مردم ایتالیا (روزنامه)

مردم ایتالیا
بنیانگذار(ان)بنیتو موسولینی
مانلیو مورگانی
ناشربنیتو موسولینی (1914–1922)
حزب ملی فاشیست (۱۹۲۲–۱۹۴۳)
زبانایتالیایی
دفتر مرکزیVia Lovanio 10, Milan (since 1923)
کشورپادشاهی ایتالیا
شمارگان۲۳۰ هزار (تا تاریخ ۱۹۳۹)[۱]

مردم ایتالیا (به ایتالیایی: Il Popolo d'Italia)، یک روزنامه ایتالیایی بود که از ۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ تا ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ منتشر می‌شد. این روزنامه توسط بنیتو موسولینی به عنوان یک روزنامه طرفدار جنگ در طول جنگ جهانی اول تأسیس شد تا صدای جناح مداخله‌جویان جنگ در حزب سوسیالیست ایتالیا باشد. این روزنامه متعاقباً خط سیاسی خود را به موازات سردبیرش تغییر داد و سرانجام به روزنامه اصلی جنبش فاشیستی در ایتالیا تبدیل شد.[۲]

انتشار این روزنامه که پس از جنگ هر روز به جز دوشنبه‌ها منتشر می‌شد،[۳] در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ به حالت تعلیق درآمد و بنا به درخواست صریح شخص موسولینی، این روزنامه دیگر منتشر نشد.

تاسیس و جنگ جهانی اول

The newspaper's logo as it appeared on its front page
لوگوی روزنامه همان‌طور که در صفحه اول آن ظاهر شد.

این روزنامه در نوامبر ۱۹۱۴ در میلان،[۴] با هدف حمایت از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول تأسیس شد. در نوامبر ۱۹۱۴، جوزپه پونترمولی (Giuseppe Pontremoli)، کارآفرین و فراماسون درجه ۳۳ از فرقه باستانی و پذیرفته‌شده اسکاتلندی، ۲۰ هزار لیره برای خرید دستگاه چاپ دوار که روزنامه جدید با آن چاپ می‌شد، پیش‌پرداخت کرد.[۵]

با آنکه جنگ چند ماه قبل آغاز شده بود، ولی ایتالیا در آن زمان بی‌طرف بود و این بی‌طرفی را تا ماه مه ۱۹۱۵ نیز حفظ کرد. روزنامه مردم ایتالیا که طرفدار نظامی‌گری و الحاق‌طلبی بود، از شرکت‌های بزرگی از جمله آنسالدو (Ansaldo) و دیگران، به ویژه از صنایع شکر و برق که مایل به پیوستن ایتالیا به جنگ بودند، حمایت مالی دریافت می‌کرد.[۶] این روزنامه همچنین توسط منابع تحت حمایت دولت در فرانسه، به بهانه تأثیرگذاری بر ایتالیا برای پیوستن به قدرت‌های متفق در جنگ، یارانه دریافت می‌کرد.[۷] در دوره اولیه روزنامه، در طول جنگ جهانی اول، نقل قول‌هایی از لویی آگوست بلانکی ("هر که فولاد دارد نان دارد") و ناپلئون بناپارت ("انقلاب ایده‌ای است که سرنیزه پیدا کرده است!") در سربرگ روزنامه منتشر می‌شد.[۴]

تحقیقات برای شناسایی منابع مالی روزنامه موسولینی حتی پس از جنگ جهانی نیز ادامه یافت. اسناد یافت شده، هم منشأ و هم تأمین‌کنندگان مالی را گواهی می‌دهند. در سال ۱۹۱۷، بریتانیا این روزنامه را تأمین مالی کرد: موسولینی متعهد شد که با پرداخت مبلغ ۱۰۰ پوند در هفته، هرگونه تظاهرات صلح‌طلبانه در ایتالیا را تحریم کند. امروزه اسناد یافت شده، پرداخت کمک‌های مالی از سوی صنعتگران ایتالیایی علاقه‌مند به افزایش هزینه‌های نظامی برای ورود مطلوب ایتالیا به جنگ را تأیید می‌کنند. در میان این افراد، نام‌های کارلو استرله (Carlo Esterle) (شرکت ادیسون)، امیلیو بروزونه (Emilio Bruzzone) (انجمن سادِرورژیکا دی ساونا و انجمن ایتالیایی برای صنعت شکر بومی، که اریدانیا مهم‌ترین عضو آن بود)، جیووانی آنیلی (فیات)، پیو پرونه (آنسالدو) و امانوئله ویتوریو پارودی (Emanuele Vittorio Parodi) (آسیاییری اودرو) به چشم می‌خورد.[۸][۹]

دوره بین دو جنگ

صفحه اول روزنامه «مردم ایتالیا» که به شرکت فیومه اختصاص داده شده است (۱۳ سپتامبر ۱۹۱۹).

پس از جنگ، روزنامه «مردم ایتالیا» با جنبش جدید فاشیستی که آن هم توسط بنیتو موسولینی رهبری می‌شد، مرتبط شد. این روزنامه در اوایل دهه ۱۹۲۰ به عنوان راهی برای متحد کردن بسیاری از گروه‌های فاشیستی خودمختار در سراسر ایتالیا عمل کرد و راهی برای جذب متحدان سیاسی و حامیان مالی جدید فراهم نمود.[۱۰] موسولینی هنگامی که در سال ۱۹۲۲ برای نخست‌وزیری به رم نقل مکان کرد، هیئت تحریریه روزنامه را ترک کرد، اما با انتصاب برادر کوچکترش آرنالدو (Arnaldo) به عنوان مدیر روزنامه و با ارتباط منظم با سردبیران، کنترل خود را حفظ کرد.[۱۰]

در طول دوران حکومت فاشیست‌ها در پادشاهی ایتالیا، روزنامه «مردم ایتالیا» رسماً یک روزنامه خصوصی مستقل و جدا از حزب ملی فاشیست و دولت ایتالیا باقی ماند. با این حال، این روزنامه از حزب و دولت بودجه دریافت می‌کرد و همچنین از بخش خصوصی حمایت مستمر داشت و پیوسته دیدگاه فاشیستی را در مورد مسائل روز ترویج می‌داد.[۱۰]

در طول دوران قدرت خود، موسولینی اغلب به صورت ناشناس برای «مردم ایتالیا» مطلب می‌نوشت، مانند زمانی که پیشنهاد یک نسخه ایتالیایی از «هایل هیتلر» را مسخره کرد،[۱۱] یا ایده‌های خود را در مورد افزایش نرخ زاد و ولد در ایتالیا منتشر می‌کرد.

جنگ جهانی دوم و پایان کار

صفحه اول روزنامه «مردم ایتالیا» از ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰.
دفتر مرکزی جدید مردم ایتالیا، که در سال ۱۹۴۲ افتتاح شد.

از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳، جورجو پینی سردبیر این روزنامه بود.[۱۲] از جمله بنیانگذاران آن می‌توان به مانلیو مورگانی اشاره کرد که بعدها از حامیان سرسخت فاشیسم و رئیس خبرگزاری آگنزیا استفانی (Agenzia Stefani) شد

پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا، نخست‌وزیر پیترو بادولیو دستور توقیف این روزنامه در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ را داد. پس از حمله آلمان به ایتالیا و ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI)، موسولینی صریحاً از احیای روزنامه خودداری کرد، زیرا نمی‌خواست این روزنامه به سخنگوی نیروهای اشغالگر آلمان تبدیل شود. در عوض، موسولینی، زمانی که احساس می‌کرد انتشار اعلامیه‌هایش ضروری است معمولاً در روزنامه کوریره دلا سرا مطلب می‌نوشت.

در سال ۱۹۴۴، موسولینی دفتر مرکزی روزنامه «مردم ایتالیا» را به تاجر ایتالیایی، جان ریکاردو چلا (Gian Riccardo Cella)، فروخت و پس از آزادی ایتالیا، از آنها برای انتشار روزنامه کوریره لومباردو (Corriere Lombardo) استفاده شد. در سال ۱۹۴۶، دولت پس از جنگ ایتالیا، فروش موسولینی را باطل و محل را مصادره کرد.[۱۳]

زیرنویس‌ها

روزنامه سوسیالیست (۱۵ نوامبر ۱۹۱۴–۳۰ ژوئیه ۱۹۱۸)

روزنامه مبارزان و تولیدکنندگان (۱ اوت ۱۹۱۸–۳۱ دسامبر ۱۹۲۱)

هر که آهن دارد، نان دارد.[۳۰] (۱ ژانویه ۱۹۲۲–۲۸ اکتبر ۱۹۲۲)

مدیران روزنامه

  • بنیتو موسولینی (۱۵ نوامبر ۱۹۱۴–۳۰ اکتبر ۱۹۲۲)
  • آرنالدو موسولینی (۱ نوامبر ۱۹۲۲–۲۱ دسامبر ۱۹۳۱)
  • ویتو موسولینی (۲۲ دسامبر ۱۹۳۱–۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳)
  • ساندرو جولیانی، سردبیر با وظایف مدیریت (۱۹۳۲ - دسامبر ۱۹۳۶)
  • جورجو پینی، سردبیر با وظایف مدیریت (ژانویه ۱۹۳۷–۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳)

دست‌اندرکاران

جستارهای وابسته

  • فهرست روزنامه‌های ایتالیا

پانویس

  1. ↑ Alberto Malfitano (June 1995). "Giornalismo fascista. Giorgio Pini alla guida del "Popolo d'Italia"" (PDF). Italia Contemporanea (199).
  2. ↑ "Italy - World War I and fascism | history - geography". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 7 November 2017.
  3. ↑ Benito, Mussolini. "Il Popolo d'Italia". The Library of Congress (به انگلیسی). Retrieved 7 November 2017.
  4. 1 2 Delzell, Charles F. (Spring 1988). "Remembering Mussolini". The Wilson Quarterly. 12 (2): 121. JSTOR 40257305. Retrieved April 8, 2022
  5. ↑ "Quando Mussolini scaricò la Massoneria" (به ایتالیایی). November 22, 2018.
  6. ↑ Denis Mack Smith (1997) [1979]. Modern Italy: A Political History. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 0-300-04342-2. pg. 284.
  7. ↑ O'Brien, Paul (2005). Mussolini in the First World War: The Journalist, The Soldier, The Fascist. Berg Publishers. ISBN 1-84520-051-9. pg. 36.
  8. ↑ Falabrino, Gian Luigi (1989). Pubblicità serva padrona (به ایتالیایی). Milan. p. 121.
  9. ↑ Snowden, Frank (1989). The Fascist Revolution in Tuscany, 1919–22. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-36117-0.
  10. 1 2 3 Lucy M. Maulsby (2014). Fascism, Architecture, and the Claiming of Modern Milan, 1922-1943. University of Toronto Press. p. 137. ISBN 978-1-4426-4625-4.
  11. ↑ John Gunther (1940). Inside Europe. New York: Harper & Brothers. pp. 246–259.
  12. ↑ Rees, Philip (1990). Biographical Dictionary of the Extreme Right Since 1890. p. 296.
  13. ↑ Vercesi, Pier Luigi (2014-10-30). Ne ammazza più la penna: Storie d'Italia vissute nelle redazioni dei giornali (به ایتالیایی). Sellerio Editore srl. ISBN 978-88-389-3300-4.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.