میتسویی اند کو.

شرکت میتسویی و شرکا در سال ۱۸۷۶ تأسیس شد، زمانی که گروه میتسویی، تجارتخانه سنشو گایشا (先収会社) متعلق به کائورو اینوئه را تصاحب کرد و تاکاشی ماسودا را به عنوان مدیر منصوب کرد. قراردادهای اولیه شامل انحصار کمیسیون پرسود برای بازاریابی زغال سنگ از معدن میکه بود و این شرکت اولین دفتر خارج از کشور خود را در شانگهای در اواخر سال ۱۸۷۶ برای رسیدگی به صادرات افتتاح کرد. در اواسط دوره میجی، میتسویی و شرکا به صادرات برنج، چای و ابریشم خام و واردات ماشین‌آلات صنعتی گسترش یافت.

با پیشرفت سریع سرمایه‌داری صنعتی در حوالی جنگ‌های چین و ژاپن و روسیه و ژاپن، میتسویی و شرکا پنبه و ابریشم را در خطوط اصلی تجارت خود ادغام کرد و بازارهای خارج از کشور را در شرق آسیا گسترش داد.

در اوایل دهه ۱۹۱۰، شرکت میتسویی بوسان بیش از ۲۰٪ از کل ابریشم خام ژاپن را صادر می‌کرد و به بزرگ‌ترین صادرکننده ابریشم در داخل و خارج از کشور تبدیل شده بود؛ ابریشم در آن زمان از ۱۰٪ از کل تجارت این شرکت فراتر رفته بود. جنگ جهانی اول باعث افزایش مقیاس شد: فروش از حدود ۴۰۰ میلیون ین قبل از جنگ به ۲٫۱ میلیارد ین در سال ۱۹۱۹ افزایش یافت و بیش از ۱۰۰۰ نوع کالا مورد استفاده قرار گرفت.

در سال ۱۹۱۴، رسوایی زیمنس، رشوه‌خواری در تدارکات نیروی دریایی را آشکار کرد. این رسوایی زمانی آغاز شد که فاش شد زیمنس به افسران نیروی دریایی رشوه داده تا قراردادهای تجهیزات دریایی را از نیروی دریایی امپراتوری به دست آورد. این امر منجر به تحقیقات گسترده‌ای در سراسر نیروی دریایی شد و در نهایت مشخص شد که سازنده بریتانیایی ویکرز و نماینده ژاپنی آن، میتسویی و شرکا، به افسران نیروی دریایی رشوه داده‌اند تا قرارداد رزم‌ناو جنگی کونگو، آخرین کشتی جنگی ژاپنی که در خارج از کشور ساخته شد، را به دست آورند. سوابق دادگاه و مدارک تحصیلی، شهادت مدیران میتسویی و شرکا را در رابطه با دستور کنگو مشخص می‌کنند. این ماجرا باعث سقوط کابینه یاماموتو شد.

دستورالعمل ۳ ژوئیه ۱۹۴۷ فرمانده عالی نیروهای متفقین دستور انحلال شرکت‌های تجاری میتسوبیشی و میتسویی را از طریق کمیسیون تسویه شرکت‌های هلدینگ صادر کرد. خود میتسویی هونشا (شرکت هلدینگ کل گروه) در سال ۱۹۴۶ به عنوان بخشی از همین برنامه منحل شد. مشاغل میتسویی بین چند شرکت جانشین که توسط کارمندان آن تأسیس شده بودند، تقسیم شد. شرکت دایچی بوسان کایشا (شرکت فرست بوسان لیمیتد) یکی از شرکت‌های اصلی در میان آنها بود. در سال ۱۹۵۹، پس از پایان اشغال متفقین، این شرکت با چندین شرکت تجاری دیگر که از میتسویی و شرکا قبل از جنگ منشعب شده بودند، ادغام شد و نام میتسویی و شرکا را به خود گرفت.

در طول دوره رشد سریع اقتصادی ژاپن پس از جنگ، این شرکت نقش کلیدی در چندین پروژه بزرگ منابع طبیعی داشت. در سال ۱۹۷۱، این شرکت سهامی در یک میدان گازی فراساحلی در نزدیکی جزیره داس در ابوظبی، که گاز طبیعی مایع را به صورت انحصاری به ژاپن تأمین می‌کند، خریداری کرد. در سال ۱۹۸۵ در یک پروژه بزرگ ال‌ان‌جی استرالیای غربی و در سال ۱۹۹۴ در پروژه ساخالین ۲ سرمایه‌گذاری کرد.

شرکت تابعه آن، موئکس آفشور، متعلق به شرکت اکتشاف نفت میتسویی، از طریق یک شرکت تابعه، ۱۰٪ سهام در چاه دیپواتر هورایزن در خلیج مکزیک داشت و در ماه مه ۲۰۱۱، موئکس موافقت کرد که ۱٫۰۷ میلیارد دلار آمریکا برای تسویه ادعاهای بی‌پی علیه خود در مورد انفجار و نشت نفت در چاه بپردازد. برخی از تحلیلگران تصور می‌کردند که بی‌پی مبلغ بیشتری را از موئکس دریافت خواهد کرد، اما همچنین با برداشتن اولین گام برای حل و فصل ادعاهای متعدد، خیالشان راحت شد.

برکشایر هاتاوی بیش از ۵٪ از سهام این شرکت را به همراه چهار شرکت بازرگانی ژاپنی دیگر، در دوره ۱۲ ماهه منتهی به اوت ۲۰۲۰ به دست آورد.