ملاکی

شمایلی از ملاکی، روسیه سده ۱۸.

ملاکی یا ملاخی(در عبری:מַלְאָכִי، در یونانیΜαλαχίας به معنی «یاری‌رساننده به خدا»)یکی از پیامبران عهد عتیق در انجیل و تنخ عبری بود که نامش در بین انبیای کوچک آمده‌است.[۱] ملاکی از قبیله زبولون بود و پس از آزادی قوم یهود به دست کورش، ولادت یافت. ملاکی با نحمیا[۲] و عزرا[۳] معاصر بوده‌است. نبوت او پس از حجی و زکریا بوده‌است.[۴] در زمان ملاکی، عدم پرداخت هدایا و عشر، شکستن سبت، ازدواج یهودیان با زنان بیگانه و رشوه‌خواری کاهنان در بین بنی‌اسرائیل شایع بود[۵] که ملاکی قوم را برای اجتناب از ازدواج با دیگر اقوام و نگه داشتن حرمت سبت و دیگر قوانین شریعت موسی متقاعد ساخت.[۶] در روایات یهودی آمده است که ملاکی از کاهنین زمان نحمیا بود و پیمان او را برای بازسازی اورشلیم مهر کرد.[۷] یهودیان کتاب ملاکی را وحی الهی می‌دانند؛[۸] متن این کتاب به شکل شعر بلند است. درگذشت ملاکی در اورشلیم اتفاق افتاده است، بسیاری او را آخرین پیامبر عهد عتیق می‌دانند.

برخی محققان استدلال می‌کنند که کتاب ملاکی نتیجه چندین مرحله ویراست است؛[۹] بیشتر متن آن در دوران هخامنشی منشأ گرفته است، که قدیمی‌ترین لایه آن متعلق به حدود ۵۰۰ پیش از میلاد و ویراست‌های بعدی آن تا دوران هلنیستی ادامه یافته است.[۱۰]

هویت

ویرایشگران «دانشنامه یهودی» سال ۱۹۰۶ اشاره کردند که ملاکی، که با نام «ملاخیاس»[۱۱] نیز شناخته می‌شود، پس از حجی و زکریا نبوت کرده است و حدس می‌زدند که او نبوت‌های خود را حدود سال ۴۲۰ پیش از میلاد، پس از بازگشت دوم نحمیا از ایران،[۱۲] یا احتمالاً پیش از بازگشت او ایراد کرده است. تلمود و ترگم آرامی منسوب به یوناتان بن عزییل، عزرا را با ملاکی یکی می‌دانند. این دیدگاه سنتی است که اکثر یهودیان و برخی مسیحیان، از جمله قدیس جروم، به آن معتقدند.[۱۳][۱۴][۱۵] این همسان‌پنداری محتمل است، زیرا «ملاکی» مردم را به خاطر همان چیزهایی توبیخ می‌کند که عزرا می‌کرد، مانند ازدواج با زنان کافر خارجی. ملاکی همچنین به طور گسترده بر کشیش‌های فاسد تمرکز می‌کند که عزرا (که خود یک کشیش بود و مردم را به پیروی از شریعت فرا می‌خواند) از آن‌ها بیزار بود. به گفته یوسیفوس، عزرا درگذشت و «به شیوه‌ای باشکوه در اورشلیم» به خاک سپرده شد.[۱۶] اگر سنت نگارش عزرا تحت نام «ملاکی» درست باشد، منظور یوسیفوس این بوده که او در آرامگاه پیامبران، که آرامگاه سنتی ملاکی است، دفن شده است. این موضوع همچنین توضیح می‌دهد که چرا عزرا به پیامبری به نام ملاکی اشاره نمی‌کند، در حالی که به پیامبران دیگری مانند حجی و زکریا اشاره کرده است.

هویت‌های احتمالی دیگر شامل زروبابل و نحمیا است؛ برخی دیگر پیشنهاد می‌کنند که ملاکی شخصیتی کاملاً مجزا، احتمالاً یک لاوی و عضوی از مجمع کبیر (کنست هگدولا) بوده است.[۱۷]

نام

از آنجا که نام «ملاکی» در جای دیگری از کتاب مقدس عبری نیامده است، برخی محققان تردید دارند که آیا این واژه به عنوان نام شخصی پیامبر در نظر گرفته شده است یا خیر. صورت «ملاخی» (به معنای لغوی «ملاک من» یا «فرستاده من») به معنای «پیام‌آور من» است؛ این واژه در ملاکی ۳:۱ ظاهر شده است[۱۸] (با ملاکی ۲:۷ مقایسه کنید، اما این صورت بدون هجای اضافی مانند یاه -که از آن «ملاخیا» به معنای «پیام‌آور یهوه» ساخته می‌شود- به سختی برای یک نام خاص مناسب است).[۱۹] در کتاب حجی، حجی به عنوان «قاصد خداوند» تعیین شده است.[۲۰] عناوین غیرقانونی (استاندارد نشده) که در هر دو نسخه هفتادگانی و قانون مقدس غربی بر ابتدای کتاب افزوده شده‌اند، این فرض را تقویت می‌کنند که نام کامل ملاکی با هجای -یاه ختم می‌شده است.[۱۹] هفتادگانی عبارت پایانی ملاکی ۱:۱ را «به دست فرستاده او» ترجمه کرده است،[۲۱] و ترگم چنین می‌خواند: «به دست فرشته من که نامش عزرای کاتب است».[۱۹] جی.جی. کامرون پیشنهاد می‌کند که پایان کلمه «ملاکی» صفتی و معادل واژه لاتین «angelicus» است که به معنای «شخص مأمور به یک پیام یا رسالت» (یک مبلغ مذهبی) می‌باشد.[۲۲]

تاریخ

تصویر تخیلی از ملاکی (آبرنگ حدود ۱۸۹۶–۱۹۰۲ اثر جیمز تیسو)

نظرات درباره تاریخ دقیق فعالیت این پیامبر متفاوت است، اما تقریباً همه محققان اتفاق نظر دارند که ملاکی در دوران پارسی و پس از بازسازی و تقدیس معبد دوم اورشلیم در سال ۵۱۶ پیش از میلاد نبوت کرده است.[۲۳] به طور مشخص‌تر، ملاکی احتمالاً در زمان عزرا و نحمیا زندگی و فعالیت می‌کرده است.[۲۳] مفاسدی که ملاکی در نوشته‌های خود به آن‌ها اشاره می‌کند، دقیقاً با مواردی که نحمیا در سفر دوم خود به اورشلیم در سال ۴۳۲ پیش از میلاد مشاهده کرد مطابقت دارد،[۲۴] بنابراین به نظر می‌رسد اطمینان معقولی وجود دارد که او همزمان با نحمیا یا اندکی پس از او نبوت کرده است. برگستاین پیشنهاد می‌کند که او در سال ۳۱۲ پیش از میلاد درگذشته است.[۱۷]

پیام

به گفته دبلیو. گونتر پلاوت: «ملاکی روحانیتی را توصیف می‌کند که وظایف خود را فراموش کرده‌اند، معبدی که به دلیل از دست رفتن علاقه مردم به آن با کمبود بودجه مواجه است، و جامعه‌ای که در آن مردان یهودی همسران یهودی خود را طلاق می‌دهند تا با افرادی خارج از دین خود ازدواج کنند».[۲۵]

پانویس

  1. ↑ ملاکی ۱:۱
  2. ↑ ملاکی ۲:۱۱؛ نحمیا ۱۳:۲۱
  3. ↑ ملاکی ۳:۱۴؛ عزرا ۸:۲۱
  4. ↑ ملاکی ۱:۱۰؛۳:۱۰
  5. ↑ ملاکی ۳:۸؛ نحمیا ۱۳:۱۰؛۱۰:۱۰
  6. ↑ ملاکی ۱:۶؛۲:۱۴؛۳:۱۱
  7. ↑ نحمیا ۴:۸
  8. ↑ ملاکی ۱:۳
  9. ↑ Kessler, Rainer. 2011. Maleachi. p. 59-61. Herders theologischer Kommentar zum Alten Testament, Freiburg, Germany: Herder.
  10. ↑ Schart, Aaron (2021). Julia M. O'Brien (ed.). The Oxford Handbook of the Minor Prophets. Oxford University Press. p. 540-542. doi:10.1093/oxfordhb/9780190673208.013.32. ISBN 978-0-19-067320-8. Most commentators consider the book of Malachi to be the product of multiple redactional activities (see O’Brien 1990, 51–57; Kessler 2011, 59–61)…In sum, the oldest stratum of the book is likely to date to around 500. Most of the text originates from the Achaemenid period. In general, the Persians pursued a policy of peaceful and harmonious unification of nations under Persian domination. The writing of Malachi seems to accept the Persian rule. Kessler (2011) dates the final form of the writing of Malachi later, in the fourth century. Reflections of Hellenization in the wake of Alexander the Great are rare, however. Noetzel considers Ptolemaic influence for the idea that the “sun of righteousness” brings healing (2015). The appendix in 4:5–6 [Heb. 3:23–24], which refers to a profound generation conflict, resonates with the tensions between those who opened themselves to Hellenization and those who strictly rejected it. Ecclesiasticus 49:10 mentions the “twelve prophets” around 180 BCE, probably presupposing the Book of the Twelve Prophets as a scroll. At this time, the book of Malachi must have been almost finished.
  11. ↑ Van Hoonacker 1913.
  12. ↑ Nehemiah 13:6
  13. ↑ "Megillah 15a, the William Davidson Talmud (Koren - Steinsaltz)". Archived from the original on 2023-05-24. Retrieved 2023-05-24.
  14. ↑ Introduction to the Aramaic Targum of Yonathan ben Uzziel on the Prophet Malachi (Minor Prophets); Yehoshua b. Ḳarḥa (Megillah 15a) .
  15. ↑ "Jerome, Prologue to the Twelve Prophets". Archived from the original on 2023-04-20. Retrieved 2023-05-24.
  16. ↑ Josephus, Antiquities of the Jews, book XI, chapter 5, paragraph 5
  17. 1 2 Bergstein, A., Who Was the Prophet Malachi?, بایگانی‌شده در ۲۰۲۳-۰۳-۲۶ توسط Wayback Machine, Chabad.org
  18. ↑ Malachi 3:1
  19. 1 2 3 "malachi-international standard bible". Archived from the original on 2023-03-26. Retrieved 2023-03-26.
  20. ↑ Haggai 1:13
  21. ↑ "Brenton translation, septagint". Archived from the original on 2023-03-26. Retrieved 2023-03-26.
  22. ↑ G. G. CAMERON, J. HASTINGS' Dictionary of the Bible, New. York, 1902
  23. 1 2 "Malachi in the International Standard Bible Encyclopedia". International Standard Bible Encyclopedia Online (به انگلیسی). Retrieved 2025-06-30.
  24. ↑ Nehemiah 13:7
  25. ↑ "Plaut, W. Gunther. "Haggai, Zechariah and Malachi: Back in the Land", My Jewish Learning". Archived from the original on 2021-02-19. Retrieved 2018-07-28.

منابع

  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، شابک ‎۹۶۴−۳۳۱−۰۶۸-X
  • یاردون سیز (۱۳۸۰)، دانشنامه کتاب مقدس، ترجمهٔ بهرام محمدیان، تهران: روز نو، ص. ۱۹۱۲
  • جیمز هاکس (۱۳۷۵)، قاموس کتاب مقدس، ترجمهٔ عبدالله شیبانی، تهران: اساطیر، ص. ۱۱۴

جستارهای وابسته

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ملاکی موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.