لوئیجی راتزا
لوئیجی راتزا | |
|---|---|
 | |
| وزیر امور عمومی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ژانویه ۱۹۳۵ – آگوست ۱۹۳۵ | |
| نخستوزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | آرالدو دی کرولالانتزا |
| پیش از | جوزپه کوبولی جیلی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۲ دسامبر ۱۸۹۲ مونتهلئونه دی کالابریا، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۷ اوت ۱۹۳۵ (۴۲ سال) قاهره, جمهوری مصر |
| حزب سیاسی | حزب فاشیست ملی |
| والدین | Leone Razza (پدر) Carmela De Luca (مادر) |
| پیشه | روزنامه نگار |
لوئیجی راتزا (به ایتالیایی: Luigi Razza) (۱۲ دسامبر ۱۸۹۲– ۷ آگوست ۱۹۳۵) روزنامهنگار، فعال اتحادیههای صنفی و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی و عضو حزب ملی فاشیست بود، که در دوران رژیم آنها، چندین سمت مهم را برعهده داشت.، و زمانی که به عنوان وزیر امور عمومی خدمت میکرد، در سانحهای هوایی در قاهره درگذشت.
سالهای نخستین و تحصیلات
راتزا در ۱۲ دسامبر ۱۸۹۲ در مونتهلئونه دی کالابریا متولد شد.[۱] والدین او لئون و کارملا دِ لوکا بودند و راتزا بزرگترین برادر از سه برادر (دومنیکو و جوزپه) بود.[۲] وی در سال ۱۹۱۲ با گرفتن مدرک دیپلم از دبیرستان فازغالتحصیل شد[۲] و بعداً مدرک حقوق خود را از دانشگاههای میلان دریافت کرد.[۱]
دوران کار
رزا در سال ۱۹۱۲ به آپولیا نقل مکان کرد و به سازمان اتحادیههای کارگری دهقانان، ابتدا در لچه و سپس در کوراتو، مونوپولی و چرینیولا، پیوست.[۲] او چندین روزنامه تأسیس کرد و آنها را مدیریت نمود، مانند «ایل تریبونو سالننتینو» (Il Tribuno Salentino)، «بازخیز» (Il Risorgimento) و «لا راجونه» (La Ragione).[۲] در آوریل ۱۹۱۴، پس از یک اعتصاب عمومی خشونتآمیز، به میلان گریخت و در آنجا مخفیانه به کار خود برای اتحادیه سندیکای ایتالیا ادامه داد.[۲] بین سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۹ وی سردبیر روزنامه «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia) بود.[۱] از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ عضو کمیته مرکزی و سپس دبیر اقدام انقلابی فاشیستهای ایتالیا بود.[۲] در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، او به عنوان دبیر گروه فاشیست در ترنتینو منصوب شد.[۲] او در راهپیمایی رم در سال ۱۹۲۲ شرکت کرد.[۱] راتزا به سازمان اتحادیههای کارگری فاشیستی ادموندو روسونی پیوست و به سمت منشی آن منصوب شد.[۳] در سال ۱۹۲۳، او به عنوان منشی فدراسیون محلی اتحادیههای کارگری فاشیست در میلان منصوب شد و همزمان به عنوان معاون دبیرکل آن نیز منصوب گردید.[۴] در سال ۱۹۲۴، او به عنوان نماینده از توسکانی انتخاب شد.[۲]
روسونی، راتزا را به عنوان دبیر اتحادیه ملی کشاورزی فاشیست منصوب کرد، سمتی که تا سال ۱۹۳۲ در اختیار داشت.[۵] سپس او به عضویت شورای عالی فاشیست درآمد.[۱] در سال ۱۹۳۰، رزا به عنوان اولین کمیسر کمیساریای تازه تأسیس مهاجرت و استعمار داخلی منصوب شد و تا سال ۱۹۳۳ در این سمت باقی ماند.[۲] سپس در ژانویه ۱۹۳۵ به عنوان وزیر امور عمومی کابینه موسولینی منصوب شد، اما به دلیل مرگش در اوت همان سال، دوره تصدی کوتاهی داشت.[۱][۲]
مرگ و تشییعجنازه
راتزا در ۷ آگوست ۱۹۳۵ توسط بنیتو موسولینی برای مأموریتی به شرق آفریقا فرستاده شد.[۲]
هواپیما که از گیدونیا به مقصد اسمره در اریتره پرواز کرده بود، یک شب در قاهره توقف کرد. صبح روز ۷ آگوست ۱۹۳۵، ده دقیقه پس از برخاستن، انفجاری باعث سقوط هواپیما شد و او به همراه چهار خدمه، منشیاش، وینچنزو میناسی و بارون ریموندو فرانکتی در این حادثه جان باختند.[۱][۲]
این حادثه بلافاصله توجه گستردهای را به خود جلب کرد، از جمله در مطبوعات خارجی، و بلافاصله گمانهزنیهایی مبنی بر اینکه این یک اقدام تروریستی بوده است، که شاید توسط مأموران مخفی بریتانیا انجام شده باشد، وجود داشت، اما علل واقعی هرگز روشن نشد. در واقع، کمیسیون تحقیق اعزامی توسط دولت ایتالیا، احتمالاً به دلایل مصلحت سیاسی (به دلیل وقوع قریبالوقوع جنگ آفریقا، زمان آشفتگی برای فعالیتهای دیپلماتیک بریتانیا و ایتالیا بود)، به سرعت اعلام کرد که تعیین علت حادثه غیرممکن است و این سوءظن را ایجاد کرد که این حادثه کاملاً تصادفی نبوده است.
مراسم تشییع جنازهای با حضور موسولینی در ۱۹ آگوست در رم برای هفت قربانی این حادثه برگزار شد.[۷]
منابع و مراجع
- Nazareno Salimbeni, Luigi Razza - Uomo da non dimenticare, Mapograf, 1998;
- Florence Fanto, La vita la politica a Vibo Valentia dal 1918 al 1940, Mapograf, 2003;
- AA. VV., In memoria di Luigi Razza, Stab. tip. del genio civile, Roma, 1935;
- Beneduci Carlo, Il monumento a Laugi Razza di Fortunato Longo tra storia, arte e società, Vibo Valentia Monteleone, 2005;
- Dotto Salvatore, Luigi Razza di Calabria: menzogna e delitto di Stato, Giarre, 2002;
- Razza Luigi, Pubblicazione in memoria di Luigi Razza a cura di Giuseppe Pisani, Vibo Valentia tip. G.Froggio, 1935;
- Lischi Dario, In memoria di Luigi Razza. A cura della Confederazione Fascista dei lavoratori dell'agricoltura di Pisa, Nistri Lischi, 1936.
پانویس
- 1 2 3 4 5 6 7 Perry Willson (2014). Peasant Women and Politics in Fascist Italy: The Massaie Rurali. London; New York: Routledge. p. 72. ISBN 978-1-136-49704-9.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 "Razza, Luigi". Treccani (به ایتالیایی). 2016.
- ↑ Paul H. Lewis (2002). Latin Fascist Elites: The Mussolini, Franco, and Salazar Regimes. Westport, CT: Praeger. p. 44. ISBN 978-0-275-97880-8.
- ↑ Matteo Pasetti Pinto (2017). "The Fascist Labor Charter and its Transnational Spread". In Antonio Costa Pinto (ed.). Corporatism and Fascism: The Corporatist Wave in Europe. London; New York: Routledge. p. 68. ISBN 978-1-315-38889-2.
- ↑ Mabel Berezin (2006). "The Festival State: Celebration and Commemoration in Fascist Italy". Journal of Modern European History. 4 (1): 62. doi:10.17104/1611-8944_2006_1_60. S2CID 146947042.
- ↑ این عملیات که در یک مستند معروف برای شبکه RAI ساخته Ettore Della Giovanna در سال ۱۹۶۳ به طور گسترده تبلیغ شد و به صورت دورهای دوباره توسط Antonio Pantano مطرح شد، که آن را در طول سالها منتشر کرد و همچنین آن را در برنامهای از F.T.Marinetti که توسط RAI-Radio 2 در سال ۲۰۰۴ پخش شد، پخش کرد.
- ↑ "Italy Holds Funeral of Airplane Victims; Highest Officials Pay Homage to Seven Who Died in Egypt". The New York Times. 20 August 1935. Retrieved 16 January 2022.