میدان شارل دو گل
 | |
  موقعیت در پاریس | |
| طول | ۲۴۰ متر (۷۹۰ فوت) |
|---|---|
| عرض | ۲۴۰ متر (۷۹۰ فوت) |
| منطقه | منطقه ۸ پاریس، منطقه ۱۶ پاریس، منطقه ۱۷ پاریس |
| کوارتر | Champs Elysées, Faubourg du Roule, Chaillot, Ternes. |
| مختصات | ۴۸°۵۲′۲۶″ شمالی ۲°۱۷′۴۱″ شرقی / ۴۸٫۸۷۳۸۹°شمالی ۲٫۲۹۴۷۲°شرقی |
| ساخت | |
| پایان ساخت | ۱۶۷۰ |
| نامگذاری | ۱۳ نوامبر ۱۹۷۰ |
میدان شارل دوگل (به فرانسوی: Place Charles de Gaulle)، که در گذشته با نام میدان اِتوآل (به فرانسوی: Place de l'Étoile) شناخته میشد، یک میدان بزرگ و تقاطع اصلی در پاریس، فرانسه است. این میدان محل تلاقی دوازده خیابان مستقیم است (به همین دلیل نام تاریخی آن «میدان ستاره» معنا میدهد) که از جمله آنها شانزلیزه است. در سال ۱۹۷۰، پس از مرگ رئیسجمهور شارل دوگل، نام میدان تغییر یافت. با این حال، همچنان اغلب با نام اصلیاش شناخته میشود و ایستگاه مترو و قطار شهری نزدیک آن همچنان عنوان شارل دوگل–اِتوآل را حفظ کرده است. محور تاریخی پاریس (Axe historique) از میان طاق پیروزی عبور میکند که در مرکز میدان شارل دوگل قرار دارد.
توضیحات
نام اصلی این ناحیه بوت شایو (Butte Chaillot، به معنای «تپهٔ شایو»، برگرفته از نام محلی آن) بود. در آن زمان، این مکان نقطهٔ تلاقی چندین مسیر شکار بود. مارکی دو ماریِنی در هنگام ایجاد باغکاریهای شانزلیزه، کارهای عظیم جادهسازی را روی این تپه آغاز کرد که در سال ۱۷۷۷ به پایان رسید. این تقاطع شامل سنگفرش جاده به شکل یک ستاره بود، همانطور که امروز هم وجود دارد، و به میدان اِتوآل (Place de l'Étoile) معروف شد.
در سال ۱۷۸۷، دیوار «فرم ژنرال» (Mur des Fermiers généraux) و دو ساختمان عوارضی «باریر دو لِتوال» (Barrière de l'Étoile) یا «باریر دو نویی» (Barrière de Neuilly) برای دریافت مالیات اکتروی در ورودی پاریس ساخته شدند. طراحی این بناها بر عهدهٔ کلود نیکولا لدو (Claude Nicolas Ledoux) بود. این دو ساختمان در دو طرف میدان اِتوآل قرار داشتند تا اینکه پس از سال ۱۸۵۹ تخریب شدند.
بین سالهای ۱۸۰۶ تا ۱۸۳۶، طاق پیروزی اِتوآل (Arc de Triomphe de l'Étoile) بر اساس طرح ژان شالگرن ساخته شد. این بنا در ابتدا به دستور امپراتور ناپلئون اول در دوران امپراتوری اول فرانسه سفارش داده شد و سه دهه بعد، در دورهٔ سلطنت ژوئیه، توسط پادشاه لویی فیلیپ اول افتتاح گردید.
خیابانهایی که از میدان اِتوآل منشعب میشوند، در دوران امپراتوری دوم فرانسه به دستور امپراتور ناپلئون سوم و بهعنوان بخشی از پروژهٔ بازسازی پاریس به رهبری هوسمان ایجاد شدند. این میدان بهطور کامل بازطراحی شد و خیابانهای بزونس (که اکنون واگرام نام دارد)، ژوزفین (مارسو)، کلبر، سنکلود (ویکتور-هوگو)، اسلینگ (کارنو)، پرنس-ژروم (مک-ماهون و نیل) همراه با شانزلیزه و خیابانهای موجود دیگر، ستارهای را در اطراف طاق پیروزی شکل دادند.
در سال ۱۸۶۴، خیابان دایرهای اطراف میدان اِتوآل، در جنوب محور تاریخی به نام «رو دو پرسبورگ» (Rue de Presbourg) و در شمال آن به نام «رو دو تیلزیت» (Rue de Tilsitt) نامگذاری شد. این نامها برگرفته از موفقیتهای دیپلماتیک ناپلئون در معاهدهٔ پرسبورگ سال ۱۸۰۵ و معاهدات تیلزیت سال ۱۸۰۷ بودند.
از سال ۱۹۲۱، مقبرهٔ سرباز گمنام در زیر طاق پیروزی قرار گرفته است. پس از مرگ رئیسجمهور شارل دوگل در سال ۱۹۷۰، نام میدان اِتوآل به میدان شارل دوگل تغییر یافت.
میدان شارل دوگل قطری به طول ۲۴۱ متر (۷۹۱ فوت) دارد و مساحتی در حدود ۴٫۵۵ هکتار (۱۱٫۲ جریب) را در بر میگیرد. این میدان پس از میدان کنکورد (با مساحت ۸٫۶۴ هکتار) دومین میدان بزرگ پاریس به شمار میآید. در مرکز میدان، طاق پیروزی قرار دارد که از طریق یک زیرگذر مخصوص عابران پیاده قابل دسترسی است تا از تداخل ترافیک ناشی از دوازده خیابان منشعب از میدان جلوگیری شود.
نگارخانه
جستارهای وابسته
منابع
- Place Charles de Gaulle britannica.com
- Place Charles-de-Gaulle paris.fr
پیوند به بیرون
پروندههای رسانهای مربوط به Place Charles-de-Gaulle (Paris) در ویکیانبار