لچو
 یک پُرس لچوی مجاری در بشقاب | |
| گونه | آب‌پز |
|---|---|
| خاستگاه | مجارستان |
| مواد اصلی | فلفل، گوجه‌فرنگی، پیاز، چربی خوک، نمک، پاپریکای آسیاب‌شده |
لچو (به مجاری: Lecsó) یک راگوی سبزیجات غلیظ یا آب‌پز از آشپزی مجارستان است که در دستور پایه‌ای آن فلفل‌های زرد نوک‌تیز، گوجه‌فرنگی، پیاز، نمک و پاپریکای شیرین و/یا تند به‌کار می‌رود. پیاز و فلفل‌ها معمولاً در چربی خوک، چربی بیکن یا روغن آفتابگردان تف داده می‌شوند. سیر نیز می‌تواند از جمله مواد سنتی این غذا باشد.
این غذا افزون بر مجارستان، در جمهوری چک، اسلواکی و سرزمین‌های یوگسلاوی سابق نیز یک خوراک سنتی به‌شمار می‌رود و در لهستان و اتریش نیز بسیار رایج است.
تاریخچه
پس از آنکه فلفل و گوجه‌فرنگی به دنیای قدیم رسیدند، بیشتر اروپاییان در ابتدا از آن‌ها استقبال نکردند؛ اما ترک‌ها، اعراب و یهودیان سفاردی به‌سرعت این دو سبزی را در آشپزی خود پذیرفتند و آن‌ها را به‌صورت یک خورش ساده اما خوش‌طعم در کنار هم می‌پختند. عثمانی‌ها این مفهوم را در دوره سلطه خود به بالکان بردند و از آنجا این غذا به مناطق همسایه، به‌ویژه به مجارهای شمالی رسید که معمولاً با افزودن پاپریکا آن را غنی‌تر می‌کردند.[۱]
انواع و طرز تهیه
پایه همه انواع لچو ترکیبی از گوجه‌فرنگی، فلفل (هم شیرین و هم تند)، پیاز، نمک و اغلب سیر است. برخی دستورها از برگ بو، فلفل سیاه آسیاب‌شده یا زعتر نیز استفاده می‌کنند. برای تهیه صحیح لچو، ابتدا باید چربی بیکن دودی را ذوب کرد (در صورتی که به‌جای روغن از بیکن استفاده می‌شود)، سپس حلقه‌های پیاز را تا زمانی که لبه‌هایشان کمی قهوه‌ای شود سرخ کرد. پس از آن باید برش‌های فلفل را اضافه و تا نرم‌شدن سرخ کرد. گوجه‌فرنگی در آخر اضافه می‌شود، زیرا اگر زودتر افزوده شود، پیاز و فلفل را خیس می‌کند.[۲]
لچو ممکن است با برنج پخته یا تخم‌مرغ همزده تهیه شود. این غذا معمولاً به‌صورت گرم سرو می‌شود، برای نمونه با ماهی سرخ‌شده و خامه ترش یا در کِرِپ به سبک مجاری. بیشتر دستورها شامل سوسیس (از جمله سوسیس‌های مخصوص لچو موسوم به «لچوکولباس» یا سوسیس دبرسنی)، بیکن یا کالباس هستند. لچو همانند همتای نیمه‌فرانسوی خود، راتاتویی، اغلب به‌تنهایی به‌عنوان ناهار با نان سرو می‌شود و به‌عنوان غذای جانبی نیز در کنار مرغ بریان، گوشت خوک، گوشت گاو و انواع دیگر گوشت قابل ارائه است.[۲]
در مجارستان این غذا بسیار محبوب است و جشنواره‌های اختصاصی خود را دارد.[۳] رومی‌ها نوع خاص خود از این غذا را دارند که «چیگانیلچو» نام دارد.[۴]
منابع
- ↑ Marks، Gil (۱۷ نوامبر ۲۰۱۰). Encyclopedia of Jewish Food. شابک ۹۷۸-۰-۵۴۴-۱۸۶۳۱-۶.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Williams، Barrett (۱۲ ژوئن ۲۰۲۵). Delights of Hungarian Cuisine.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Esztári Lecsófesztivál" (in Hungarian).
- ↑ "Így készül a tartalmas cigánylecsó: sok hús és káposzta is helyet kap a fazékban" (in Hungarian). 18 اکتبر 2020.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Lecsó». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۵ آوریل ۲۰۲۶.
- غذاهای ملی
- خورشهای مجاری
- آشپزی یهودی اشکنازی