲۴]

۱۶ نوامبر

در روز جمعه، ۱۶ نوامبر، کمیسیون هماهنگی برای تصرف (CCO) اعلام کرد که هدف دانشجویان سرنگونی حکومت نظامی است. در طول بعد از ظهر، تظاهرات و حملاتی علیه وزارتخانه‌های مجاور صورت گرفت. راه‌های اصلی بسته شدند، آتش‌سوزی‌هایی رخ داد و برای نخستین بار در آتن، کوکتل مولوتف پرتاب شد.[۲۵] دانشجویان در داخل دانشگاه سنگر گرفتند و این پیام بارها در سراسر آتن پخش شد:

اینجا پلی‌تکنیک است! اینجا پلی‌تکنیک است! مردم یونان، پلی‌تکنیک پرچمدار مبارزه ما و مبارزه شماست؛ مبارزه مشترک ما علیه دیکتاتوری و برای دموکراسی![۲۶][۲۷]

۱۷ نوامبر

در ساعات اولیه صبح ۱۷ نوامبر ۱۹۷۳، دولت انتقالی یک تانک آام‌ایکس-۳۰ را فرستاد تا با کوبیدن به دروازه‌های پلی‌تکنیک آتن، آن‌ها را در هم بشکند.[۲۸][۲۹] مدت کوتاهی پس از آن، اسپیروس مارکزینیس وظیفه یافت از گئورگیوس پاپادوپولوس درخواست کند تا دوباره حکومت نظامی برقرار نماید.[۲۸] ورود متعاقب نیروهای نظامی، زمینه را برای کودتای از پیش برنامه‌ریزی‌شدهٔ یوآنیدیس فراهم کرد که در ۲۵ همان ماه رخ داد.

یک تحقیقات رسمی که پس از سقوط حکومت نظامی انجام شد، اعلام کرد هیچ‌یک از دانشجویان پلی‌تکنیک آتن در جریان این حادثه کشته نشده‌اند. با این حال، ۲۴ غیرنظامی در خارج از محوطه دانشگاه به قتل رسیدند. این افراد شامل میخائیل میروگیانیس ۱۹ ساله (که گفته می‌شود توسط افسر نیکولاس درتیلیس به ضرب گلوله کشته شد)، دانشجویان دبیرستانی به نام‌های دیومیدیس کومنینوس و الکساندروس اسپارتیدیس از دبیرستان لیسه لئونین، و یک پسر بچه پنج ساله بودند که در تبادل آتش در حومه زگرافو گرفتار شد. اسناد مربوط به محاکمه‌هایی که پس از فروپاشی حکومت نظامی برگزار شد، مرگ بسیاری از غیرنظامیان را در طول قیام مستند کرده‌اند؛ اگرچه تعداد کشته‌شدگان توسط پژوهش‌های تاریخی به چالش کشیده نشده، اما همچنان موضوعی برای مناقشات سیاسی است. علاوه بر این، صدها غیرنظامی در طول این رویدادها مجروح شدند.[۳۰]

میراث

مجسمه‌ای برای بزرگداشت قیام
دروازه پلی‌تکنیک، ۱۷ نوامبر ۲۰۱۱

سازمان ۱۷ نوامبر و احیای آنارشیسم در یونان

هر ساله راهپیمایی سالانه‌ای به یاد این قیام برگزار می‌شود که از نزدیکی محوطه پلی‌تکنیک آغاز می‌گردد.[۳۱] در سال ۱۹۸۰، پلیس دو نفر را به قتل رساند تا از عبور راهپیمایان از مقابل سفارت ایالات متحده آمریکا در آتن جلوگیری کند؛ جایی که به عنوان نقطه پایان سنتی راهپیمایی در اعتراض به نقش سیا در حمایت از کودتا شناخته می‌شود.[۳۲][۳۳] سازمان چپ‌گرای افراطی و اکنون منحل‌شدهٔ سازمان انقلابی ۱۷ نوامبر، نام خود را از آخرین روز قیام پلی‌تکنیک برگرفته بود. پس از دوره متاپولیفتسی، دیمیتریس کوفونتیناس، عامل اصلی ترور این گروه، تلاش کرد به خشونت سیاسی دست بزند و مانیفست-خاطرات خود را نیز «من ۱۷ نوامبر متولد شدم» (Γεννήθηκα ۱۷ Νοέμβρη) نام‌گذاری کرد.[۳۴][۳۵]

مبارزه دانشجویان تأثیری ماندگار بر آنارشیسم یونان گذاشت.[۳۶][۳۷] این رویداد نقطه عطفی در احیای آنارشیسم در یونان بود و مواضع آنارشیستی را در این کشور دموکراتیزه کرد.[۳۶][۳۷]

این اتفاق همچنین نشان‌دهنده شکافی میان جوانان یونان و احزاب چپ سنتی آن زمان، مانند حزب کمونیست یونان (KKE) بود.[۳۸] در سال ۲۰۰۸، داماناکی که خود پیش از خروج از KKE در سال ۱۹۹۱ (بیست سال پس از قیام)، یکی از چهره‌های اصلی کمونیست در این قیام بود، استدلال کرد که این شورش در تمایل خود برای درهم‌شکستن اقتدارگرایی از مه ۶۸ الهام گرفته بود و همان پویایی مخالفت تشکیلات حزب کمونیست با خیزشی که قادر به کنترلش نبودند را داشت.[۲] او اظهار داشت:[۲]

بسیاری از پلی‌تکنیک ۱۹۷۳ به عنوان مهٔ ۶۸ یونان یاد می‌کنند. قطعاً تأثیراتی وجود داشت. این رویداد بذر تردید و مخالفت با اقتدارگرایی قدرت بود. علاوه بر این، همان خصومت و بدبینی از سوی تشکیلات حزبی نسبت به قیامی که نمی‌توانستند آن را کنترل کنند، وجود داشت.

بزرگ‌نمایی‌های اولیه و انکارگرایی

به دنبال سقوط دیکتاتوری در سال ۱۹۷۴، موضوع تلفات پلی‌تکنیک به مسئله‌ای پر از مناقشه و شایعه تبدیل شد و گمانه‌زنی‌ها از ۶۰ تا ۵۰۰ نفر متغیر بود.[۳۹] برخی مانند لوکاس آپوستولیدیس (که ادعای ۶۰ کشته را داشت؛ او بعدها نماینده پاسوک شد)[۴۰] و امپامپیس گئورگولاس (که ادعایی بین ۷۷ تا ۴۲۳ کشته داشت)،[۴۱] تخمین‌های خود را منتشر کردند؛ در حالی که دیگران نیز ادعاهای مشابهی را به مقامات و/یا مطبوعات ارائه دادند…

پانویس

  1. 1 2 3 4 5 6 Kornetis 2013, pp. 254–260.
  2. 1 2 3 Kyprianos, Pantelis (2019-01-01). "Reception and Perception of May 1968 in Greece". Espacio, Tiempo y Educación. 6 (1): 122. doi:10.14516/ete.265. ISSN 2340-7263.
  3. 1 2 Καλλιβρετάκης 2004, pp. 44–45.
  4. ↑ Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας (21 October 2011). "Πολυτεχνείο '73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες".
  5. 1 2 "Μιχάλης Πρωτοψάλτης (συνέντευξη 2002): το Πολυτεχνείο & οι αναρχικοί του '70 - Aυτολεξεί". www.aftoleksi.gr (in Greek). 2019-11-16. Archived from the original on 2020-09-30. Retrieved 2024-12-26.
  6. ↑ Brown, Kenneth (1974). "Greece". The World Book Year Book 1974. شیکاگو: Field Enterprises Educational Corporation. p. 340. ISBN 0-7166-0474-4. LCCN 62-4818.
  7. ↑ Kornetis 2013, pp. 225–226.
  8. ↑ ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ (16 November 2014). "11 ενδιαφέροντα πράγματα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου". Lifo Magazine. Archived from the original on 15 April 2019. Retrieved 15 April 2019.
  9. ↑ "Πολυτεχνείο – 45 χρόνια μετά: Πολύτιμη πηγή γνώσης, έμπνευσης και παραδειγματισμού". Nea Selida. 17 November 2018. Archived from the original on 15 April 2019. Retrieved 15 April 2019.
  10. ↑ "Πολυτεχνείο: 40 χρόνια μετά". Greek Reporter. 16 November 2013. Archived from the original on 12 January 2020. Retrieved 15 April 2019.
  11. ↑ "Δυο τρομερές μαρτυρίες συντρόφων για το Πολυτεχνείο (Γιάννης Φελέκης - Αρετή Πότσιου)". Δίκτυο Για Τα Πολιτικά Και Κοινωνικά Δικαιώματα.
  12. 1 2 3 4 CEP (2026). "KONSTANTINIDIS, Christos [dit "le Saint"]". Dictionnaire international des militant.e.s anarchistes (in French). Retrieved 2026-06-19.
  13. 1 2 CEP (2026), "PAPADOPOULOU, Sylvia [dite "La Rose Noire"]", Dictionnaire international des militants anarchistes, Paris
  14. ↑ Kornetis 2013, p. 233.
  15. 1 2 We are an image from the future: the Greek revolt of December 2008. Edinburgh: AK Press. 2010. p. 6. ISBN 978-1-84935-019-8.
  16. ↑ "Μιχάλης Πρωτοψάλτης (συνέντευξη 2002): το Πολυτεχνείο & οι αναρχικοί του '70 - Aυτολεξεί". www.aftoleksi.gr (in Greek). 2019-11-16. Archived from the original on 2020-09-30. Retrieved 2024-12-26.
  17. ↑ ΜΠΡΑΤΣΙΑΚΟΥ, ΙΩΑΝΝΑ (2016-11-17). "Το Πολυτεχνείο στο Αναρχικό Λεξικό". News 24/7 (in Greek). Retrieved 2024-12-26.
  18. ↑ Kornetis 2013, p. 255.
  19. ↑ Kornetis 2013, p. 256.
  20. 1 2 3 Kornetis 2013, p. 260.
  21. ↑ Kornetis 2013, p. 257.
  22. ↑ Kornetis 2013, pp. 257–258.
  23. ↑ Kornetis 2013, pp. 257–59.
  24. ↑ Kornetis 2013, pp. 263.
  25. ↑ Kornetis 2013, pp. 270–272.
  26. ↑ Etho Polytechneio through Internet archive Text in Greek: Εδώ Πολυτεχνείο! Λαέ της Ελλάδας το Πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού αγώνα μας ενάντια στη δικτατορία και για την Δημοκρατία, transliterated as: Etho Polytechneio! Lae tis Elladas to Polytechneio einai simaioforos tou agona mas, tou agona sas, tou koinou agona mas enantia sti diktatoria kai gia tin Dimokratia)
  27. ↑ Παύλος Μεθενίτης (17 November 2018). "17 Νοέμβρη 1973: Πολυτεχνείο". News247. Archived from the original on 15 April 2019. Retrieved 15 April 2019.
  28. 1 2 "Past present" and quote:Markezinis had humiliated himself by 'requesting' Papadopoulos to reimpose martial law in the wake of the November 17 uprising at the Athens Polytechnic, Athens News, 4 October 2002 through Internet Archive
  29. ↑ "17 Νοέμβρη 1973: Πού βρίσκεται το τανκ που έριξε την πόρτα του πολυτεχνείου". iEllada.gr (in Greek). 2023-11-17. Retrieved 2024-11-15.
  30. ↑ BBC: On this day quote: It follows growing unrest in Greece, and comes eight days after student uprisings in which 13 people died and hundreds were injured..
  31. ↑ "Greece marks '73 student uprising". Athens News. نوامبر 17, 1999. p. A01. Archived from the original on ژوئن 17, 2008.
  32. ↑ Papadogiannis, Nikolaos (2015). Militant Around the Clock?: Left-Wing Youth Politics, Leisure, and Sexuality in Post-Dictatorship Greece, 1974-1981. Berghahn Books. p. 210. ISBN 978-1-78238-645-2. Archived from the original on 2020-01-07. Retrieved 2019-08-24.
  33. ↑ Miller, James Edward (2021-09-17), "9. Uncle Sam Regrets: The United States and the Greek Coup of April 1967", The Greek Military Dictatorship (in English), Berghahn Books, pp. 240–265, doi:10.1515/9781800731752-012, ISBN 978-1-80073-175-2, archived from the original on 2024-11-30, retrieved 2024-11-19
  34. ↑ Lekea 2014, p. 10.
  35. ↑ Rovics, David (2021-02-02). "November 17th, 1973 and the Legacy of State Terror". CounterPunch.org (in American English). Archived from the original on 2024-04-25. Retrieved 2024-11-19.
  36. 1 2 Dimitri Kitis, E (2015). The anti-authoritarian chóros: A space for youth socialization and radicalization in Greece (1974-2010). Vol. 9. pp. 7–12.
  37. 1 2 Glimenakis 2011, pp. 44–47.
  38. ↑ Dimitri Kitis, E (2015). The anti-authoritarian chóros: A space for youth socialization and radicalization in Greece (1974-2010). pp. 7–12.
  39. ↑ Gianoutsos, Pete (24 May 1974). "Freedom Honors Mankind". The Cincinnati Post. p. 48.
  40. ↑ Apostolides, Loukas (2021). Μαρτυρία από το ματωμένο φοιτητικό κίνημα 1967-1974 (in Greek). آتن: Iōlkos. OCLC 1327809523.
  41. ↑ Γεωργούλας, Μπάμπης (1975). ΘΕΜΙΣ - Το σχέδιο σφαγής (in Greek). Αθήνα: Νέοι Καιροί.

منابع

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ قیام پلی‌تکنیک آتن موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.