مارفوریو

مارفوریو (ایتالیایی: Marforio لاتین: Marphurius قرون وسطی، Marforius) یکی از مجسمه‌های سخنگو در رم است. مارفوریو رقابت دوستانه‌ای با برجسته‌ترین رقیب خود، پاسکوئین، داشت. همانند پنج «مجسمه سخنگو»، پاسکوئینادها - هجویه‌های بی‌ادبانه‌ای که چهره‌های عمومی را مسخره می‌کردند - در قرن‌های ۱۶ و ۱۷ در کنار مارفوریو نصب می‌شدند.^[۱]^[۲]^[۳]

مجسمه و محل قرارگیری آن

مارفوریو یک مجسمه مرمری بزرگ رومی مربوط به قرن اول میلادی از یک خدای رودخانه ریش‌دار یا اوکئانوس است، که در گذشته به طرق مختلف به عنوان تصویری از مشتری، نپتون یا تیبر شناخته شده است.^[۴] آندره‌آ فولویو، انسان‌شناس و عتیقه‌شناس، اولین کسی بود که در سال ۱۵۲۷ آن را به عنوان یک خدای رودخانه شناسایی کرد. مارفوی از اواخر قرن دوازدهم میلادی یک بنای تاریخی در رم بود.^[۵] پوجیو براچولینی از آن به عنوان یکی از مجسمه‌های بازمانده از دوران باستان یاد کرده است،^[۶] و در اوایل قرن شانزدهم هنوز در نزدیکی طاق سپتیموس سوروس قرار داشت، جایی که نویسندگان مختلف آن را گزارش کرده‌اند.^[۷]

ریشه نام آن محل بحث است. این مجسمه با یک حوضچه گرانیتی که کتیبه دریا در سوراخ روی آن حک شده بود، کشف شد اما ممکن است نام خود را از نام لاتین منطقه‌ای که در آن کشف شده یا از خانواده ماریولی (یا مارفولی) که مالک املاکی در نزدیکی زندان مامرتین، همچنین در نزدیکی همین فروم بودند، گرفته باشد، جایی که مجسمه تا سال ۱۵۸۸ در آنجا قرار داشت.^[۸]

پاپ سیکتوس پنجم در سال ۱۵۸۸ این مجسمه را به میدان سن مارکو (در رم) و سپس در سال ۱۵۹۲ به میدان کامپیدوگلیو منتقل کرد، جایی که این مجسمه، فواره‌ای را که توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده بود، بر روی دیوار کلیسای سانتا ماریا در آرا کوئلی، روبروی کاخ کنسرواتوار، تزئین می‌کند. بخشی از صورت، پای راست و دست چپ که صدفی را در دست دارد، در سال ۱۵۹۴ مرمت شدند. در سال ۱۶۴۵، ساختمان کاخ نوئوو، فواره را در حیاط خود محصور کرد.

منابع

↑ The Encyclopedia Britannic: Vol. XVIII. New York: Henry G. Allen and Co. 1888.
↑ Jourdain, Eleanor F. (1921). Dramatic Theory and Practice in France. London: Longmans, Green, and Co.
↑ von Hofmannsthal, Hugo (1975). Sämtichle Werke. S. Fischer. ISBN 9783107315178.
↑ The restoration of his right hand, grasping a shell, was inspired by, and supported, the identification as Oceanus.
↑ Fulvio, Antiquitatis Urbis 1527, noted by Francis Haskell and Nicholas Penny, Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900 (Yale University Press) 1981:259.
↑ Roberto Valentini and Giuseppe Zucchetti, Codice topographa della Città di Roma (1940-53) vol. III: p. 226.
↑ Haskell and Penny 1981:258.
↑ The black and white granite basin was shifted to form a fountain for watering cattle in the Campo Vaccino, as the Roman Forum had become; it was removed in 1818 to stand before one of the Horse Tamers on the Quirinal Hill, often known in the past as Alexander and Bucephalus (Haskell and Penny 1981:136, 258.

کتابشناسی

رندینا، سی. «مجسمه سخنگو پاسکینو»، رم دیروز، امروز، فردا، شماره ۲۰ فوریه ۱۹۹۰.

پیوند به بیرون

پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Marforio در ویکی‌انبار

[1] The Encyclopedia Britannic: Vol. XVIII. New York: Henry G. Allen and Co. 1888.

[2] Jourdain, Eleanor F. (1921). Dramatic Theory and Practice in France. London: Longmans, Green, and Co.

[3] von Hofmannsthal, Hugo (1975). Sämtichle Werke. S. Fischer. ISBN 9783107315178.

[4] The restoration of his right hand, grasping a shell, was inspired by, and supported, the identification as Oceanus.

[5] Fulvio, Antiquitatis Urbis 1527, noted by Francis Haskell and Nicholas Penny, Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900 (Yale University Press) 1981:259.

[6] Roberto Valentini and Giuseppe Zucchetti, Codice topographa della Città di Roma (1940-53) vol. III: p. 226.

[7] Haskell and Penny 1981:258.

[8] The black and white granite basin was shifted to form a fountain for watering cattle in the Campo Vaccino, as the Roman Forum had become; it was removed in 1818 to stand before one of the Horse Tamers on the Quirinal Hill, often known in the past as Alexander and Bucephalus (Haskell and Penny 1981:136, 258.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]