میکله بیانکی
میکله بیانکی | |
|---|---|
 | |
| وزیر امور عمومی | |
| دوره مسئولیت ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۳ فوریه ۱۹۳۰ | |
| پادشاه | ویکتور امانوئل سوم |
| نخستوزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | بنیتو موسولینی |
| پیش از | آرالدو دی کرولالانزا |
| کوادرومویر در شورای عالی فاشیسم | |
| دوره مسئولیت ۱۵دسامبر ۱۹۲۲ – ۳ فوریه ۱۹۳۰ همکار ایتالو بالبو (م. ۱۹۴۰)، امیلیو د بونو، چزاره ماریا د وکی | |
| دبیر حزب ملی فاشیست | |
| دوره مسئولیت ۱۱ نوامبر ۱۹۲۱ – ۴ نوامبر ۱۹۲۲ | |
| پس از | «دفتر تأسیس شد» |
| پیش از | نیکولا سانسانلی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۲ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ بلمونته کالابرو, پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۳ فوریهٔ ۱۹۳۰ (۴۶ سال) رم, پادشاهی ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | حزب ملی فاشیست |
| دیگر عضویتهای سیاسی |
|
| قد | ۱٫۶۵ متر (۵ فوت ۵ اینچ) |
| همسر(ان) | ماریا د سِتا |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} ایتالیا |
| خدمت/شاخه | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا |
| جنگها/عملیات |
|
میکله بیانکی (به ایتالیایی: Michele Bianchi) (بلمونته کالابرو، ۲۲ ژوئیه ۱۸۸۳ - رم، ۳ فوریه ۱۹۳۰) یک رهبر سندیکالیست انقلابی ایتالیایی بود که در اتحادیه ایتالیایی لاورو (UIL) سمتی داشت.[۱] او از اعضای بنیانگذار جنبش فاشیستی بود و به طور گسترده به عنوان رهبر غالب جناح چپ و سندیکالیست حزب ملی فاشیست شناخته میشد. او نقش فعالی در «چپ مداخلهگر» داشت، جایی که «از اتحاد بین ناسیونالیسم و سندیکالیسم حمایت میکرد.»[۲] او قبل از درگذشت در پی بیماری سل در سال ۱۹۳۰، یکی از تأثیرگذارترین سیاستمداران رژیم بود.[۳] او همچنین یکی از معماران بزرگ «فهرست بزرگ» (il listone) بود که اکثریت پارلمانی را به نفع فاشیستها به دست آورد.
زندگی
سوسیالیسم
بیانکی در بلمونته کالابرو (کالابریا)، در جنوب ایتالیا متولد شد. در دانشگاه رم حقوق خواند و از همان ابتدا خود را وقف روزنامهنگاری کرد. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سردبیر روزنامه حزبی آوانتی! شد و ریاست شاخه سوسیالیستی در رم را بر عهده گرفت.[۴] او که در سال ۱۹۰۴ نماینده کنگره بولونیا بود، از خط سندیکالیستی که توسط آرتورو لابریولا اعمال میشد، حمایت کرد.
در سال ۱۹۰۵، بیانکی از سمت خود در آوانتی! کنارهگیری کرد و رهبری جوونتو سوسیالیستا (Gioventù socialista) (روزنامه فدراسیون جوانان سوسیالیستی - شاخه جوانان PSI) را به دست گرفت. کمپین ضد نظامیگری که او رهبری میکرد، به زندانی شدن و استقرار اجباری او در جنوا شد. بیانکی با محل اقامت جدید خود سازگار شد و رئیس اتاق کار لیگوریا و همچنین سردبیر روزنامه انقلابی «لوتا سوسیالیستا» (Lotta socialista) شد.
سندیکالیسم
در سال ۱۹۰۶، پس از حمایت از چندین شورش کارگری، بیانکی صلحطلبی خود را در برابر رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا ابراز کرد و مورد استقبال عمومی قرار نگرفت. او که به ساونا منتقل شده بود، نقش مهمی در وقایعی داشت که منجر به خروج سندیکالیستها از حزب سوسیالیست ایتالیا، بین کنگره بولونیا حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۰۷ و اولین کنگره سندیکالیستها در ژوئیه ۱۹۰۸ (در فرارا) شد.
بیانکی پس از چندین بار دستگیری و سفر به سراسر ایتالیا، در سال ۱۹۱۰ سردبیر روزنامه «لا سینتیلا» شد. او این ایده را مطرح کرد که حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سندیکالیستها باید برای انتخابات اداری مورد انتظار، در فهرستهای انتخاباتی متحد شوند. او در انتخابات شکست خورد و به بیان نظرات خود صرفاً از طریق این روزنامه روی آورد و آن را به روزنامه تبدیل کرد که حامی چندین شورش محلی پرولتاریا در سال ۱۹۱۱ بود.
با این حال، بیانکی به دلیل بودجه کم مجبور شد روزنامه «لا سینتیلا» (La Scintilla) را تعطیل کند، پیش از آنکه دوباره در تریسته به دلیل حمله به جووانی جولیتی به عنوان محرک جنگ ایتالیا و عثمانی دستگیر شود. هرچند او از عفو عمومی بهرهمند شد و به فرارا بازگشت، جایی که روزنامه «لا باتالیا» (La Battaglia) را ایجاد و رهبری کرد (تلاشی ناموفق برای کسب کرسی در انتخابات ۱۹۱۳). بیانکی به میلان نقل مکان کرد و به چهرهای اصلی در اتحادیه سندیکایی میلان و اتحادیه سندیکالیستهای ایتالیا (USI) تبدیل شد.
فاشیسم
نگرش میکله بیانکی در طول جنگ جهانی اول، بازتابی از نگرش بنیتو موسولینی بود: او به حامی فعال ورود ایتالیا به جنگ و مدافع الحاقگرایی تبدیل شد.
در سال ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا به قدرتهای متفقین پیوست، بیانکی داوطلب خدمت شد و به عنوان افسر جزء، ابتدا در پیادهنظام و سپس در توپخانه، مشغول به کار شد. با پایان جنگ، بیانکی به گروههای مبارزه ایتالیایی موسولینی و سپس به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. در سال ۱۹۲۱، او دبیر این حزب شد و تلاش کرد تا با سایر جنبشهای راستگرا به فاشیستها بپیوندد (در حالی که حملات خشونتآمیز متعدد انجام شده توسط پیراهن سیاهها را مجاز میدانست).
.jpg)
پس از سرکوب یک اعتصاب علیه مانورهای فاشیستی، بیانکی یکی از اعضای کوادرومویرها بود که رهبری راهپیمایی به سوی رم، شبه کودتایی که موسولینی را به عنوان نخستوزیر (اکتبر ۱۹۲۲) به ارمغان آورد، را بر عهده داشت. در دولت تازه تشکیل شده، او دبیرکل حزب ملی فاشیست را پیدا کرد و «نزدیکترین همکار موسولینی»به شمار میرفت.[۵] در مدت کوتاهی، بیانکی در سال ۱۹۲۳ از رهبری حزب ملی فاشیست برکنار شد، در حالی که به شورای عالی فاشیسم پیوست. در سال ۱۹۲۴، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد، اما در ۱۴ مارس از سمت دولتی خود استعفا داد.
در سال ۱۹۲۵، به او سمت معاون وزیر در وزارت امور عمومی، در سال ۱۹۲۸ همان سمت در وزارت امور داخلی و در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹، وزیر امور عمومی شد..[۶] او دوباره به عضویت مجلس انتخاب شد،اما به دلیل بیماری، اندکی پس از آن در رم درگذشت.
افتخارات و جوایز
پانویس
- ↑ R. J. B. Bosworth, Mussolini's Italy: Life Under the Fascist Dictatorship, 1915–1945, Penguin Books, 2005, p. 136
- ↑ Dylan Riley, The Civic Foundations of Fascism in Europe: Italy, Spain, and Romania 1870–1945, Johns Hopkins University Press, 2010, p. 50
- ↑ Martin Blinkhorn, Fascism and Right in Europe, 1919–1945, London and New York, Routledge, 2013, p. 35
- ↑ Dylan Riley, The Civic Foundations of Fascism in Europe: Italy, Spain, and Romania 1870–1945, Johns Hopkins University Press, 2010, p. 50
- ↑ R. J. B. Bosworth, Mussolini's Italy: Life Under the Fascist Dictatorship, 1915–1945, Penguin Books, 2005, pp. 136–137
- ↑ Zeev Sternhell, with Mario Sznajder and Maia Asheri, The Birth of Fascist Ideology: From Cultural Rebellion to Political Revolution, Princeton University Press, 1994, p. 191
پیوند به بیرون
- Riosa, Alceo (1968). "BIANCHI, Michele". Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 10: Biagio–Boccaccio (به ایتالیایی). Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana.
- بریدهٔ جراید دربارهٔ میکله بیانکی در بایگانی مطبوعات قرن بیستم در زد.بی.وی