مانیفست گروه‌های رزمی ایتالیایی

"مانیفست چهره های ایتالیایی مبارزه" (ایتالیایی: "Il manifesto dei fasci italiani di combattimento")، همچنین به عنوان «مانیفست فاشیست» یا «برنامه سن سپولکرو» ("Programma di San Sepolcro") شناخته می شود، یک پلتفرم سیاسی است که از بیانیه های طول تاسیس گروه‌های رزمی ایتالیایی در مارس در میدان سانسپولکرو پدید آمده است. 23، 1919.[۱]

این بیانیه، نخستن بیانیه موضع سیاسی جنبش «گروه‌های رزمی ایتالیایی»[۲] بود، جنبشی که در سال 1919 توسط بنیتو موسولینی در میلان تأسیس شد و از اولین تجلی‌های فاشیسم شناخته شده با نام «سانسه‌پولکریسمو» است. این بیانیه به طور مشترک توسط آلچسته د آمبریس، سندیکالیست ملی‌گرا، و فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر فوتوریست، نوشته شده است.

این مانیفست در ۶ ژوئن ۱۹۱۹ در روزنامه «مردم ایتالیا» منتشر شد و به چهار بخش تقسیم شده است که اهداف جنبش را در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی، نظامی و مالی شرح می‌دهد.[۳]

متن

ایتالیایی‌ها!

این برنامه یک جنبش سالم ایتالیایی است. انقلابی به دلیل ضد جزم‌اندیشی و ضد عوام‌فریبی؛ بسیار نوآورانه به دلیل ضد تعصب. ما ارزش‌گذاری جنگ انقلابی را بالاتر از هر چیز و هر کس قرار می‌دهیم. سایر مشکلات: بوروکراتیک، اداری، حقوقی، آموزشی، استعماری و غیره، را پس از ایجاد طبقه حاکم ترسیم خواهیم کرد.

برای این منظور ما می‌خواهیم:

برای مشکل سیاسی، حق رأی عمومی با رأی‌گیری فهرستی منطقه‌ای، با نمایندگی تناسبی، رأی‌گیری و واجد شرایط بودن برای زنان.

حداقل سن برای رأی‌دهندگان کمتر از ۱۸ سال؛ حداقل سن برای نمایندگان به ۲۵ سال کاهش یافته است.

لغو سنا.

تشکیل مجلس ملی برای مدت سه سال، که اولین وظیفه آن تعیین شکل قانون اساسی ایالت است.

تشکیل شوراهای فنی ملی کار، صنعت، حمل و نقل، بهداشت اجتماعی، ارتباطات و غیره، منتخب جوامع حرفه‌ای یا صنفی، با اختیارات قانونگذاری، و حق انتخاب کمیسر عمومی با اختیارات وزارتی.

برای مسئله اجتماعی: ما می‌خواهیم:

تصویب سریع قانون ایالتی که هشت ساعت کار روزانه قانونی را برای همه مشاغل تضمین کند.

حداقل دستمزد.

مشارکت نمایندگان کارگران در عملیات فنی صنعت.

واگذاری مدیریت صنایع یا خدمات عمومی به خود سازمان‌های پرولتری (که از نظر اخلاقی و فنی شایسته هستند).

اسکان سریع و کامل کارگران راه‌آهن و کلیه صنایع حمل و نقل.

اصلاحیه ضروری لایحه بیمه معلولیت و پیری با کاهش محدودیت سنی، که در حال حاضر از ۶۵ سال پیشنهاد شده است، به ۵۵ سال.

در مورد مسئله نظامی:

ما می‌خواهیم:

ایجاد یک نیروی شبه‌نظامی ملی با خدمات آموزشی کوتاه مدت و وظیفه منحصراً دفاعی.

ملی کردن کلیه کارخانه‌های اسلحه‌سازی و مواد منفجره.

یک سیاست خارجی ملی با هدف ارتقاء جایگاه ملت ایتالیا در جهان، در رقابت‌های مسالمت‌آمیز تمدن.

برای مشکل مالی:

ما می‌خواهیم:

مالیات فوق‌العاده قوی بر سرمایه با ماهیت مترقی، به شکل سلب مالکیت جزئی واقعی از تمام ثروت. مصادره تمام اموال مجامع مذهبی و لغو تمام موقوفات اسقف‌نشین، که بار سنگینی برای ملت و امتیازی برای عده‌ای معدود است.

بازنگری در تمام قراردادهای تدارکات جنگی و مصادره ۸۵ درصد از سود جنگ.

— فیلیپو توماسو مارینتی و آلچسته دی آمبریس, «مانیفست گروه‌های رزمی ایتالیایی»

مانیفست در عمل

مواضع اولیه منعکس شده در مانیفست، بعدها توسط موسولینی در سال ۱۹۳۲ در «دکترین فاشیسم» به عنوان «مجموعه‌ای از نکات، پیش‌بینی‌ها و اشاراتی که، هنگامی که از ماتریس اجتناب‌ناپذیر احتمالات رها می‌شدند، در عرض چند سال به مجموعه‌ای از مواضع عقیدتی تبدیل می‌شدند که فاشیسم را به عنوان یک دکترین سیاسی متفاوت از سایر دکترین‌ها، چه گذشته و چه حال، در رتبه‌بندی قرار می‌دادند.»[۴]

از میان پیشنهادهای مانیفست، تعهد به سازماندهی شرکتی منافع اقتصادی، ماندگارترین آنها بود. مجلس به جای تبدیل شدن به واسطه‌ای برای دموکراسی گسترده، در سال ۱۹۲۹ طبق قانون به نهادی منحصراً منتخب فاشیست‌ها تبدیل شد؛ و یک دهه بعد جای خود را به «اتاق شرکت‌ها» داد.

روز کاری هشت ساعته در سال ۱۹۲۵ معرفی شد.[۵]

سیاست خارجی صلح‌طلبانه فاشیسم در طول اولین سال حکومت ایتالیا متوقف شد. در سپتامبر ۱۹۲۳، بحران کورفو تمایل رژیم به استفاده از زور در سطح بین‌المللی را نشان داد. شاید بزرگترین موفقیت دیپلماسی فاشیستی، پیمان لاتران در فوریه ۱۹۲۹ بود که اصل عدم مداخله در امور کلیسا را ​​پذیرفت. این امر به اختلاف ۵۹ ساله بین ایتالیا و دستگاه پاپی پایان داد.

مطالب مرتبط

پانویس

  1. ↑ Anonimo. "Manifesto dei Fasci italiani di combattimento | ANPI". www.anpi.it (به ایتالیایی). Retrieved 2024-04-29.
  2. ↑ "History of Italy: Rise of Mussolini". Retrieved 2 February 2014.
  3. ↑ "Il manifesto dei fasci di combattimento". Archived from the original on 20 February 2014. Retrieved 2 February 2014.
  4. ↑ The Doctrine of Fascism: Benito Mussolini and Giovanni Gentile, 1932. http://www.worldfuturefund.org/wffmaster/reading/germany/mussolini.htm
  5. ↑ Art. 1 comma 1 R.D.L. 15 marzo 1923 n. 692.