لورل ون در وال
لورل ون در وال | |
|---|---|
 لورل ون در وال، آرشیو مؤسسه اسمیتسونیان. | |
| زادهٔ | لورل ون در وال، ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۴ |
| درگذشت | ۱۳ اوت ۲۰۰۹ (۸۴ سال) |
| دیگر نام‌ها | لورل رونو |
| محل تحصیل | دانشگاه کالیفرنیا، برکلی - کارشناسی مهندسی مکانیک ۱۹۴۹، و دوره‌های تحصیلات تکمیلی |
| پیشه(ها) | پژوهش و توسعه در زیست‌فضانوردی |
| شناخته‌شده برای | زیست‌فضانوردی، پژوهش در اثرات فیزیولوژیکی پرواز فضایی بر موش‌ها / پژوهش در پرواز فضایی انسانی |
| همسر | ویلیام هنری رونو (طلاق گرفته) |
| جایگاه مهندسی | |
| رشته مهندسی | مهندسی هوانوردی، مهندسی مکانیک |
| موسسات عضو | هیئت کمیسران فرودگاه لس‌آنجلس، انجمن دولت‌های کالیفرنیای جنوبی |
| کارفرما | داگلاس ایرکرفت، ری‌اکشن موتورز اینک، شرکت تولیدی ریم، رامو-وولدریج (TRW) |
| پروژه‌های قابل توجه | پروژه MIA - موش درون‌قابل |
| جوایز قابل توجه | جایزه دستاورد ۱۹۶۱ انجمن مهندسان زن |
لورل ون در وال (۲۲ سپتامبر ۱۹۲۴ – ۱۳ اوت ۲۰۰۹) مهندس مکانیک و هوانوردی آمریکایی بود و راه را برای پرواز فضایی سرنشین‌دار هموار کرد. او به‌خاطر مشارکت‌هایش در زیست‌فضانوردی، به‌ویژه پژوهش در جنبه‌های زیستی و پزشکی پرواز فضایی انسانی، شناخته شده است.
او پروژه MIA (موش درون‌قابل) را توسعه داد و رهبری کرد که دو موش را در مخروط‌های دماغه موشک‌های ثور-ایبل به فضا فرستاد و اثرات روان‌شناختی پرواز فضایی ایالات متحده را با استفاده از موش‌ها به عنوان آزمودنی‌ها مطالعه کرد. او همچنین بر طراحی فضاپیماهای سرنشین‌دار و همچنین سیستم‌های فرار و بازیابی برای فضانوردان متمرکز شد.[۱]
او در سال ۱۹۶۱ بالاترین جایزهٔ انجمن مهندسان زن، یعنی جایزه دستاورد، را به‌خاطر مشارکت‌هایش در مهندسی زیستی و زیست‌فضانوردی دریافت کرد. هنگامی که از او پرسیده شد آیا خودش مایل است به فضا برود، پاسخ داد: «اگر اجازه دهند، یک دقیقه هم درنگ نمی‌کنم.»[۲]
زندگی اولیه و تحصیلات
ون در وال در سان‌فرانسیسکو زاده شد، دختر لیلیان و ریچارد ون در وال، که هر دو اهل اسپوکن، واشینگتن بودند. مادرش معلم سابق و فارغ‌التحصیل دانشگاه واشینگتن بود؛ پدرش تاجر بود.[۳] او در ۱۵ سالگی از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و در جوانی به عنوان مدل، مربی هنر، معاون کلانتر، رقصندهٔ نمایشی، اپراتور برج‌های راه‌آهن و تبلیغ‌کنندهٔ قمارخانه کار کرد.
او در سال ۱۹۶۲ توضیح داد: «از کسانی که از تمام توانایی‌های خود بهرهٔ کامل نمی‌برند، بی‌صبر هستم.»[۴]
او خلبانان را تحسین می‌کرد و امیدوار بود گواهینامه خلبانی بگیرد، اما در عوض در طول جنگ جهانی دوم، در پایگاه نیروی هوایی همیلتون به عنوان مکانیک هواپیما کار کرد.
ون در وال در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مهندسی مکانیک خواند و در سال ۱۹۴۹ مدرک کارشناسی علوم را با افتخارات (نشان زنان تاو بتا پی، سیگما کای) دریافت کرد.[۵]
کارهای تحصیلات تکمیلی، بورسیه‌ها و کمک‌هزینه‌های تحصیلی
منبع:[۵]
تحصیلات تکمیلی او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، یوسی‌ال‌ای، و مؤسسه فناوری سلطنتی در استکهلم، سوئد.[۲] برای تحصیل در هوانوردی تا حدی با کمک‌هزینه شورای ملی پژوهش تأمین شد. او به عنوان بخشی از کمک‌هزینه خود، در هشتمین کنگره بین‌المللی مکانیک نظری و کاربردی (استانبول، ترکیه) و سومین کنگره فدراسیون بین‌المللی فضانوردی (اشتوتگارت، آلمان) شرکت کرد. سایر بورسیه‌ها و کمک‌هزینه‌ها عبارت بودند از:
- بورسیه هوارد هولمز ۱۹۴۷، دانشگاه کالیفرنیا
- بورسیه داگلاس ایرکرفت ۱۹۴۸، دانشگاه کالیفرنیا
- ۱۹۴۷–۱۹۴۹ کمک‌آموزشی، هندسه توصیفی، بخش طراحی مهندسی، دانشگاه کالیفرنیا.
- ۱۹۴۹–۱۹۵۰ کمک‌آموزشی، نوموگرافی، بخش طراحی مهندسی، دانشگاه کالیفرنیا
- ۱۹۴۹–۱۹۵۰ دستیار آموزشی، دوره آزمایشگاهی ارشد، بخش مهندسی مکانیک، دانشگاه کالیفرنیا.
- ۱۹۵۱–۱۹۵۳ کمک‌هزینه شورای ملی پژوهش (NACA) در هوانوردی، مؤسسه فناوری سلطنتی استکهلم، سوئد.
حرفه
در سال ۱۹۴۴، ون در وال حرفه فنی خود را به عنوان مکانیک موتور هواپیما با نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی همیلتون فیلد، کالیفرنیا آغاز کرد.[۵] ون در وال به عنوان مهندس جوان در داگلاس ایرکرفت به عنوان تحلیل‌گر داده در برنامه موشک نایک و بعداً در طراحی سیستم‌های موشکی برای شرکت رامو-وولدریج کار کرد. از سال ۱۹۵۸، او به عنوان سرپرست زیست‌فضانوردی در آزمایشگاه‌های فناوری فضایی، مهندس پروژه سه پرتاب MIA (موش درون‌قابل) از کیپ کاناورال بود. او به‌خاطر کارهایش به عنوان "زن سال ۱۹۶۰ در علم" لس‌آنجلس تایمز برگزیده شد.
پژوهش و توسعه
در طول دوران دانشگاهی خود (۱۹۴۷–۱۹۴۹) ون در وال بر روی یک پروژه گرمایش آیرودینامیکی کار کرد که عملکرد تونل باد، طراحی و ساخت مدل و تحلیل نظری را ارزیابی می‌کرد. سپس یک پروژه فشارهای پایین را انجام داد که تونل‌های زیرصوت و فراصوت با چگالی کم را بررسی می‌کرد.
در سال ۱۹۵۰، ون در وال به شرکت داگلاس ایرکرفت، اینک. به عنوان تحلیل‌گر پژوهش آزمایشگاهی پیوست و در بخش موشک‌های هدایت‌شونده روی سروومکانیسم کار کرد. او در طراحی سیستم‌های کنترلی مشارکت داشت و در فعالیت‌های برنامه‌های پرتاب در میدان آزمایش وایت سندز، نیومکزیکو برای برنامه نیک شرکت کرد.
در سال ۱۹۵۳، ون در وال به نیوجرسی نقل مکان کرد و کار خود را در ری‌اکشن موتورز اینک. در راک‌اوی، نیوجرسی در گروه توربوپمپ، بخش توسعه آغاز نمود. در طول دوران فعالیت خود در ری‌اکشن موتورز، بر روی بررسی‌های نظری زمان راه‌اندازی سیستم‌های موشکی توربوپمپ خودتداوم‌یابنده، ارزیابی سیستم‌های فشارگذاری مخازن سوخت، تعیین تلفات اکسیژن مایع در منطقه آزمون و امکان‌سنجی کاهش تلفات ناشی از تبخیر کار کرد.
پس‌تر در سال ۱۹۵۳، ون در وال به شرکت تولیدی ریم، بخش محصولات دولتی، آزمایشگاه‌های پژوهش و توسعه در دونی، کالیفرنیا به عنوان مهندس طراح پیوست. او بر تحلیل عملکرد عمومی، پهپادهای زیرصوت و فراصوت و آیرودینامیک متمرکز بود. او کار بر روی طراحی ابزار، پیشنهادها، طراحی و آزمایش اجزای فیوز برای موشک‌های سریع‌سوز را آغاز کرد و سپس به عنوان آیرودینامیک‌دان به بخش مهندسی هواگرد منتقل شد. در اینجا او در تحلیل تمامی جنبه‌های آیرودینامیک به‌کاررفته در طراحی، عملکرد و بهره‌برداری از هواگردها، موشک‌ها و پهپادها مشارکت داشت.
زیست‌فضانوردی، موش درون‌قابل و پرواز فضایی سرنشین‌دار
در سال ۱۹۵۶ ون در وال به رامو-وولدریج پیوست و در طراحی مقدماتی سیستم‌های پیشرفته موشکی و کاوشگرهای فضایی مشارکت داشت. در سال ۱۹۵۸، رامو-وولدریج نام خود را به آزمایشگاه‌های فناوری فضایی اینک. (که بعدها تامپسون-رامو-وولدریج یا TRW شد) تغییر داد. ون در وال بر روی پژوهش در زیست‌فضانوردی و اثرات فضا بر پستانداران و آزمایش‌های بی‌وزنی انجام داد.
ون در وال سرپرست زیست‌فضانوردی در آزمایشگاه‌های فناوری فضایی (بعدها TRW) بود. او نقشی اساسی در تلاش برای پرتاب انسان به فضا و بازگرداندن موفقیت‌آمیز آن‌ها به زمین داشت. پژوهش او در مورد مسائل مهندسی پرواز فضایی سرنشین‌دار شامل آزمایشی انقلابی به نام پروژه موش‌های درون‌قابل (یا MIA) بود. پروژه MIA موش‌های سفید را در مخروط‌های دماغه موشک‌های ثور-ایبل قرار می‌داد تا ضربان قلب آن‌ها را اندازه‌گیری کند. این داده‌ها از راه دور به زمین مخابره می‌شد و اطلاعاتی در مورد اثرات فیزیولوژیکی پرواز فضایی فراهم می‌آورد. بنجی و لاسکا در یک «خانه موش» که موش را در بر می‌گرفت و غذا، آب و مواد شیمیایی رطوبت‌گیر در خود داشت، سفر کردند. استوانه دیگری شامل تصفیه‌کننده‌های هوا بود و یک سیستم دمنده هوا را در خانه موش به گردش درمی‌آورد. وزن کل تمام تجهیزات MIA ده پوند بود.[۵]
اگرچه مخروط‌های دماغه توسط کشتی‌های بازیابی پیدا نشدند، داده‌های راه‌دور ثابت کرد که موش‌ها در حین حرکت با سرعت‌های بیش از ۱۵۰۰۰ مایل در ساعت، رسیدن به ارتفاع رکوردشکن ۱۴۰۰۰ مایل قانونی و تحمل شتاب‌های بسیار بالاتر از ۶۰ برابر شتاب گرانش و دمای پوست مخروط دماغه تا چند صد درجه فارنهایت، ضربان قلب طبیعی داشتند. هر دو موش از ورود مجدد به جو جان سالم به در بردند. کار او راه را برای پرواز فضایی سرنشین‌دار در سال ۱۹۶۱ هموار کرد.[۵]
مشاوره
در سال ۱۹۶۱، ون در وال به هیئت کمیسران فرودگاه لس‌آنجلس منصوب شد و تا سال ۱۹۶۷ به عنوان کمیسر خدمت کرد.[۶]
در سال ۱۹۶۸، او به عنوان برنامه‌ریز فرودگاه بین‌المللی لس‌آنجلس خدمت کرد.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، ون در وال چندین گزارش برای مؤسسه رند دربارهٔ برنامه‌ریزی یک سیستم حمل‌ونقل کارآمدتر نوشت.[۷][۸]
در سال ۱۹۷۴ او به مدت دوازده سال برای انجمن دولت‌های کالیفرنیای جنوبی کار کرد و یک فعال برجسته به نفع رشد آهسته در سانتا مونیکا، کالیفرنیا بود و به عنوان مشاور ائتلاف سانتا مونیکا برای یک شهر زیست‌پذیر خدمت کرد[۹][۱۰]
گزیده آثار منتشرشده
منبع:[۵]
- «مهندسی پزشکی - اندام‌های فردا.» مهندس، نشریه دانشگاه کالیفرنیا، آوریل ۱۹۴۷؛ مروری بر پژوهش در وسایل پروتزی در دانشگاه کالیفرنیا.
- «اجزای بهینه برای موشک‌های دوربرد.» به همراه دکتر اس. کورنوگ. ارائه شده در سومین کنگره فدراسیون بین‌المللی فضانوردی، اشتوتگارت، آلمان، ۱۹۵۲
- «بررسی تلفات تبخیر مخزن سوخت اکسیژن مایع پایگاه آزمون بدون عایق و امکان‌های کاهش تلفات تبخیر با کاربرد عایق.» به همراه اچ.ام. براون، دبلیو. اچ. امریک. ری‌اکشن موتورز، اینک، راک‌اوی، نیوجرسی، ۱۹۵۳.
- «بهداشت در فضا.» با کپی‌رایت به عنوان بخشی از شماره آوریل ۱۹۶۰ مجله فدراسیون کنترل آلودگی آب، واشینگتن ۱۶، دی‌سی، مه ۱۹۵۹
- «پروژه MIA (موش درون‌قابل)، آزمایش‌هایی در پاسخ فیزیولوژیکی به پرواز فضایی.» به همراه دبلیو. دی. یانگ. مجله ARS، اکتبر ۱۹۵۹.
- «در مسیر فردا - نمایشگاه علوم فضایی پیشاهنگ اکسپلورر.» به همراه دکتر وی.اس. هانمن. فضانوردی، ژوئیه ۱۹۶۰
- «آزمایش بسته برای پژوهش زیست‌فضانوردی.» جلد III از مجموعه مقالات چهارمین سمپوزیوم موشک‌های بالستیک و فناوری فضایی که در دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس برگزار شد، ۳۴–۳۷ اوت ۱۹۵۹
جوایز، افتخارات و وابستگی‌های حرفه‌ای
ون در وال عضو فعال انجمن موشکی آمریکا بود. او در چندین کمیته عضویت داشت: عضو موقت کمیته پرواز فضایی (۱۹۵۲–۱۹۵۳)، عضو کمیته ملی آموزش (۱۹۵۸-؟) و کمیته ملی عوامل انسانی و زیست‌فضانوردی (۱۹۵۸-؟). ون در وال همچنین عضو هیئت مدیره شعبه کالیفرنیای جنوبی انجمن موشکی آمریکا (۱۹۵۹–۱۹۶۰) بود، جایی که به ویژه به همکاری با پیشاهنگان اکسپلورر برای آموزش فضا و هوانوردی به کودکان علاقه داشت. او در سال ۱۹۶۰ توضیح داد: «کودکان در سراسر جهان از فضا هیجان‌زده هستند، زیرا این چالش نسل آن‌هاست».[۱۱] با افزایش محبوبیت برنامه فضایی در دهه ۱۹۶۰، او سخنران محبوب در باشگاه‌های زنان، جلسات معلمان و سایر رویدادها بود.[۱۲][۱۳][۱۴] در سال ۱۹۶۸، او توضیح داد که کودکانی که آموزش می‌داد «... مهم‌ترین چیزی هستند که تا به حال برای من اتفاق افتاده است».[۱]
ون در وال همچنین عضو انجمن فضانوردی آمریکا، انجمن بین‌سیاره‌ای بریتانیا، مؤسسه علوم هوانوردی و انجمن پزشکی هوافضا بود.
ون در وال دریافت‌کنندهٔ موارد زیر بود:
- جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن در سال ۱۹۶۱ «به‌پاس قدردانی از مشارکت‌های برجسته‌اش در حوزه در حال توسعه زیست‌شناسی فضایی».[۱۵][۱]
- «زن دانشمند سال» از سوی لس‌آنجلس تایمز در سال ۱۹۶۰
- جایزه «زن دانشمند برجسته» از سوی بال همسران انجمن پزشکی هوافضای انجمن پزشکی هوافضا در سال ۱۹۶۱.[۱۶]
میراث
کار پیشگامانه ون در وال با موش‌ها در مخروط‌های دماغه موشک، راه را برای پرواز فضایی انسانی هموار کرد. او مطالعه پروژه MIA را در مورد اثرات فیزیولوژیکی پرواز فضایی بر موش‌ها در موشک‌های ایالات متحده ابداع کرد. او همچنین بر روی سیستم‌های فرار و بازیابی و طراحی پرواز فضایی انسانی کار کرد.[۱۷]
ون در وال در سال ۱۹۶۱ نخستین زنی بود که به هیئت کمیسران فرودگاه لس‌آنجلس منصوب شد و تا سال ۱۹۶۷ به عنوان کمیسر خدمت کرد.[۶] در سال ۱۹۶۸، او به عنوان برنامه‌ریز فرودگاه بین‌المللی لس‌آنجلس خدمت کرد.
زندگی شخصی
لورل ون در وال در سال ۱۹۶۱ در آرلینگتون، ویرجینیا با همکار مهندس خود ویلیام هنری رونو ازدواج کرد.[۱۸] رونوها دو پسر به نام‌های جاناتان و مایکل داشتند.[۱۹] لورل و ویلیام بعداً از یکدیگر جدا شدند. او در اواخر دهه ۱۹۸۰ بازنشسته شد و در اوت ۲۰۰۹ در سانتا مونیکا درگذشت.[۹]
مطالعهٔ بیشتر
رید، لیندا (۲۰۲۵). فصل ۱۳ «لورل ون در وال». در کریگ، سیسیلیا؛ تایگ، هالی؛ کیمبرلینگ، دبرا؛ ویلیامز، جنت؛ تیتجن، جیل؛ جانسون، ویکی (ویراستاران). زنان افسانه‌ای مهندسی ۱۹۵۲–۱۹۷۶: دریافت‌کنندگان جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن. اسپرینگر چم. ISBN
پیوند به بیرون
منابع
- 1 2 3 "SWE Stories: Tales from the Archives- Early Achievement Award Recipients Offer Advice Pt.2". All Together (in American English). 2020-03-16. Retrieved 2020-11-16.
- 1 2 Marvin Miles, "Miss Van der Wal Probes Problems of Life in Space," Los Angeles Times (January 23, 1961): A1.
- ↑ "Society News," Morning Oregonian (June 21, 1919): 10.
- ↑ Joan Sweeney, "Work by Woman Scientist Helped Prepare Way for Manned Flights," Franklin Evening Star (June 21, 1962): 14. via Newspapers.com
- 1 2 3 4 5 6 “Van der Wal, Laurel. ,” Society of Women Engineers Records (LR001539), Box 193, Folder 20, Walter P. Reuther Library, Archives of Labor and Urban Affairs, Wayne State University
- 1 2 "Mrs. Laurel van der Wal Roennau," City of Los Angeles Officials database.
- ↑ "Laurel V. Roennau". RAND.org. Retrieved 2016-02-16.
- ↑ Roennau, Laurel V. (March 1970). The Possibilities of Developing an Effective National Transport System in the 1970s (PDF) (Report). Archived (PDF) from the original on April 14, 2022.
- 1 2 "Leading Santa Monica Slow Growth Activist Dies". www.surfsantamonica.com. Retrieved 2024-07-24.
- ↑ Peggy Clifford, "Laurel Roennau Dies Thursday," Santa Monica Dispatch (August 14, 2009).]
- ↑ Mary Lou Loper, "Woman Explores Science's Frontier," Los Angeles Times (August 7, 1960): H1.
- ↑ Judith Cass, "150 Hear Space Talk by Woman," Los Angeles Times (October 22, 1965): b19.
- ↑ "Top Space Scientist Will Speak," (March 18, 1962): H10.
- ↑ "Woman Space Scientist to Lecture at SOC," Medford Mail Tribune (July 23, 1961): 9. via Newspapers.com
- ↑ "Women are Finding a Place in Space," Sandusky Register (August 22, 1961): 11. via Newspapers.com
- ↑ "Space Doctors Gathering Here for 4 Day Meeting," Los Angeles Times (April 24, 1961): b13.
- ↑ "SWE Achievement Award Ricipients, Engineering and Technology History Wiki". ETHW (in English). 2025-11-05. Retrieved 2025-12-02.
- ↑ "Laurel Van Der Wal Married to William Henry Roennau," Los Angeles Times (December 1, 1961): A1.
- ↑ Jean Ward, "Scientist Offers 5 Pointers for Getting Most from Life," Los Angeles Times (June 5, 1966): ws20.
- اعضای انجمن مهندسان زن
- دانشآموختگان کالج مهندسی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی
- درگذشتگان ۲۰۰۹ (میلادی)
- دریافت‌کنندگان جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن
- زادگان ۱۹۲۴ (میلادی)
- زنان در مهندسی
- زنان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
- مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
- مهندسان هوافضا اهل ایالات متحده آمریکا