مارچلو سولری
مارچلو سولری | |
|---|---|
 | |
| وزیر خزانه‌داری ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۸ ژوئن ۱۹۴۴ – ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۵ | |
| نخست‌وزیر |
|
| پس از | کویینتو کویینتیری |
| پیش از | فدریکو ریچی |
| وزیر جنگ ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱ اوت ۱۹۲۲ – ۳۱ اکتبر ۱۹۲۲ | |
| نخست‌وزیر | لوئیجی فاکتا |
| پس از | پیترو لانزا دی اسکالئا |
| پیش از | آرماندو دیاز |
| وزیر دارایی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۴ ژوئیه ۱۹۲۱ – ۲۶ فوریه ۱۹۲۲ | |
| نخست‌وزیر | ایوانوئه بونومی |
| پس از | لوئیجی فاکتا |
| پیش از | آلبرتو د استفانی |
| شهردار کونه‌ئو | |
| دوره مسئولیت ۲۱ ژوئیه ۱۹۱۲ – ۲۳ نوامبر ۱۹۲۰ | |
| پس از | فرانچسکو بویرونی |
| پیش از | ویرجینیو دیاز |
| عضو مجلس نمایندگان ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱ دسامبر ۱۹۱۳ – ۲۵ ژانویه ۱۹۲۹ | |
| حوزه انتخاباتی | کونئو |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۹ ژانویه ۱۸۸۲ کونه‌ئو، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۵ رم، پادشاهی ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| محل تحصیل | دانشگاه تورین |
| تخصص | وکیل، سیاستمدار |
مارچلو سولری (به ایتالیایی: Marcello Soleri؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۸۲ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۵) یک سیاستمدار و حقوقدان ایتالیایی بود. او بین سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ به‌عنوان وزیر دارایی و در سال ۱۹۲۲ به‌عنوان وزیر جنگ خدمت کرد. پس از سقوط فاشیسم، او به‌عنوان وزیر خزانه‌داری از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ فعالیت نمود.[۱]
زندگی‌نامه
سال‌های اولیه
مارچلو سولری در کونه‌ئو، شهری در شمال‌غرب ایتالیا، در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۲ متولد شد.[۱] پدرش، پیترو سولری، یک مهندس و فعال سیاسی محلی بود. او در دانشگاه تورین حقوق خواند و در همان دوران وارد فعالیت‌های روزنامه‌نگاری و سیاست شد.[۲]
شهرداری
در ژوئیهٔ ۱۹۱۲، در ۳۰ سالگی، سولری به‌عنوان شهردار کونه‌ئو انتخاب شد.[۱] او پروژه‌های عمرانی بزرگی را آغاز کرد، از جمله ساخت ایستگاه راه‌آهن جدید و پل ویا دوتو سولری که بعدها به نام او شناخته شد.[۳] او تا سال ۱۹۲۰ شهردار باقی ماند.
مجلس و وزارت
در سال ۱۹۱۳، سولری به‌عنوان نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایتالیا از حوزهٔ انتخابیهٔ کونه‌ئو انتخاب شد و این سمت را تا سال ۱۹۲۹ حفظ کرد.[۱] او به حزب لیبرال ایتالیا پیوست و از نزدیکان جیووانی جیولیتی بود. در ژوئیهٔ ۱۹۲۱، در دولت ایوانوئه بونومی، به‌عنوان وزیر دارایی منصوب شد و تا فوریهٔ ۱۹۲۲ در این سمت بود.[۱] در اوت ۱۹۲۲، در دولت لوئیجی فاکتا، وزیر جنگ شد و تا سقوط دولت در اکتبر همان سال این سمت را بر عهده داشت.[۴]
دوران فاشیسم
پس از به قدرت رسیدن بنیٹو موسولینی در اکتبر ۱۹۲۲، سولری به صف مخالفان فاشیسم پیوست.[۱] او از معدود سیاستمداران لیبرالی بود که علیه رژیم جدید به‌طور علنی موضع گرفت. در ۱۹۲۴، او از منتقدان سرسخت پس از قتل جاکومو ماتئوتی بود و از امضاکنندگان اپوزیسیون آونتین به شمار می‌رفت.[۵] با تحکیم دیکتاتوری موسولینی، او در ژانویهٔ ۱۹۲۹ کرسی خود در مجلس را از دست داد و به فعالیت‌های سیاسی پشت‌پرده محدود شد.[۱]
بازگشت به سیاست
پس از سقوط فاشیسم در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ و آزادی جنوب ایتالیا، سولری دوباره به صحنهٔ سیاسی بازگشت. او در دولت‌های ایوانوئه بونومی و فروچو پاری وزیر خزانه‌داری شد و از ژوئن ۱۹۴۴ تا ژوئیهٔ ۱۹۴۵ در این سمت فعالیت کرد.[۶] در این دوره، او مسئولیت دشوار بازسازی مالی و اقتصادی ایتالیا را بر عهده داشت و با متحدین برای تأمین منابع مالی همکاری می‌کرد.[۱]
مرگ
مارچلو سولری در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۵، تنها چند روز پس از پایان دورهٔ وزارتش، در رم درگذشت.[۱] او در زادگاهش کونه‌ئو به خاک سپرده شد.
یادبود
در کونه‌ئو، پل ویا دوتو سولری به نام او نام‌گذاری شده است.[۷] خیابان‌ها و مدارس متعددی نیز در ایتالیا به یاد او نام‌گذاری شده‌اند.
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "Marcello Soleri". Treccani. Retrieved 22 September 2023.
- ↑ Fassino, Piero (2005). Marcello Soleri. Un liberale tra Giolitti e Einaudi. Donzelli Editore. ISBN 9788879899840.
- ↑ "Quando Soleri guidò il comune di Cuneo". La Stampa. 5 ژوئن 2020. Retrieved 22 September 2023.
- ↑ Gentile, Emilio (2009). La Grande Italia: The Myth of the Nation in the 20th Century. University of Wisconsin Press. ISBN 9780299231842.
- ↑ "Marcello Soleri - Gruppi parlamentari". Camera dei deputati. Retrieved 22 September 2023.
- ↑ Di Nolfo, Ennio (2002). Storia delle relazioni internazionali: 1918–1999. Laterza. ISBN 9788842066025.
{{cite book}}: Check|isbn=value: checksum (help) - ↑ "Viadotto Soleri". Visit Cuneese. Retrieved 22 September 2023.