لیچینگ

این روش به درجا و معدنکاری انحلال نیز موسوم است. در این روش به علت کم عیار بودن کانه و عدم توجیه اقتصادی برای استخراج آن، کانه در محل و در طول مدت زمان طولانی لیچ می‌شود. با توجه به موقعیتهای به‌دست آمده اخیراً، این روش برای کانه‌های با عیار بالا نیز بکار گرفته می‌شود. حلال‌شویی درجا برای استخراج نمک‌های محلول از ذخائر زیر زمینی مانند پتاس، کلرید سدیم، سولفات سدیم و کربنات سدیم (ترونا) و همچنین کانه‌های اورانیوم و مس به کارگرفته می‌شود.

در روش حلال‌شویی توده‌ای (heap leaching) ابتدا سطح زمین را از گیاهان پاک کرده و باشیب ملایمی آن را کوبیده و مسطح می‌کنند. سطح صاف شده ابتدا توسط صفحه پلاستیکی و بعد با لایه‌ای از آسفالت پوشیده می‌شود. سپس در محل آماده شده توده‌ای از سنگ خرد شده معدن به ارتفاع ۱۵–۱۰ متر ریخته می‌شود. وزن ماده ممکن است ۲۰۰–۱۰۰هزارتن باشد. سپس عامل حلال‌شویی از بالای توده به صورت روش روی تل ریخته و توسط جوی کوچکی که در انتهای شیب زمین تعبیه شده‌است جمع‌آوری می‌گردد. وقتی ماده معدنی به‌طور کامل لیچ شد یا توده بجا مانده رها می‌شود یا بعد از تخلیه، آن محل برای حلال‌شویی مواد معدنی جدید مورد استفاده مجدد قرار می‌گیرد.

در این حالت مواد مورد استفاده متخلخل و دارای ابعاد ماسه‌ای می‌باشد، بطوریکه امکان توده کردن آن‌ها در حجم زیاد امکان‌پذیر نیست. وضعیت آرایش دانه‌بندی مواد عامل مهمی در نفوذ حلال در توده می‌باشد که از بعد دانه‌ها نیز اهمیت بیشتری دارد. چنانچه دانه‌ها هم اندازه نباشند، ذرات درشت قرار گرفته و موجب مسدود شدن کانال و کندی استخراج مواد می‌شود. این روش برای مواد حاوی ذرات نرمه زیاد، مناسب نمی‌باشد.

در این روش، عامل حلال‌شویی به ماده معدنی خام پودر شده اضافه می‌شود و پالپ حاصل نیز در تانک‌های مخصوص هم زده می‌شود تا از ته‌نشین شدن مخلوط جلوگیری شده و فرایند حلال‌شویی در کوتاهترین زمان به اتمام برسد. تجهیزات مورد استفاده متعدد و گران‌قیمت بوده و هدف اصلی در آن‌ها افزایش بازیابی فلز از عملیات می‌باشد. حلال‌شویی ممکن است در شرایط متوسط و با استفاده از اسید رقیق و دمای محیط صورت پذیرد. یا در شرایط شدید با استفاده از محلول غلیظ (اسید و باز) و در فشار و دمای بالا باشد. حلال‌شویی هم زن دار سرعت‌های بالایی از حلالیت را ایجاد می‌کند.