لیندا هاچن
لیندا هاچن | |
|---|---|
| زادهٔ | ۲۴ اوت ۱۹۴۷ (۷۹ سال) |
| پس‌زمینه‌های علمی | |
| تحصیلات | دکتری، دانشگاه تورنتو، ۱۹۷۵ |
| عنوان پایان‌نامه | Narcissistic Narrative: The Paradoxical Status of Self-Conscious Fiction |
| سال دفاع | ۱۹۷۵ |
| کار علمی | |
| نهاد | دانشگاه تورنتو |
لیندا هاچن (به انگلیسی: Linda Hutcheon؛ زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۴۷) پژوهشگر و نظریه‌پرداز ادبی کانادایی است که در زمینه‌های نظریه ادبی، نقد ادبی، مطالعات پست‌مدرنیسم، اپرا و مطالعات کانادا فعالیت کرده است. او استاد ممتاز دانشگاه در گروه زبان انگلیسی و مرکز ادبیات تطبیقی دانشگاه تورنتو است و از ۱۹۸۸ در این دانشگاه تدریس کرده است. هاچن به‌ویژه به‌سبب نظریه‌هایش دربارهٔ پست‌مدرنیسم، پارودی، آیرونی، اقتباس و «فراداستان تاریخ‌نگارانه» شناخته می‌شود.
او در ۱۹۷۵ دکتری خود را از دانشگاه تورنتو با رساله‌ای دربارهٔ روایت خودآگاه و فراداستان دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان صدوهفدهمین رئیس انجمن زبان مدرن انتخاب شد و سومین کانادایی و نخستین زن کانادایی بود که این سمت را بر عهده گرفت.
پست‌مدرنیسم
بخش مهمی از آثار هاچن به بررسی سازوکارهای زیباشناختی پست‌مدرنیسم اختصاص دارد. او در کتاب‌هایی چون بوطیقای پست‌مدرنیسم و سیاست پست‌مدرنیسم کوشید نشان دهد که پست‌مدرنیسم صرفاً به نفی یا گسست از گذشته نمی‌پردازد، بلکه اغلب از طریق بازگشت انتقادی به گذشته عمل می‌کند.[۱][۲]
برداشت هاچن از پست‌مدرنیسم در بسیاری از موارد در برابر دیدگاه فردریک جیمسون قرار داده شده است. در حالی که جیمسون بر پاستیش، گسست تاریخی و کاهش ظرفیت انتقادی در فرهنگ پست‌مدرن تأکید می‌کند، هاچن معتقد است شیوه‌های پست‌مدرن می‌توانند خود به ابزار نقد تبدیل شوند.
در نظریهٔ او، پارودی اهمیت ویژه‌ای دارد. هاچن استدلال می‌کند که پارودی هم‌زمان می‌تواند صورت‌های فرهنگی پیشین را بازتولید و مشروعیت آنها را زیر سؤال ببرد. اثر پست‌مدرن با به‌کارگیری دوبارهٔ شکل‌های قدیمی، منشأ تاریخی و ایدئولوژیک آنها را نیز آشکار می‌کند.[۳]
فراداستان تاریخ‌نگارانه
یکی از شناخته‌شده‌ترین مفاهیم مطرح‌شده توسط هاچن فراداستان تاریخ‌نگارانه است. او این اصطلاح را برای آثاری به کار می‌برد که از یک سو دربارهٔ گذشته و تاریخ سخن می‌گویند و از سوی دیگر به ساختگی، محدود و جانبدارانه‌بودن روایت خود نیز آگاه‌اند.[۴]
از نظر هاچن، چنین آثاری لزوماً امکان سخن گفتن از گذشته را کنار نمی‌گذارند، بلکه ادعای دسترسی به تاریخی کاملاً عینی و بی‌واسطه را به پرسش می‌کشند. روایت تاریخی در این چارچوب همیشه از خلال زبان، انتخاب و تفسیر شکل می‌گیرد.
آیرونی و پارودی
هاچن علاوه بر پست‌مدرنیسم، به‌طور مستقل دربارهٔ آیرونی نیز نظریه‌پردازی کرده است. در کتاب لبهٔ آیرونی، او آیرونی را فرایندی پیچیده می‌داند که در آن معنای گفته‌شده و ناگفته در تعامل با یکدیگر قرار می‌گیرند و نوعی ارزیابی نیز در این تعامل حضور دارد.[۵]
او همچنین مفهوم «اجتماعات گفتمانی» را برای توضیح درک آیرونی مهم می‌داند؛ مخاطب تنها زمانی می‌تواند معنای ناگفتهٔ یک عبارت آیرونیک را تشخیص دهد که مجموعه‌ای از دانش‌ها و قراردادهای مشترک با گوینده داشته باشد.[۶]
مطالعات کانادا
هاچن نظریه‌های خود دربارهٔ پست‌مدرنیسم و آیرونی را در بررسی ادبیات کانادا نیز به کار برده است. در پست‌مدرن کانادایی، آثار نویسندگانی چون مارگارت اتوود و رابرت کروچ را در چارچوب شیوه‌های روایی پست‌مدرن تحلیل می‌کند.[۷]
او آیرونی را برای هویت فرهنگی کانادا نیز مهم می‌داند و معتقد است تجربهٔ استعمار بریتانیا، نزدیکی به ایالات متحده و مهاجرت باعث شده است هویت کانادایی در برخورد میان چند اجتماع و گفتمان متفاوت شکل بگیرد.[۸]
اقتباس و اپرا
هاچن در نظریهٔ اقتباس به بررسی چگونگی تبدیل و بازآفرینی آثار در رسانه‌های مختلف پرداخته است. او اقتباس را نه صرفاً نسخه‌ای ثانویه از یک اثر اصلی، بلکه نوعی بازتفسیر و آفرینش مستقل می‌داند.[۹]
او از میانهٔ دههٔ ۱۹۹۰ همچنین همراه با همسرش، مایکل هاچن، آثاری دربارهٔ اپرا منتشر کرده است. این پژوهش‌ها مطالعات ادبی و روایی او را با موضوعاتی چون بدن، بیماری، مرگ و بازنمایی آنها در اپرا پیوند می‌دهند.[۱۰]
افتخارات
هاچن در ۱۹۹۰ به عضویت انجمن سلطنتی کانادا درآمد. او در ۲۰۰۵ جایزهٔ کیلام را دریافت کرد و در ۲۰۱۰ به مقام افسر نشان کانادا منصوب شد. در ۲۰۱۶ نیز مدال لورن پیرس به او اهدا شد.
آثار برگزیده
- روایت خودشیفته (۱۹۸۰)
- نظریه‌ای دربارهٔ پارودی (۱۹۸۴)
- بوطیقای پست‌مدرنیسم (۱۹۸۸)
- سیاست پست‌مدرنیسم (۱۹۸۹)
- پست‌مدرن کانادایی (۱۹۹۲)
- لبهٔ آیرونی (۱۹۹۴)
- نظریهٔ اقتباس (۲۰۰۶)
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Hutcheon, Linda (1988). A Poetics of Postmodernism: History, Theory, Fiction (in English). Routledge.
- ↑ Hutcheon, Linda (1989). The Politics of Postmodernism (in English). Routledge.
- ↑ Hutcheon, Linda (2001). A Theory of Parody: The Teachings of Twentieth-Century Art Forms (in English). University of Illinois Press.
- ↑ Hutcheon, Linda (1988). A Poetics of Postmodernism: History, Theory, Fiction (in English). Routledge.
- ↑ Hutcheon, Linda (1994). Irony's Edge: The Theory and Politics of Irony (in English). Routledge.
- ↑ Hutcheon, Linda (1994). Irony's Edge: The Theory and Politics of Irony (in English). Routledge.
- ↑ Hutcheon, Linda (1992). The Canadian Postmodern: A Study of Contemporary English-Canadian Fiction (in English). Oxford University Press.
- ↑ Hutcheon, Linda (1991). Splitting Images: Contemporary Canadian Ironies (in English). Oxford University Press.
- ↑ Hutcheon, Linda (2006). A Theory of Adaptation (in English). Routledge.
- ↑ Hutcheon, Linda; Hutcheon, Michael (1996). Opera: Desire, Disease, and Death (in English). University of Nebraska Press.
- استادان دانشگاه تورنتو
- افراد زنده
- زادگان ۱۹۴۷ (میلادی)
- منتقدان ادبی اهل کانادا