کویینتو کویینتیری
کویینتو کویینتیری | |
|---|---|
 | |
| وزیر خزانه‌داری و دارایی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۲ آوریل ۱۹۴۴ – ۸ ژوئن ۱۹۴۴ | |
| نخست‌وزیر | پیترو بادولیو |
| پس از | گویدو یونگ |
| پیش از | استفانو سیلینتی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۲ اوت ۱۸۹۴ سورنتو، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸ (۷۴ سال) ژنو، سوئیس |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | حزب لیبرال ایتالیا |
| محل تحصیل | دانشگاه ناپل |
| پیشه |
|
کویینتو کویینتیری (۱۲ اوت ۱۸۹۴ – ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸) مهندس و بانکدار ایتالیایی بود. او برای مدتی کوتاه در سال ۱۹۴۴ پس از پایان حکومت فاشیستی در ایتالیا به عنوان وزیر خزانه‌داری و دارایی خدمت کرد.
کویینتیری در سورنتو در ۱۲ اوت ۱۸۹۴ به دنیا آمد.[۱][۲] خانواده‌اش اهل کارولئی در منطقه کوزنتینو بودند.[۳] پدرش مالک زمین و دانشگاهی بود که بانک کالابریا را بنیان‌گذاری کرد.[۳] او چهار خواهر داشت.[۱] کوینتیری از دانشگاه ناپل در رشته مهندسی فارغ‌التحصیل شد.[۱] او همزمان با تحصیل در جنگ جهانی اول به عنوان مربی نظامی در آکادمی تورین فعالیت داشت.[۱]
پس از فارغ‌التحصیلی، کویینتیری در بانک کالابریا کار کرد و پس از مرگ پدرش به ریاست آن رسید.[۱] او در دولت دوم بادولیو به عنوان وزیر خزانه‌داری و دارایی منصوب شد که تنها ۴۷ روز میان ۲۲ آوریل تا ۸ ژوئن ۱۹۴۴ دوام داشت.[۳] او یکی از سه نماینده اهل کالابریا در دولت بود.[۴] دو نفر دیگر فاوستو گولو و پیه‌ترو مانچینی بودند.[۴]
او روزنامه‌ای با عنوان ایل جورناله تأسیس کرد که در ۱۹۵۷ تعطیل شد و همچنین نشریه هفتگی لا لیبرتا در ژوئن 1944.[۱] در همان سال او به همراه بانکدار دیگر، رافائله ماتیولی، از سوی ایوانوئه بونومی نخست‌وزیر وقت به سرپرستی هیئت نمایندگی ایتالیا در سفر به آمریکا برای مذاکره دربارهٔ حمایت اقتصادی منصوب شد.[۵] در ۱۹۴۶ او به عنوان عضو مجلس مؤسسان ایتالیا از حزب لیبرال انتخاب شد.[۶] او تا ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ در مجلس مؤسسان باقی ماند.[۳] این مجلس وظیفه تدوین قانون اساسی ایتالیا را بر عهده داشت.[۳]
پس از کناره‌گیری از سیاست در ۱۹۴۸، کوینتیری به بانک کالابریا بازگشت.[۶] او همچنین در ۱۹۴۹ نایب‌رئیس کنفدراسیون عمومی صنایع ایتالیا شد و سپس به ریاست اتحادیه صنعتگران رسید که نمایندگانی از شش کشور جامعه زغال‌سنگ و فولاد اروپا را در بر می‌گرفت.[۱]
کوینتیری در ۱۹۵۷ در سوئیس ساکن شد.[۱] او هرگز ازدواج نکرد و در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸ در ژنو درگذشت.[۱]
او در سال ۱۹۵۸ نشان شوالیه کار را دریافت کرد.[۳]
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Maria Gabriella Rienzo (2016). "Quintieri, Quinto". Dizionario Biografico degli Italiani (به ایتالیایی). Vol. 86.
- ↑ "Quinto Quintieri: l'ingegnere di Sorrento che ha dato radici campane alla Costituzione italiana". Vesuvio (به ایتالیایی). 22 August 2015. Retrieved 22 October 2022.
- 1 2 3 4 5 6 Salvatore Foggiano (9 July 2014). "Uno dei padri della Costituzione nato a Sorrento: Quinto Quintieri". Sorrento Post (به ایتالیایی). Retrieved 22 October 2022.
- 1 2 Stavroula Pipyrou (2010). "Urbanities: Grecanici Migration to the City of Reggio Calabria, South Italy". History and Anthropology. 21 (1): 23. doi:10.1080/02757201003647141. S2CID 144996934.
- ↑ Leopoldo Nuti (March 2022). "The Legacy of the Past". An Overview of US-Italian Relations: The Legacy of the Past. Istituto Affari Internazionali. p. 4.
- 1 2 Salvatore Esposito (21 August 2015). "Quinto Quintieri, un sorrentino tra i padri della Costituzione italiana". Corso Italia (به ایتالیایی). Retrieved 22 October 2022.