نمایش‌گری
استنشن (انگلیسی: Ostension)، در نظریه ارتباطات و به‌ویژه در نظریه ربط، رفتار نمایشی یا نمایش‌گری رفتاری است که قصد برقراری ارتباط را نشان می‌دهد. این رفتار می‌تواند یک حرکت بدنی باشد، مانند اشاره کردن یا تغییر موضع برای جلب توجه مخاطب به چیزی،[۱]: ۲۹٬۴۹ یا تماس چشمی.[۲]
ارتباط کلامی (سخن گفتن یا نوشتن) نیز نوعی رفتار نمایشی است، زیرا توجه مخاطب را به این واقعیت جلب می‌کند که گوینده قصد دارد اطلاعاتی را منتقل کند. این را قصد ارتباطی می‌نامند. در مقابل، قصد اطلاع‌رسانی عبارت است از نیت انتقال همان اطلاعات، یعنی محتوای واقعی پیام.[۱]: ۲۹٬۴۹
در دهه ۱۹۷۰، نشانه‌شناس اومبرتو اکو نخستین کسی بود که اصطلاح «نمایش‌گری» را برای توصیف شیوه‌ای به کار برد که در آن افراد از طریق تقلید عمل، پیام‌هایی را منتقل می‌کنند؛ مانند بالا گرفتن یک پاکت سیگار به معنای «میل دارید؟»[۳]: ۲۲۴–۲۶
کتاب Ostension: Word Learning and the Embodied Mind نوشته Chad Engelland (۲۰۱۴) مقدمه‌ای فلسفی بر مفهوم نمایش‌گری و اهمیت آن در یادگیری واژه ارائه می‌دهد.[۴][۵]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 Sperber, Wilson (1995)
- ↑ Senju, A.; Csibra, G. (2008). "Gaze following in human infants depends on communicative signals". Current Biology. 18 (9): 668–671. Bibcode:2008CBio...18..668S. doi:10.1016/j.cub.2008.03.059. PMID 18439827.
- ↑ Eco (1976) A Theory of Semiotics
- ↑ Macarthur, David (1 June 2016). "Review of Ostension: Word Learning and the Embodied Mind". Notre Dame Philosophical Reviews. ISSN 1538-1617.
- ↑ "Chad Engelland: Ostension: Word Learning and the Embodied Mind". Phenomenological Reviews. 22 May 2017. Retrieved 17 February 2018.
- ارتباطات انسان
- نظریه ارتباطات