لوئیجی پرتی
لوئیجی پرتی | |
|---|---|
 | |
| وزیر ترابری ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۰ مارس ۱۹۷۹ – ۴ آوریل ۱۹۸۰ | |
| نخستوزیر | جولیو آندرئوتی فرانچسکو کوسیگا |
| پس از | ویتورینو کلمبو |
| پیش از | رینو فورمیکا |
| دوره مسئولیت ۷ ژوئیه ۱۹۷۳ – ۲۳ نوامبر ۱۹۷۴ | |
| نخستوزیر | ماریانو رومور |
| پس از | آلدو بوتسی |
| پیش از | ماریو مارتینلی |
| وزیر اصلاحات اداره عمومی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۴ دسامبر ۱۹۶۳ – ۲۱ ژانویه ۱۹۶۶ | |
| نخستوزیر | آلدو مورو |
| پس از | روبرتو لوسیفردی |
| پیش از | ویرجینیو برتینلی |
| وزیر تجارت خارجی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۲ فوریه ۱۹۶۲ – ۲۲ ژوئن ۱۹۶۳ | |
| نخستوزیر | آمینتوره فانفانی |
| پس از | ماریو مارتینلی |
| پیش از | جوزپه ترابوکی |
| وزیر دارایی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۸ ژانویه ۱۹۵۴ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۴ | |
| نخستوزیر | آمینتوره فانفانی |
| پس از | جولیو آندرئوتی |
| پیش از | پائولو امیلیو تاویانی |
| دوره مسئولیت ۲۳ فوریه ۱۹۶۶ – ۵ ژوئن ۱۹۶۸ | |
| نخستوزیر | آلدو مورو |
| پس از | روبرتو ترملونی |
| پیش از | ماریو فراری آگرادی |
| دوره مسئولیت ۲۷ مارس ۱۹۷۰ – ۱۷ فوریه ۱۹۷۲ | |
| نخستوزیر | ماریانو رومور امیلیو کلمبو |
| پس از | جاکینتو بوسکو |
| پیش از | جوزپه پلا |
| وزیر بودجه ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۳ دسامبر ۱۹۶۸ – ۶ اوت ۱۹۶۹ | |
| نخستوزیر | ماریانو رومور |
| پس از | ماریو فراری آگرادی |
| پیش از | جوزپه کارون |
| نماینده مجلس نمایندگان ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۸ مه ۱۹۴۸ – ۱ ژوئیه ۱۹۸۷ | |
| عضو مجلس مؤسسان ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ – ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ | |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۳ اکتبر ۱۹۱۴ فرارا، اِمیلیا-رومانیا، ایتالیا |
| درگذشته | ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۹ (۹۴ سال) بولونیا، امیلیا-رومانیا، ایتالیا |
| حزب سیاسی | PSI (۱۹۴۶–۱۹۴۷) PSDI (۱۹۴۷–۱۹۹۵) SOLE (۱۹۹۵–۱۹۹۶) RSD (۱۹۹۶–۲۰۰۹) |
| همسر(ان) | آنا فابری |
| فرزندان | ۳ |
| محل تحصیل | دانشگاه فرارا دانشگاه بولونیا |
| تخصص | سیاستمدار، وکیل، معلم، روزنامهنگار |
لوئیجی پرتی (۲۳ اکتبر ۱۹۱۴ – ۱۹ ژانویه ۲۰۰۹) سیاستمدار ایتالیایی و عضو حزب سوسیالدموکراتیک ایتالیا بود.
زندگینامه
پرنی در فرارا به دنیا آمد. او در رشته حقوق از دانشگاه فرارا و سپس در رشته ادبیات از دانشگاه بولونیا فارغالتحصیل شد.
پس از پایان تحصیلات، تاریخ و فلسفه را در چند دبیرستان تدریس کرد و سپس استاد «نهادهای حقوق عمومی» در دانشگاه فرارا شد. فعالیت آموزشی او با فعالیت روزنامهنگاری و نگارش آثار تاریخی و حقوقی همراه بود. پرتی عقاید سوسیالیستی خود را پنهان نمیکرد و هنگامی که در سال ۱۹۴۱ به خدمت نظام فراخوانده شد، به دلیل «اهانت به پادشاه، شکستگرایی و نافرمانی» به دادگاه نظامی معرفی گردید. او مدتی در زندان نظامی در انتظار محاکمه بود اما بهواسطه سقوط رژیم و آتشبس بعدی از حکم اعدام گریخت.
پس از مدتی کار در میلان، به سوئیس رفت و در زوریخ با ایگناتزیو سیلونه آشنا شد که مدیریت نشریهٔ «آینده کارگران» را به او سپرد.[۱]
با بازگشت به ایتالیا در پایان جنگ، در سال ۱۹۴۶ بهعنوان دبیر استانی حزب سوسیالیست ایتالیا در فرارا انتخاب شد و همچنین به شورای شهرداری راه یافت. در ژوئن همان سال با کسب ۲۰٬۵۱۶ رأی ترجیحی به مجلس مؤسسان برگزیده شد.
در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۷ به حزب کارگران سوسیالیست ایتالیا (که بعداً به حزب سوسیالدموکراتیک ایتالیا تغییر نام داد) پیوست و از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ رئیس آن بود و بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ عنوان رئیس افتخاری را بر عهده داشت.[۲]
او از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۸۷ نماینده مجلس نمایندگان بود و چندین بار بهعنوان وزیر دارایی، وزیر تجارت خارجی، وزیر بودجه، وزیر اصلاحات اداره عمومی و وزیر ترابری خدمت کرد.
در ۱۹۹۵ از حزب PSDI جدا شد و همراه با انریکو فری حزب دموکراسی اجتماعی لیبرال اروپا (SOLE) را بنیان گذاشت. اما به دلیل مخالفت با تصمیم فری برای پیوستن SOLE به مرکز دموکراتیک مسیحی، از آن حزب نیز خارج شد و جنبش احیای سوسیال دموکراتیک را تأسیس کرد.
پرنی در سال ۲۰۰۹ در سن ۹۴ سالگی درگذشت.[۳]