لزلی گرین

لزلی گرین
زادهٔ۱۹۵۶ (۷۰ سال)
ملیتکانادایی-اسکاتلندی
تحصیلاتدانشگاه کویینز (کارشناسی)
کالج نافیلد، آکسفورد (دکترا)
محل تحصیلدانشگاه کویینز، کالج نافیلد، آکسفورد
پیشه فیلسوف حقوق، نظریه‌پرداز حقوق
سال‌های فعالیت۱۹۸۸–اکنون
شناخته‌شده
برای
دفاع از پوزیتیویسم حقوقی، ویرایش مفهوم قانون هارت، نظریهٔ اقتدار دولت
آثار برجستهThe Authority of the State (۱۹۸۸)
مدخل «پوزیتیویسم حقوقی» در دانشنامه فلسفه استنفورد
عنواناستاد فلسفهٔ حقوق در دانشگاه آکسفورد
استاد ممتاز دانشکدهٔ حقوق در دانشگاه کویینز

پیشینه فلسفی
دورهفلسفه معاصر
حیطهفلسفه غرب
مکتبفلسفه تحلیلی
علایق اصلی
فلسفه حقوق، فلسفه سیاسی، نظریه قانون اساسی
ایده‌های چشمگیر
پوزیتیویسم حقوقی به‌مثابهٔ یک نظریهٔ «خطاپذیر» دربارهٔ قانون، بازخوانی قاعدهٔ شناسایی به‌عنوان «قرارداد»

لزلی گرین (به انگلیسی: Leslie Green؛ زادهٔ ۱۹۵۶) فیلسوف حقوق اسکاتلندی-کانادایی و از برجسته‌ترین مدافعان معاصر پوزیتیویسم حقوقی است. او استاد فلسفهٔ حقوق در دانشگاه آکسفورد و عضو کالج بالیول، و نیز استاد ممتاز دانشکدهٔ حقوق در دانشگاه کویینز کانادا می‌باشد.[۱] گرین پژوهش‌های خود را عمدتاً بر فلسفه حقوق، فلسفه سیاسی و نظریۀ اساس متمرکز کرده است و در کنار چهره‌هایی چون ژوزف رز و جان گاردنر، از معماران اصلی پوزیتیویسم حقوقی تحلیلی در دهه‌های اخیر به‌شمار می‌رود.

زندگی و فعالیت دانشگاهی

لزلی گرین در سال ۱۹۵۶ در بریج آو ویر (Bridge of Weir) در رنفروشر اسکاتلند به دنیا آمد. تحصیلات کارشناسی خود را در دانشگاه کویینز کانادا و دکترا را در کالج نافیلد، آکسفورد به پایان رساند. رسالهٔ دکتری او زیر نظر چارلز تیلور و سپس ژوزف رَز تدوین شد و بعدها در سال ۱۹۸۸ با عنوان The Authority of the State به چاپ رسید.[۲]

گرین بیشتر سال‌های اولیهٔ تدریس خود را در دانشکده حقوق آزگود هال (Osgoode Hall) دانشگاه یورک در تورنتو گذراند. او همچنین به‌عنوان استاد میهمان در کالج لینکلن، آکسفورد، دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (Boalt Hall)، دانشکده حقوق دانشگاه شیکاگو و دانشگاه تگزاس در آستین حضور داشته است. او عضو هیئت علمی جهانی هاوزر (Hauser Global Faculty) در دانشکده حقوق دانشگاه نیویورک نیز بوده است.[۳]

در سال ۲۰۰۶، گرین به کرسی استادی فلسفهٔ حقوق در دانشگاه آکسفورد برگزیده شد؛ کرسی‌ای که پس از بازنشستگی ژوزف رَز ایجاد شد و یکی از دو کرسی رسمی «دانش نظری حقوق» (Jurisprudence) در آکسفورد محسوب می‌شود (کرسی دیگر در اختیار روث چانگ است). او هم‌زمان به‌عنوان استاد ممتاز دانشگاه کویینز نیز به فعالیت ادامه می‌دهد.[۴]

گرین به‌همراه برایان لایتر، بنیان‌گذار و سردبیر مجموعهٔ Oxford Studies in Philosophy of Law است. او همچنین با جان گاردنر و تیموتی اندیکات، مجموعهٔ Oxford Legal Philosophy را ویرایش می‌کند.

اندیشه و دیدگاه‌ها

پوزیتیویسم حقوقی و تز «خطاپذیری»

گرین در مهم‌ترین مدخل دانشنامه‌ای خود، «پوزیتیویسم حقوقی» در دانشنامه فلسفه استنفورد، روایتی روشن و نظام‌مند از این مکتب ارائه می‌دهد. او تصریح می‌کند که پوزیتیویسم حقوقی نه به «جدایی مطلق» قانون و اخلاق، بلکه به «تز خطاپذیری» (Fallibility Thesis) باور دارد: وجود و محتوای قانون صرفاً به واقعیت‌های اجتماعی (مانند تصویب قانون‌گذار یا رویهٔ قضایی) وابسته است و نه به شایستگی اخلاقی آن.[۵]

به‌باور گرین، پوزیتیویسم وجود پیوندهای ضروری غیروابسته به شایستگی میان قانون و اخلاق را انکار نمی‌کند. برای مثال، قانون ضرورتاً با موضوعات اخلاقی سروکار دارد، همواره آماج پرسش‌های عدالت‌خواهانه است، و استقرار یک نظام حقوقی بالقوه مخاطرات اخلاقی (مانند سرکوب نظام‌مند) به همراه دارد. این پیوندها همگی با هستهٔ اصلی پوزیتیویسم سازگارند.[۵]

بازخوانی قاعدهٔ شناسایی به‌عنوان «قرارداد»

گرین در مقالهٔ تأثیرگذار خود «پوزیتیویسم و قراردادگرایی» (۱۹۹۹) استدلال می‌کند که «قاعده شناسایی» هارت را بهتر است نه صرفاً یک «قاعدهٔ اجتماعی»، بلکه یک «قرارداد» (convention) در معنای نظریهٔ بازی‌ها فهمید. بر این اساس، قاعدهٔ شناسایی راه‌حلی برای یک «مسئلهٔ هماهنگی» (coordination problem) در میان مقامات حقوقی است: هر یک از آن‌ها دلیلی برای پیروی از یک معیار مشترک دارند، مشروط بر این که دیگران نیز از آن پیروی کنند.[۶] این تحلیل، هم تبیینی از پایداری قواعد شناسایی به دست می‌دهد و هم نشان می‌دهد که چرا اختلاف‌نظرهای نظری عمیق (از نوعی که رونالد دوورکین مطرح می‌کند) لزوماً پوزیتیویسم را تهدید نمی‌کنند.

بازگشت به «مفهوم قانون» هارت

گرین مقدمه و مواد تکمیلی ویراست سوم کتاب مفهوم قانون اچ. ال. ای. هارت را به‌رشتهٔ تحریر درآورده است. او در مقالهٔ «بازنگری در مفهوم قانون» (۱۹۹۷) نیز نشان می‌دهد که چگونه می‌توان هستهٔ اصلی نظریهٔ هارت را از انتقادهای واردشده (از جمله انتقادهای دوورکین و فولر) مصون نگه داشت و هم‌زمان، آن را با یافته‌های جدید فلسفهٔ زبان و نظریهٔ اجتماعی سازگار کرد.[۷]

اقتدار دولت

نخستین کتاب گرین، The Authority of the State (۱۹۸۸)، به تحلیل مفهوم اقتدار سیاسی و توجیه دولت می‌پردازد. او در این اثر، با تکیه بر سنت پوزیتیویستی و به‌ویژه آرای ژوزف رَز، می‌کوشد میان «اقتدار مشروع» (legitimate authority) و «اقتدار بالفعل» (دو فاکتو) (de facto authority) تمایز نهد و شرایطی را بررسی کند که تحت آن‌ها دولت می‌تواند به‌طور موجهی مدعی الزام‌آوری باشد.

گزیدهٔ آثار

کتاب

  • Green, Leslie (1988). The Authority of the State. Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-824926-8.

مقالات برگزیده

  • "Positivism and the Inseparability of Law and Morals," 83 New York University Law Review 1035 (2008).
  • "Positivism and Conventionalism," 12 Canadian Journal of Law and Jurisprudence 35 (1999).
  • "The Concept of Law Revisited," 94 Michigan Law Review 1687 (1997).
  • "Should Law Improve Morality?" 7 Criminal Law and Philosophy 473 (2013).
  • "Two Worries about Respect for Persons," 120 Ethics 212 (2010).
  • "The Forces of Law: Duty, Coercion and Power," 29 Ratio Juris 164 (2016).

ویراستاری

  • مقدمه و مواد تکمیلی برای ویراست سوم The Concept of Law از اچ. ال. ای. هارت (۲۰۱۲).
  • سردبیری مجموعهٔ Oxford Studies in Philosophy of Law (به‌همراه برایان لایتر).
  • سردبیری مجموعهٔ Oxford Legal Philosophy (به‌همراه جان گاردنر و تیموتی اندیکات).

منابع

  1. ↑ "Leslie Green | Faculty of Law". www.law.ox.ac.uk (in English). Retrieved 2023-08-03.
  2. ↑ Green, Leslie (1988). The Authority of the State. Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-824926-8.
  3. ↑ "Leslie Green". Faculty of Law, University of Oxford.
  4. ↑ "Contact | Queen's Law". law.queensu.ca. 1999-02-22.
  5. 1 2 Green, Leslie; Adams, Thomas. "Legal Positivism". The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Fall 2025 ed.).
  6. ↑ Green, Leslie. "Positivism and Conventionalism," 12 Canadian Journal of Law and Jurisprudence 35 (1999).
  7. ↑ Green, Leslie. "The Concept of Law Revisited," 94 Michigan Law Review 1687 (1997).

پیوند به بیرون