ماری آنژو

ماری آنژو
ملکه فرانسه
تصدی۱۸ دسامبر ۱۴۲۲ – ۲۲ ژوئیه ۱۴۶۱
زاده۱۴ اکتبر ۱۴۰۴
آنژه
درگذشته۲۹ نوامبر ۱۴۶۳ (۵۹ سال)
صومعهٔ شاتلیه‌آن‌پوآتو
آرامگاه
کلیسای سن-دنی
همسر(ان)شارل هفتم، پادشاه فرانسه (ا. ۱۴۲۲–۱۴۶۱)
فرزند(ان)
  • ژان فرانسه
  • لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه
  • رادگوند
  • جیمز فرانسه
  • کاترین، کنتس شاروله
  • یولاند، دوشس ساووی
  • فیلیپ فرانسه
  • مارگارت فرانسه
  • جوآن فرانسه
  • ماری فرانسه
  • ایزابلا فرانسه
  • ژوآن، دوشس بوربون
  • مادلین، شاهدخت ویانا
  • شارل، دوک بری
خاندانوالوآ-آنژو
پدرلوئی دوم، دوک آنژو
مادریولاند آراگون

ماری آنژو (به فرانسوی: Marie d'Anjou) (۱۴ اکتبر ۱۴۰۴ – ۲۹ نوامبر ۱۴۶۳) از ۱۴۲۲ تا ۱۴۶۱ به عنوان همسر شارل هفتم، پادشاه فرانسه، ملکه فرانسه بود. او چندین بار در غیاب پادشاه، نایب‌السلطنه شد و ریاست شورای دولتی را بر عهده داشت.[۱]

زندگی

ماری بزرگ‌ترین دختر لویی دوم، دوک آنژو، مدعی تاج‌وتخت ناپل، و یولاند آراگون، مدعی تاج‌وتخت آراگون بود.[۲]

او در سال ۱۴۱۳ با پسرعموی دوم خود شارل، کنت پونتیو، پسر و ولیعهد شارل ششم فرانسه، نامزد شد.[۲] هنگامی که بورگوندی‌ها در سال ۱۴۱۸ پاریس را تصرف کردند، شارل او را تنها گذاشت، اما ژان بی‌باک دوک بورگونی او را به سومور برد تا به شارل ملحق شود. با این حال، شارل در قرار ملاقات تعیین‌شده حاضر نشد.[۳]

مراسم ازدواج در ۱۸ دسامبر ۱۴۲۲ در بورژ برگزار شد.[۴] این ازدواج ماری را به ملکهٔ فرانسه تبدیل کرد، اما او هرگز تاج‌گذاری نکرد.[۵] پیروزی همسرش در جنگ صدساله تا حد زیادی مدیون حمایتی بود که از خانوادهٔ ماری، به ویژه مادرش یولاند آراگون دریافت کرد.

ملکه

نشان ماری به عنوان ملکه فرانسه

ملکه ماری چندین بار در غیاب پادشاه، ریاست شورای دولتی را بر عهده داشت و در این دوره‌ها با اختیار نیابت سلطنت عمل می‌کرد و اسناد را با عنوان «معاون پادشاه» امضا می‌کرد (آوریل ۱۴۳۴).[۱] او چندین عبادت انجام داد، از جمله در سال ۱۴۲۴ به همراه لرد نایب‌السلطنه، و در سال ۱۴۴۷ که به تنهایی به مون سن-میشل رفت.

ماری و شارل چهارده فرزند داشتند، اما علاقهٔ همسرش بیشتر به معشوقه‌اش، انیس سورل معطوف بود که در اصل ندیمهٔ ماری بود. انیس در سال ۱۴۴۴ به معشوقهٔ رسمی پادشاه تبدیل شد و تا زمان مرگش در سال ۱۴۵۰ نقش بسیار پررنگی در دربار داشت و تا حدودی ملکه را تحت‌الشعاع قرار داد.[۶]

رابرت بلوندل در ۱۴۵۵ رسالهٔ تمثیلی «دوازده خطر جهنم» را برای ملکه ماری نوشت.

ملکهٔ بیوه

در سال ۱۴۶۱، شارل هفتم درگذشت و پسرشان لویی یازدهم جانشین او شد و ماری به ملکه بیوه تبدیل شد. پسرش قلعه آمبوز و درآمد حاصل از برابانت را به او اعطا کرد.

در زمستان ۶۳–۱۴۶۲، ماری آنژو برای عبادت به سانتیاگو د کمپوستلا رفت. گمان می‌رود که او به دلیل اوضاع سیاسی آن زمان، مأموریتی در اسپانیا به عنوان سفیر مخفی پسرش داشت، زیرا این عبادت در زمستان انجام شد، زمانی که راه‌ها بسیار بد بود و معمولاً از چنین سفرهایی در این فصل اجتناب می‌شد.

او در ۵۹ سالگی، در ۲۹ نوامبر ۱۴۶۳، در راه بازگشت، در صومعهٔ سیسترسی شاتلیه‌آن‌پوآتو (که اکنون در منطقهٔ نوول-آکیتن قرار دارد) درگذشت. او در کلیسای سن-دنی در کنار همسرش به خاک سپرده شده است.

مأموریت به سانتیاگو ده کومپوستلا

ملکه ماری آنژو در اواخر عمر، توسط پسرش، شاه لویی یازدهم، به عنوان سفیر به کلیسای جامع سانتیاگو ده کومپوستلا فرستاده شد تا بنیاد پادشاهان فرانسه در قرون وسطای آغازین را که توسط شارل پنجم (۱۳۳۸–۱۳۸۰)[۷] ادامه دهد؛ بنیاد کلیسای سن سالوادور که به «کلیسای پادشاهان فرانسه» معروف بود و نماد دوستی فرانسه و اسپانیا به‌شمار می‌رفت و «انجمن فرانسوی دوستان سانتیاگو ده کومپوستلا»[۸] هنوز هم در تأمین بودجهٔ آن نقش دارد. به گفتهٔ یکی از متخصصان زیارت کمپوستلا، دنیز پریکار، این زیارت در زمستان، در فصل نامساعد و حتی از راه دریا انجام شد.[۹]

بی‌گمان، مأموریت ملکه ماری آنژو به تداوم سنت عبادت سانتیاگو ده کومپوستلا کمک کرد؛ زائران فرانسوی هر ساله با پای پیاده یا سواره، راه زیادی را طی می‌کردند، سپس از پیرنه می‌گذشتند و از اسپانیا عبور می‌کردند تا به گالیسیا می‌رسیدند. آن‌ها این سنت را حفظ کرده‌اند. برخی از آن‌ها با کمک حمل‌ونقل امروزی، به کلیسای جامع می‌رسند و هنوز هم در کلیسای پادشاهان فرانسه به نیایش می‌ایستند.

از میان مراحل فرانسوی این عبادت، شهر بورژ قرار دارد که کلیسای جامع سنت‌اتین آن، که در سال ۱۹۹۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد، یادگار ازدواج ماری آنژو با دوفین فرانسه، تاج‌گذاری سلطنتی آن‌ها و غسل تعمید نخستین پسرشان، شاه آینده لویی یازدهم، را حفظ کرده است.

فرزندان

ماری و شارل دارای فرزندان زیر بودند:

  • لویی یازدهم فرانسه (۳ ژوئیه ۱۴۲۳ – ۳۰ اوت ۱۴۸۳)[۱۰] – ازدواج اول با مارگارت استوارت، بدون فرزند. ازدواج دوم با شارلوت ساووی، دارای فرزند.
  • ژان (درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۴۲۶)
  • رادگوند (۱۴۲۵[۱۱] یا اوت ۱۴۲۸ – ۱۹ مارس ۱۴۴۵) – در ۲۲ ژوئیه ۱۴۳۰ با زیگیسموند آرشیدوک اتریش نامزد شد.[۱۲]
  • کاترین (۱۴۲۸ – ۱۳ ژوئیه ۱۴۴۶) – با شارل جسور ازدواج کرد، بدون فرزند.[۱۲]
  • جیمز (۱۴۳۲ – ۲ مارس ۱۴۳۷)
  • یولاند (۲۳ سپتامبر ۱۴۳۴ – ۲۳/۲۹ اوت ۱۴۷۸) – با آمادئوس نهم، دوک ساووی ازدواج کرد، دارای فرزند.[۱۲]
  • جوآن (۴ مه ۱۴۳۵ – ۴ مه ۱۴۸۲) – با ژان دوم، دوک بوربون ازدواج کرد.[۱۳]
  • فیلیپ (۴ فوریه ۱۴۳۶ – ۱۱ ژوئن ۱۴۳۶)
  • مارگارت (مه ۱۴۳۷ – ۲۴ ژوئیه ۱۴۳۸)
  • جوآن (۷ سپتامبر ۱۴۳۸ – ۲۶ دسامبر ۱۴۴۶) – دوقلوی ماری
  • ماری (۷ سپتامبر ۱۴۳۸ – ۱۴ فوریه ۱۴۳۹) – دوقلوی جوآن
  • ایزابلا (درگذشته ۱۴۴۱)
  • مادلین (۱ دسامبر ۱۴۴۳ – ۲۱ ژانویه ۱۴۹۵)[۱۲] – با گاستون دو فوآ، شاهزاده ویانا ازدواج کرد،[۱۴] دارای فرزند.
  • شارل (۱۲ دسامبر ۱۴۴۶ – ۲۴ مه ۱۴۷۲)[۱۳]

منابع

  1. 1 2 Gaude-Ferragu 2016, p. 205.
  2. 1 2 Green 2014, p. 190.
  3. ↑ Sumption 2015, p. 593.
  4. ↑ Ashdown-Hill 2016, p. xxiv.
  5. ↑ Gaude-Ferragu 2016, p. 51.
  6. ↑ Gaude-Ferragu 2016, p. 34.
  7. ↑ Le roi Charles V est l'arrière-grand-père de Louis XI
  8. ↑ La Société française des Amis de Saint-Jacques de Compostelle a été fondée en 1950 par, entre autres, Jean Babelon et René de La Coste-Messelière, diplômés de l'École des Chartes
  9. ↑ http://www.saint-jacques.info/reines.html بایگانی‌شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine. En tant que justificatif, Denise Péricard-Méa trouva la lettre de Louis XI expédiée aux habitants d'Amboise le 16 septembre 1466: "De par le roy. Chiers et bien amez, pour ce que nostre tres chere et tres amee tante la contesse de Witembergh, laquelle est puis naguerre venue devers nous pour aucunes ses affaires, s'en va presentement devers nostre tres cher et tres ame oncle le roy de Secille, et de la a l'intencion de s'en aller en pelerinaige a monseigneur saint Jacques de Galice, nous voulons et vous mandons que vous la recevez et lui faites tout l'honneur et la meilleure chère que faire sera possible, tout ainsi [que] vouldriez faire à nous mesmes, et en ce faisant, vous nous ferez très singulier et agréable plaisir. Donne a Montargis, le XVIe jour de septembre. LOYS. TOUSTAIN. (secrétaire) A noz chiers et bien amez les bourgeois, manans et habitans de la ville d'Amboise". (Joseph Vaesen et Étienne Charavay, Lettres de Louis XI, tome III, p.93-94, Société de l'Histoire de France et Librairie Renouard, Paris 1887). Les diverses missions à Santiago de Compostelle sont restées historiquement secrètes: "on ne sait, tout ceci étant secret par excellence". (Au commencement de la guerre de Cent Ans, une alliance durable s'installa entre la France et l'Espagne. En 1372, le roi Charles V de France charge son ambassadeur Macé de Fresnes d'organiser en la cathédrale de Santiago de Compostelle, l'embellissement de la chapelle du Salvador consacrée à la France, dénommée "chapelle des rois de France", à charge pour les rois de France d'assurer l'entretien du monument et les services religieux. Les pèlerins français se recueillaient régulièrement dans cette chapelle. Mais au fil du temps, les subventions françaises furent suspendues et la mission confiée à la reine Marie d'Anjou par le roi Louis XI, consistait à réactiver l'octroi des subventions. (Source: Denise Péricard-Méa, 2001-2018)
  10. ↑ Anne of France 2004, p. 3.
  11. ↑ Debris 2005, p. 361.
  12. 1 2 3 4 Wolffe 1981, p. 170.
  13. 1 2 Morrison & Hedeman 2010, p. 5.
  14. ↑ Ward, Prothero & Leathes 1934, table 22.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.