مارگریت راجرز
مارگریت راجرز | |
|---|---|
| نام هنگام تولد | مارگریت موئیه |
| زادهٔ | ۶ نوامبر ۱۹۱۵ میناتیتلان، وراکروس، مکزیک |
| درگذشت | ۱۴ مارس ۱۹۸۹ ریج‌کرست، کالیفرنیا |
| دیگر نام‌ها | بانوی اول چاینا لیک |
| محل تحصیل | دانشگاه رایس کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکتری (همگی در فیزیک) |
| شناخته‌شده برای | تسلیحات متعارف پرتاب‌شونده از هوا |
| همسر | فرد تری راجرز جونیور |
| فرزندان | ۵ |
| جایگاه مهندسی | |
| موسسات عضو | دانشگاه هیوستون، دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل، کالج فنی سلطنتی |
| کارفرما | ایستگاه آزمایش مهمات نیروی دریایی، مرکز هوانوردی نیروی دریایی، آزمایشگاه ملی اوک ریج، شرکت علوم رایانه |
| پروژه‌های قابل توجه | تسلیحات سقوط آزاد |
| جوایز قابل توجه | جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن، جایزهٔ ال.تی.ای. تامپسون، ایستگاه آزمایش مهمات نیروی دریایی |
مارگریت (پگی) موئیه راجرز (۶ نوامبر ۱۹۱۵ – ۱۴ مارس ۱۹۸۹) فیزیک‌دان آمریکایی بود که به «برجسته‌ترین متخصص کشور در زمینهٔ تسلیحات متعارف پرتاب‌شونده از هوا» تبدیل شد. او در طول جنگ جهانی دوم برای نیروی دریایی به پژوهش دربارهٔ مهمات پرداخت و بخش عمدهٔ دوران حرفه‌ای خود را در ایستگاه آزمایش مهمات نیروی دریایی (امروزه مرکز جنگ هوایی نیروی دریایی) در چاینا لیک، کالیفرنیا در زمینهٔ الکترونیک و تحلیل سپری کرد. راجرز که به «بانوی اول چاینا لیک» ملقب بود، سهم قابل‌توجهی در توسعهٔ تسلیحات سقوط آزاد داشت. از جملهٔ جوایز متعدد او می‌توان به عضویت در انجمن فیزیک آمریکا، جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن، جایزهٔ خدمات غیرنظامی ممتاز وزارت دفاع و جایزهٔ ال.تی.ای. تامپسون از سوی مرکز تسلیحات نیروی دریایی اشاره کرد. راجرز میراثی به‌عنوان الگویی برای دیگران و پیشگامی نوآور بر جای گذاشت. در سال ۲۰۲۳، آزمایشگاه دکتر مارگریت «پگی» راجرز در بخش تسلیحات مرکز جنگ هوایی نیروی دریایی در چاینا لیک، کالیفرنیا به بهره‌برداری رسید.
اوایل زندگی و تحصیلات
مارگریت موئیه در ۶ نوامبر ۱۹۱۵ در میناتیتلان، وراکروس، مکزیک به دنیا آمد؛ جایی که پدر بریتانیایی‌اش پزشک یک شرکت نفتی و متخصص پزشکی مناطق گرمسیری بود. هنگامی که او پنج سال داشت، پدرش درگذشت و خانواده‌اش برای نزدیک بودن به بستگان به سیمور، تگزاس، نقل مکان کردند. مادرش معلم مدرسه شد و پگی و برادرش در آنجا به مدرسه رفتند. او شاگرد ممتاز کلاس خود در دبیرستان بود و بالاترین سابقهٔ تحصیلی ثبت‌شده در آن مدرسه را به دست آورد. او از همان اوایل به علوم علاقه نشان داد و هم مادرش و هم یکی از معلمان دبیرستان او را به ادامهٔ تحصیلات علمی تشویق کردند.[۱] [۲]
او در مؤسسهٔ رایس (امروزه دانشگاه رایس) تحصیل کرد، زیرا در آن زمان تحصیل برای ساکنان تگزاس در آنجا رایگان بود. او برای خرید کتاب و لوازم تحصیلی بورسیه داشت که با کمک مالی عمویش تکمیل می‌شد. هنگامی که در سال ۱۹۳۷، در حالی که هنوز دانشجوی دورهٔ کارشناسی بود، ازدواج کرد، گروه فیزیک بورسیهٔ او را لغو کرد. سپس رئیس گروه فیزیک او را در مشاغل مختلف استخدام کرد تا این کمبود را جبران کند.[۱][۲]
او هر سه مدرک خود را از رایس دریافت کرد: مدرک کارشناسی با افتخار (فی بتا کاپا)، کارشناسی ارشد فیزیک (۱۹۳۸) و دکتری فیزیک در سال ۱۹۴۰. او برای رسالهٔ دکتری خود در زمینهٔ فیزیک هسته‌ای پژوهش کرد و خواص پولونیوم را مورد مطالعه قرار داد.[۱]
حرفه
راجرز پس از دریافت مدرک دکتری، به مدت دو سال در دانشگاه هیوستون تدریس کرد و به رتبهٔ استادیار ارتقا یافت. سپس از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ در مرکز هوانوردی نیروی دریایی در ایندیاناپولیس مشغول به کار شد. راجرز به‌عنوان رئیس بخش اپتیک در دپارتمان پژوهش، در پژوهش‌های بنیادی و کاربردی مرتبط با دوربین‌های نشانه‌روی توپ، سامانه‌های نشانه‌روی موشک و سامانه‌های هدایت اژدر مشارکت داشت. او برای این فعالیت‌ها، از نیروی دریایی به دلیل خدمات شایسته در زمینهٔ توسعهٔ مهمات نیروی دریایی در طول جنگ تقدیرنامه دریافت کرد. سرپرست او در ایندیاناپولیس ال.تی.ای. تامپسون بود که بعدها راجرز را برای کار در نیروی دریایی در کالیفرنیا به خدمت گرفت.[۱][۲]
راجرز پس از ترک ایندیاناپولیس، به‌عنوان پژوهشگر وابسته در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل مشغول به کار شد. او در آنجا دربارهٔ فولاد و رفتار پتانسیومترهای موشکی با کنترل سروو و همچنین موضوعات دیگر پژوهش کرد و مقالاتی نوشت. او مدت کوتاهی در آزمایشگاه ملی اوک ریج کار کرد و سپس به چاینا لیک، کالیفرنیا، نقل مکان کرد تا در ایستگاه آزمایش مهمات نیروی دریایی مشغول به کار شود.[۱][۲]
راجرز از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۳ در چاینا لیک مطالعات تحلیلی مرتبط با معادلات بالستیک و خطاهای کنترل آتش در موشک‌ها و مسلسل‌ها انجام داد. او به کارولینای جنوبی نقل مکان کرد و در کالج کلمبیا در کلمبیا، کارولینای جنوبی سمت استادی فیزیک و ریاست بخش علوم را بر عهده گرفت. او دربارهٔ بالستیک نهایی مجموعه‌های زرهی پارچه‌ای و نفوذ گلوله‌ها در اهداف پژوهش کرد.
در سال ۱۹۵۶، راجرز به مرخصی مطالعاتی رفت و در کالج فنی سلطنتی در سالفورد، انگلستان به‌عنوان مدرس فیزیک مشغول به کار شد. پس از یک سال، او به ایالات متحده بازگشت و دوباره در چاینا لیک مشغول به کار شد.[۱][۲]
حرفهٔ راجرز پس از بازگشت به چاینا لیک در سال ۱۹۵۷ شکوفا شد. حتی لقب «بانوی اول چاینا لیک» را به او دادند. او به‌عنوان متخصص الکترونیک، سامانه‌های جدید ناوبری و کنترل آتش را بررسی کرد. از سال ۱۹۵۸، ریاست شاخهٔ تحلیل سامانه‌های تهاجم سنگین در دپارتمان مهمات هوایی را بر عهده گرفت. او در این سمت چندین جایزهٔ عملکرد دریافت کرد. تا سال ۱۹۶۱، او بر کارهای تحلیلی در زمینهٔ اویونیک، وسایل نقلیهٔ فضایی، مهمات و تسلیحات سقوط آزاد و شناسایی هدف نظارت داشت. در سال ۱۹۶۲، راجرز رئیس بخش تسلیحات هوابه‌سطح شد و بر حدود ۱۵ سامانهٔ تسلیحاتی و کلاهک جنگی عمده نظارت داشت. او به برجسته‌ترین متخصص تسلیحات تاکتیکی هواپرتاب در سراسر وزارت دفاع تبدیل شد. در سال ۱۹۶۶، او رئیس بخش تحلیل سامانه‌های تسلیحاتی شد.[۱][۲] او گفت: «آن جوانانی که در کشتی‌ها و هواپیماها هستند، فرزندان ما هستند و ما وظیفه داریم بهترین تجهیزاتی را که می‌توانیم در اختیارشان بگذاریم.»[۲]
پس از بازنشستگی از چاینا لیک در سال ۱۹۸۰، او رئیس دپارتمان شرکت علوم رایانه شد.
جوایز، افتخارات و عضویت‌های حرفه‌ای
راجرز در سال ۱۹۶۲ به عضویت انجمن فیزیک آمریکا درآمد و همچنین عضو آکادمی علوم تگزاس بود (۱۹۴۶).
در سال ۱۹۵۶، راجرز جایزهٔ ال.تی.ای. تامپسون را از مرکز تسلیحات نیروی دریایی به دلیل «رهبری فنی برجسته و اثربخشی او در مدیریت و هدایت توسعهٔ بخش بزرگی از زرادخانهٔ جنگ متعارف این کشور، یعنی برنامهٔ سامانه‌های تسلیحات سقوط آزاد» دریافت کرد.
در سال ۱۹۶۷، راجرز جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن را «به پاس مشارکت‌های برجستهٔ او در زمینهٔ تسلیحات تاکتیکی هواپرتاب» دریافت کرد.
در سال ۱۹۶۷، راجرز جایزهٔ هاروی سی. نولز انجمن تسلیحات آمریکا را دریافت کرد که هر سال به یک شهروند آمریکایی به دلیل مشارکت فنی عمده در پیشرفت تسلیحات اعطا می‌شود. در متن تقدیرنامهٔ او آمده بود: «مرجع برجسته در برنامه‌ریزی تحلیلی و طراحی تسلیحات هواپرتاب. راجرز بالاترین آرمان‌های شهروندی میهن‌دوستانه، مهارت علمی و شایستگی فنی را به نمایش گذاشته است.»[۱][۲][۳]
در سال ۱۹۷۵، او جایزهٔ زن فدرال را دریافت کرد (نخستین نامزد نیروی دریایی که این جایزه را دریافت کرد).
در سال ۱۹۸۰، او جایزهٔ خدمات غیرنظامی ممتاز نیروی دریایی، بالاترین جایزهٔ غیرنظامی نیروی دریایی، را دریافت کرد.
در سال ۱۹۸۱، او جایزهٔ خدمات غیرنظامی ممتاز وزارت دفاع را دریافت کرد که هر سال تنها به شش نفر اعطا می‌شود.[۱][۲]
میراث
راجرز نخستین زنی بود که در سال ۱۹۴۰ با مدرک دکتری فیزیک از دانشگاه رایس فارغ‌التحصیل شد.[۱]
او نخستین زنی بود که در ایستگاه آزمایش مهمات نیروی دریایی ریاست یک دپارتمان را بر عهده گرفت و نخستین زنی بود که یک سمت تحت قوانین عمومی را در اختیار داشت.[۱][۲]
در سال ۲۰۲۳، آزمایشگاه دکتر مارگریت «پگی» راجرز در بخش تسلیحات مرکز جنگ هوایی نیروی دریایی در چاینا لیک، کالیفرنیا به یاد او تأسیس شد. این آزمایشگاه یک مرکز عمدهٔ پژوهش، توسعه، آزمایش و ارزیابی است.[۴]
زندگی شخصی
مارگریت «پگی» موئیه (راجرز) در سال ۱۹۳۷ با فرد تری راجرز جونیور ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند.[۱][۲] همسرش در سال ۱۹۵۶ به‌طور ناگهانی بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت.[۱][۲] پس از مرگ همسرش، راجرز خود، پنج فرزندش و مادرش را به انگلستان برد تا به برادرش نزدیک‌تر باشند. پس از یک سال، خانواده به ایالات متحده بازگشتند.
مطالعهٔ بیشتر
تیتجن، جیل اس. (۲۰۲۵). فصل ۲۱ «مارگریت راجرز». در کریگ، سسیلیا؛ تیگ، هالی؛ کیمبرلینگ، دبرا؛ ویلیامز، جنت؛ تیتجن، جیل؛ جانسون، ویکی (ویراستاران). *افسانه‌های مهندسی زنان ۱۹۵۲–۱۹۷۶: دریافت‌کنندگان جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن*. اسپرینگر چام.
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Rogers, Marguerite. "Marguerite Rogers Biographical Information, Undated". Walter P. Reuther Library, Archives of Labor and Urban Affairs. Wayne State University. Society of Women Engineers Records (LR001539), Box 192, Folder 9. Retrieved 14 August 2026.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Rogers, Marguerite. Unpublished, Undated. Alexander Rogers.
- ↑ "ARRADCOM Man Wins ADPA's Harvey Knowles Award". page 28: Army Research and Development. August–September 1977. Retrieved February 7, 2025.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:مکان (رده) - ↑ "NAWCWD cuts ribbon on first laboratory earthquake recovery project,"". NAVAIR News. October 25, 2023. Retrieved February 7, 2025.
- ↑ Ogilvie, Marilyn Bailey; Harvey, Joy Dorothy, eds. (2000), "Rogers, Marguerite Moillet [sic] (1915–1989)", The Biographical Dictionary of Women in Science: Pioneering Lives from Ancient Times to the Mid-20th Century, Vol. 2: L-Z, Taylor & Francis, p. 1121, ISBN 978-0-415-92040-7
- ↑ Wood, Marie Robey (January–March 1976), "Federal Women's Award", Civil Service Journal: 27–29
- ↑ "DoD distinguished civilian service award presented to Dr. Marguerite Rogers" (PDF), NWC Rocketeer, July 31, 1981
- اعضای انجمن فیزیک آمریکا
- اعضای هیئت علمی دانشگاه هیوستون
- دانشمندان و مهندسان جنگافزار
- دانشآموختگان دانشگاه رایس
- درگذشتگان ۱۹۸۹ (میلادی)
- دریافت‌کنندگان جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن
- زادگان ۱۹۱۵ (میلادی)
- فیزیکدانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا