نبرد زونتل

نبرد زونتل
	; صخره‌ای در کوه‌های زونتل
تاریخ	۷۸۲ میلادی
موقعیت	ویسار آپلندز (آلمان امروزی)۵۲°۱۲′۳۸″ شمالی ۹°۲۰′۰۱″ شرقی / ۵۲٫۲۱۰۵۶°شمالی ۹٫۳۳۳۶۱°شرقی
نتایج	پیروزی قاطع ساکسون‌ها
طرف‌های درگیر
فرانک‌ها; اوبوتریت‌ها (متحدان اسلاو);	ساکسون‌ها (شورشیان); فریسی‌ها;
فرماندهان و رهبران
آدالگیس †; گیلو †; ووراد (تنها بازمانده نجیب‌زاده);	ویدوکیند (Widukind)
قوا
یک واحد اعزامی از ارتش شارلمانی	شورشیان محلی ساکسون
تلفات و خسارات
۲ فرمانده ارشد; ۴ کنت; ۲۰ نجیب‌زاده عالی‌رتبه; تعداد زیادی سرباز;	نامشخص (اما بسیار کمتر از فرانک‌ها)
	این شکست باعث خشم شارلمانی و وقوع قتل‌عام وردن (اعدام ۴٬۵۰۰ ساکسون) در همان سال شد.
	زونتل محل نبرد در ساکسون سفلی زونتل زونتل (آلمان)

نبرد زونتل (آلمانی: Schlacht am Süntel) نبردی بود که در سال ۷۸۲ میلادی در جریان جنگ‌های ساکسون میان نیروهای فرانکی شارلمانی و شورشیان ساکسون به رهبری ویدوکیند در کوه‌های سونتل رخ داد. این نبرد با شکست سنگین و خفت‌بار ارتش فرانک‌ها به پایان رسید و منجر به کشته شدن تعدادی از عالی‌رتبه‌ترین سرداران و نجیب‌زادگان دربار شارلمانی شد.^[۱] این پیروزی ساکسون‌ها چنان خشم شارلمانی را برانگیخت که در پاسخ، دستور کشتار وردن و اعدام ۴٬۵۰۰ اسیر ساکسون را صادر کرد^[۲].

پیش‌زمینه و آرایش نظامی

در سال ۷۸۲، در حالی که شارلمانی تصور می‌کرد ساکسون‌ها تسلیم شده‌اند، ویدوکیند از تبعید در دانمارک بازگشت و شورش جدیدی را علیه سلطه فرانک‌ها و مسیحیت تحمیلی آغاز کرد. شارلمانی که در آن زمان درگیر جنگ با آوارها بود، لشکری به فرماندهی سه تن از نزدیکان خود به نام‌های آدالگیس، گیلو و ووراد اعزام کرد.^[۳] نیروهای فرانک که از برتری نظامی خود مطمئن بودند، بدون هماهنگی دقیق و با عجله به سمت مواضع ساکسون‌ها در ارتفاعات سونتل حرکت کردند تا افتخار پیروزی را پیش از رسیدن نیروهای کمکی به دست آورند.^[۴]

شرح نبرد و کمین ویدوکیند

برخلاف تاکتیک‌های معمول، ساکسون‌ها به جای عقب‌نشینی، در ارتفاعات سونتل موضع گرفتند. فرانک‌ها که تصور می‌کردند با یک گروه آشفته روبرو هستند، با آرایش سواره‌نظام سنگین به سمت تپه یورش بردند. زمین ناهموار و جنگلی منطقه مانع از مانور درست سواران فرانک شد و نیروهای ویدوکیند با استفاده از تاکتیک کمین و محاصره، ارتش فرانک را در تله انداختند.^[۵] در هرج‌ومرج پیش آمده، صفوف فرانک‌ها از هم پاشید و سربازان در حال فرار توسط پیاده‌نظام سبک ساکسون از پای درآمدند.^[۶]

پیامدها و واکنش شارلمانی

تلفات فرانک‌ها در این نبرد بی‌سابقه بود؛ آدالگیس و گیلو (دو فرمانده ارشد)، چهار کنت و حدود بیست نجیب‌زاده برجسته در میدان نبرد کشته شدند. طبق وقایع‌نامه‌های پادشاهی فرانک، شارلمانی پس از شنیدن خبر این شکست، به سرعت به منطقه لشکرکشی کرد^[۷]. از آنجا که ویدوکیند دوباره فرار کرده بود، شارلمانی بزرگان ساکسون را مجبور کرد تا مسببان شورش را تحویل دهند؛ این رویداد در نهایت به قتل‌عام ۴٬۵۰۰ ساکسون در وردون انجامید که یکی از تاریک‌ترین نقاط دوران حکومت شارلمانی محسوب می‌شود.^[۸]

جستارهای وابسته

منابع

↑ Davis, Paul K. (2001). 100 Decisive Battles: From Ancient Times to the Present. Oxford University Press. p. 113. ISBN 978-0195143669.
↑ Becher, Matthias (2003). Charlemagne. Yale University Press. p. 68. ISBN 0300107587.
↑ Einhard (1960). The Life of Charlemagne. University of Michigan Press. p. 42. ISBN 978-0472060351. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
↑ Todd, Malcolm (2004). The Early Germans. Blackwell Publishing. p. 215. ISBN 978-1405117142.
↑ Nicolle, David (2014). The Conquest of Saxony AD 782–804. Osprey Publishing. p. 45. ISBN 978-1782008255.
↑ Bachrach, Bernard (2013). Charlemagne's Early Campaigns (768-777): A Diplomatic and Military Analysis. Brill. p. 182. ISBN 978-9004244771.
↑ Friedrich Kurze, ed. (1895). Annales Regni Francorum. Hanover. p. 62.
↑ Collins, Roger (1998). Charlemagne. University of Toronto Press. p. 148. ISBN 978-0802082183.

[1] Davis, Paul K. (2001). 100 Decisive Battles: From Ancient Times to the Present. Oxford University Press. p. 113. ISBN 978-0195143669.

[2] Becher, Matthias (2003). Charlemagne. Yale University Press. p. 68. ISBN 0300107587.

[3] Einhard (1960). The Life of Charlemagne. University of Michigan Press. p. 42. ISBN 978-0472060351. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)

[4] Todd, Malcolm (2004). The Early Germans. Blackwell Publishing. p. 215. ISBN 978-1405117142.

[5] Nicolle, David (2014). The Conquest of Saxony AD 782–804. Osprey Publishing. p. 45. ISBN 978-1782008255.

[6] Bachrach, Bernard (2013). Charlemagne's Early Campaigns (768-777): A Diplomatic and Military Analysis. Brill. p. 182. ISBN 978-9004244771.

[7] Friedrich Kurze, ed. (1895). Annales Regni Francorum. Hanover. p. 62.

[8] Collins, Roger (1998). Charlemagne. University of Toronto Press. p. 148. ISBN 978-0802082183.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]