لوردانا برته
| لوردانا برته | |
|---|---|
 | |
| اطلاعات پس‌زمینه | |
| زاده | ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۰ (۷۵ سال) بانیارا کالابرا |
| ژانر | |
| پیشه(ها) | [[
|
| سال‌های فعالیت | ۱۹۶۹–اکنون |
| همکاری‌های مرتبط | میا مارتینی |
لوردانا برتِه (تلفظ در ایتالیایی: [loreˈda:na berˈtɛ]؛ زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۰) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر ایتالیایی است. او با ترانه‌سرایان برجستهٔ ایتالیایی مانند پینو دانیله، ایوانو فوساتی، ماریو لاوتزی، منگو (خواننده) و انریکو روجری همکاری کرده است؛ خواهرش میا مارتینی (میمی برتِه) نیز خوانندهٔ شناخته‌شده‌ای بود. او با سبک‌های مختلف موسیقی از راک اند رول تا رِگی و از فانک تا موسیقی پاپ تجربه اندوخته است.[۱] برتِه به دلیل پوشش‌های عجیب و غریبش در اجراهای صحنه‌ای شناخته شده است.
زندگی اولیه
برتِه در بانیارا کالابرا، استان رجو کالابریا در جنوب ایتالیا به دنیا آمد،[۱] سومین فرزند از چهار دختر، سه سال پس از خواهرش میا مارتینی بود. والدینش، جوزپه رادامس برتِه و ماریا سالوینا داتو، هر دو معلم مدرسه بودند. لوردانا دوران کودکی خود را در پورتو رکاناتی و سپس در آنکونا گذراند. پس از جدایی والدین، برتِه همراه مادرش به رم نقل مکان کرد و در مؤسسهٔ هنر محلی تحصیل کرد.
حرفه
در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، او به عنوان رقاصهٔ گو-گو در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی مانند «باندیرا جیالا» و «استاسرا ریتا!» اجرا کرد. او بعداً به گروه رقص کلاب پایپر در رم پیوست، جایی که با رناتو زیرو آشنا شد. در سال ۱۹۶۹، برتِه، زیرو و تئو تئوکولی در نسخهٔ ایتالیایی موزیکال «هیر» ایفای نقش کردند. در سال ۱۹۷۰، لوردانا و خواهرش دومنیکا، که نام خود را به میا مارتینی تغییر داده بود، به عنوان همخوان برای چیکو بوارکه د هالاندا اجرا کردند. در حالی که مارتینی مسیر موفقیت‌آمیز موسیقی خود را آغاز کرد و آهنگ‌هایی مانند «پیکولو اومانو» و «مینوئتو (آهنگ)» ضبط کرد، لوردانا به دنبال تئاتر ادامه داد. در ۱۹۷۲، او در «چائو رودی» و «اُرفئو ۹» اجرا کرد. در ۱۹۷۴، تهیه‌کنندگان آلفردو چرّوتی و انریکو ریکارِدی او را قانع کردند تا اولین آلبوم خود، استریکینگ، را ضبط کند. دومین آلبوم برتِه، «نورماله او سوپر»، شامل «سِی بللیسیما» بود که نخستین موفقیت داخلی او به‌شمار می‌رفت. در ۱۹۷۸، برتِه رابطه‌ای با ایوانو فوساتی آغاز کرد. فوساتی تک‌آهنگ «اِ لا لونا بوسّو» را تولید کرد که یکی از نخستین آهنگ‌های رِگی شناخته شده در ایتالیا محسوب می‌شود.
در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، برتِه یک سال در نیویورک گذراند تا روی آلبوم بعدی خود کار کند. الیو فیوروچی او را با اندی وارهول در کارخانهٔ وارهول آشنا کرد. وارهول و برتِه در موزیک ویدئوی آهنگ «مووی» همکاری کردند.[۲] در ۱۹۸۲، او با آهنگ «نون سونو اونا سینورا» در فستیوال‌بار برنده شد. در ۱۹۸۵، آلبوم کاریوکا را با همکاری جوان ضبط کرد. در ۱۹۸۶، او با آهنگ «رِ» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در ۱۹۸۸، با بیورن بوری ملاقات و ازدواج کرد. این ازدواج در ۱۹۹۲ پایان یافت. در ۱۹۹۳، برتِه و میا مارتینی در آهنگ «استیامو کومه استیامو» همکاری کردند. در ۱۲ مه ۱۹۹۵، مارتینی در آپارتمان خود در کاردانو آل کامپو (وارزه) بی‌هوش یافت و مرگ او لحظهٔ سختی در زندگی برتِه بود.
در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، لوردانا دوباره به تئاتر بازگشت و با کارلا فراچی در «جرُسالِمه» در حمام‌های کاراکالا رم اجرا کرد. او کارگردانی سه ویدئوی موجود در مینی-سی‌دی «دیمی که می‌آمی» ۲۰۰۲ را بر عهده گرفت. دو سال بعد، او در «میوزیک فارم»، نخستین برنامهٔ واقع‌نمای تلویزیون ایتالیا با حضور خوانندگان مشهور، شرکت کرد. با استفاده از درآمدهای این برنامه، آلبوم جدید «بیبی‌برتِه» (۲۰۰۵) را به تنهایی تولید کرد.
منابع
- 1 2 Evan C. Gutierrez. Loredana Bertè. allmusic.com
- ↑ "ستارهٔ راک ایتالیایی لوردانا برتِه: «دستور مخفی من برای تسخیر اندی وارهول …»". 16 February 2021.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Loredana Bertè». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
