هرمان اسر

هرمان اِسِر
نائب رئیس دوم رایشستاگ, بعد معاون رئیس رایشستاگ
دوره مسئولیت ۱۲ دسامبر ۱۹۳۳ – ۸ مه ۱۹۴۵
پس از	والتر گراف
پیش از	جایگاه منسوخ گردید
وزیر گردشگری وزارت رایش برای روشنگری مردم و پروپاگاندا
دوره مسئولیت ۴ مارس ۱۹۳۹ – ۸ مه ۱۹۴۵
وزیر اقتصاد باواریا
دوره مسئولیت ۱ مارس ۱۹۳۴ – ۲۱ مارس ۱۹۳۵
پس از	لودویگ زیبرت
پیش از	هانس داوسر
گولایتر بایرن علیا-شوابن
دوره مسئولیت ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۶ – مه ۱۹۲۷
پس از	ایجاد جایگاه
پیش از	فریتس راینهارت
رایشس‌پروپاگاندالایتر
دوره مسئولیت ۴ اوت ۱۹۲۵ – آوریل ۱۹۲۶
پس از	Otto May
پیش از	گرگور اشتراسر
اطلاعات شخصی
زاده	۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۰۰ رورموس، پادشاهی بایرن، امپراتوری آلمان
درگذشته	۷ فوریهٔ ۱۹۸۱ (۸۰ سال) دیترامستسل، بایرن، آلمان غربی
حزب سیاسی	حزب نازی
خدمات نظامی
وفاداری	امپراتوری آلمان
خدمت/شاخه	ارتش بایرن
سال‌های خدمت	۱۹۱۷–۱۹۱۸
یگان	هنگ نوزدهم توپخانه سلطنتی باواریا
جنگ‌ها/عملیات‌	جنگ جهانی اول

هرمان اِسِر (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰ - درگذشته ۷ فوریه ۱۹۸۱) از اعضای اولیه حزب نازی بود. او روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامه نازی‌ها، فولکیشر بئوباختر، رئیس پروپاگاندا و معاون رئیس رایشستاگ بود. در روزهای اولیه حزب، او در عمل معاون آدولف هیتلر بود. اِسِر به عنوان یکی از اولین طرفداران و دوستان هیتلر، در دوران جمهوری وایمار مناصب تأثیرگذاری در حزب داشت، اما در دوران نازی‌ها به‌طور فزاینده‌ای نفوذ خود را از دست داد.

اوایل زندگی

اِسِر در شهر رورموس، پادشاهی باواریا متولد شد. او پسر یک کارمند دولت بود و در دبیرستان کمپتن تحصیل کرد. او در نوجوانی داوطلبانه در جنگ جهانی اول خدمت کرد و در هنگ نوزدهم توپخانه سلطنتی باواریا در خطوط مقدم جنگید. پس از ترخیص از خدمت، او به نیروی فرای‌کور شوابنی پیوست و در ماه مه ۱۹۱۹ در سرکوب جمهوری شورایی بایرن شرکت کرد. پس از اینکه برای آموزش روزنامه‌نگاری به یک روزنامه ایالتی چپ‌گرا پیوست، خیلی زود سوسیالیست شد. او پیش از این حزب سوسیال دموکرات خود را تشکیل داده بود، اما از آنجایی که این حزب کوچک بود و یکی از احزاب متعدد پس از آتش‌بس در آلمان و اتریش بود، به سرعت به فعالیت خود خاتمه داد.

حرفه نازی

هرمان اسر (سمت راست، پشت به دوربین) به همراه هاینریش هیملر (چپ)، راینهارت هایدریش (وسط)، کارل ولف (دوم از راست) در اوبرزالتسبرگ، مه ۱۹۳۹

او که به واسطه شغل خود با آنتون درکسلر آشنا شده بود، با گروهی از مردان که حزب کارگران آلمان (DAP) را تشکیل دادند، یعنی درکسلر، گوتفرید فدر و دیتریش اکارت، ملاقات کرد و در ماه ژانویه ۱۹۲۰ به حزب آنها پیوست. در سال ۱۹۲۰ او در دفتر نشریه منطقه‌ای رایشسور (ارتش جمهوری وایمار) با هیتلر ملاقات کرد و در ماه مارس ۱۹۲۰ به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان که تغییر نام داده بود، پیوست. در پاییز ۱۹۲۰، او حضورهای عمومی خود را در پاسائو آغاز کرد. در روز ۱۵ مه ۱۹۲۱، او سردبیر روزنامه رسمی حزب، فولکیشر بئوباختر شد و سلسله‌ای از پوسترها و کتابی را منتشر کرد که در آنها به یهودیان حمله شده بود.

اسِر توانست از توانایی‌های خود به عنوان یک سخنران عمومی برای برانگیختن احساس مخاطبانش استفاده کند و آنها را تشویق کند تا به جلسات سیاسی گروه‌ها و احزابی که حزب نازی از آنها خوشش نمی‌آمد، حمله کنند. سخنرانی‌های اسِر توسط لوئیس لئو اسنایدر «بی‌ادب، بی‌فرهنگ، با ویژگی‌های اخلاقی ضعیف» توصیف شد که هسته اصلی سیاست‌های آینده نازی‌ها: ملی‌گرایی افراطی و یهودستیزی را نشان می‌داد. در روز ۱۲ اوت ۱۹۲۱، او از سردبیری روزنامه رسمی حزب کناره‌گیری کرد و اولین رئیس پروپاگاندا شد که تا زمان غیرقانونی اعلام شدن حزب در نوامبر ۱۹۲۳، در این مقام خدمت کرد

در زمان کودتای مونیخ در روزهای ۸ و ۹ نوامبر ۱۹۲۳، اسِر سخنرانی کرد و «بیانیه حزب خطاب به مردم آلمان» را تدوین کرد، اما به هیتلر گفت که بیمار است و در راهپیمایی حضوری شرکت نکرد. پس از شکست کودتا، او به اتریش گریخت. او به همراه یولیوس اشترایشر، بعداً در ماه ژانویه ۱۹۲۴ به باواریا بازگشت و به سه ماه زندان محکوم شد.

اسِر در ماه آوریل ۱۹۲۴ از زندان آزاد شد و بعداً در زندان لاندسبرگ به ملاقات هیتلر رفت. در روز ۹ ژوئیه ۱۹۲۴، او به عنوان معاون رئیس سازمان صوری نازی به نام جامعه مردم آلمان بزرگ، مستقر در باواریا تحت رهبری اشترایشر، انتخاب شد. او بلافاصله با گرگور اشتراسر که رهبر یک سازمان رقیب در شمال و غرب آلمان بود و تهدید می‌کرد که حزب را به دو بخش تقسیم خواهد کرد، خصومت پیدا کرد. در ماه دسامبر ۱۹۲۴، پس از آزادی هیتلر از زندان بود که از این انشعاب جلوگیری شد.

وقتی حزب در روز ۲۷ فوریه ۱۹۲۵ دوباره تأسیس شد، اسِر بلافاصله دوباره به آن پیوست و شماره عضویت ۲ به او داده شد. در روز ۴ اوت ۱۹۲۵، اسِر مقام خود را به عنوان رئیس پروپاگاندا از سر گرفت و تا آوریل ۱۹۲۶ در این مقام به فعالیت ادامه داد. پس از اینکه اسِر با اشترایشر اختلاف پیدا کرد و هیتلر به نفع رقیبش موضع گرفت، اسِر تهدید کرد که اسرار حزب نازی را به رسانه‌ها خواهد گفت. او با پرداخت رشوه، از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ به عنوان سردبیر مجله ایلوستریتد آبزرور منصوب شد و در آنجا از طریق شایعات و رسوایی، افکار عمومی را درگیر کرد. در روز ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۶، او به عنوان گولایتر باواریای علیا و شوابیا منصوب شد و تا مه ۱۹۲۷ در این مقام خدمت کرد

از ماه دسامبر ۱۹۲۹ تا آوریل ۱۹۳۳، اسِر رهبر حزب در شورای شهر مونیخ بود. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲، او همچنین عضو شورای منطقه (به آلمانی: Kreistag) باواریای علیا بود. در ماه آوریل ۱۹۳۲ او به عضویت مجلس ایالتی باواریا انتخاب شد و در آوریل ۱۹۳۳ به ریاست آن رسید و تا زمان انحلال آن در ۱۴ اکتبر ۱۹۳۳ در این مقام خدمت کرد. در روز ۱۰ مارس ۱۹۳۳، زمانی که نازی‌ها کنترل دولت ایالتی باواریا را به دست گرفتند، به عنوان یکی از نمایندگان ایالتی در رایشسرات منصوب شد و تا انحلال آن در ۱۴ فوریه ۱۹۳۴ در این جایگاه قرار داشت. همچنین در ماه مارس ۱۹۳۳، او از فهرست انتخاباتی حزب نازی به رایشستاگ راه یافت. در انتخابات ماه نوامبر ۱۹۳۳، او به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۲۴، باواریای علیا-شوابیا ، انتخاب شد، کرسی‌ای که او تا پایان حکمرانی رژیم نازی آن را در اختیار داشت. در ماه دسامبر ۱۹۳۳، او به عنوان نایب رئیس دوم مجلس به ریاست هرمان گورینگ منصوب شد و مدتی بعد به عنوان نائب رئیس اول رایشستاگ منصوب شد، تنها کسی که این عنوان را داشت. در ماه مه ۱۹۳۳، اسِر به پاسائو بازگشت تا در تجمعی که به مناسبت افتتاح موزه اوستمارک برگزار شده بود، سخنرانی کند. او اولین بار کتاب خود با عنوان مصیبت جهانی یهود (به آلمانی: Die jüdische Weltpest) را در سال ۱۹۳۳ نوشت و منتشر کرد. پس از حمله‌های خشونت‌آمیز شب بلورین در روز ۹ نوامبر ۱۹۳۸، این کتاب را در ماه اوایل ۱۹۳۹، دوباره زیر نظر تبلیغات رسانه‌ای حزب نازی، منتشر کرد.

حکومت کمیساریای باواریا در مارس ۱۹۳۳ تحت کنترل نازی‌ها (به آلمانی: Bayerische Kommission, Reichskommissariat für Bayern, Kabinett von Epp). نشسته از چپ، وزیر دارایی لودویگ سیبرت، نخست‌وزیر/حکمران رایش براویا فرانتس ریتر فن اپ، وزیر کشور آدولف واگنر و وزیر فرهنگ هانس شم. ایستاده از چپ: ارنست روم کمیسر ایالتی، هانس فرانک وزیر دادگستری، هرمان اسر وزیر (رئیس) ایالتی و گئورگ لوبر وزیر کشاورزی. عکس مطبوعاتی: آرشیو ملی دیجیتال لهستان

در روز ۱۲ آوریل ۱۹۳۳، او به عنوان وزیر سیار در دولت باواریا منصوب شد. او همچنین به عنوان رئیس اداره رسانه باواریا و رئیس دفتر صدراعظم ایالت باواریا منصوب شد. پس از آن، در روز ۱ مارس ۱۹۳۴، فرانتس ریتر فن اپ رایشس‌شتاتهالتر (Reichsstatthalter) رایش، او را به عنوان وزیر اقتصاد باواریا منصوب کرد. اسِر علیه آدولف واگنر گولایتر قدرتمند بخش گو مونیخ-باواریای علیا، دسیسه‌چینی کرد و در نتیجه، در روز ۱۴ مارس ۱۹۳۵ از سمت‌های وزارتی خود برکنار شد. پس از طرد شدن از سیاست در باواریا، اِسِر هیچ قدرت سیاسی قابل توجهی نداشت. در ماه آوریل ۱۹۳۶، او به عنوان رئیس کمیته رایش در گردشگری خارجی و در ۲۷ ژانویه ۱۹۳۹ به عنوان وزیر گردشگری در وزارت پروپاگاندا رایش زیر نظر ریاست یوزف گوبلز منصوب شد. در روز ۴ مارس ۱۹۳۹، او به درجه گروپن‌فورر در سپاه خلبانان ناسیونال سوسیالیست‌ (NSFK) ارتقا یافت. آخرین وظیفه رسمی او در روز ۲۴ فوریه ۱۹۴۵ در مونیخ بود که به نمایندگی از هیتلر در بیست و پنجمین سالگرد تصویب برنامه حزب نازی سخنرانی کرد.

رسوایی‌ها

اسر از زندگی و قدرتی که رسانه‌ها و قدرت سیاسی‌اش به او می‌دادند، در کنار زنان لذت می‌برد. هوسرانی‌های او منجر شد به حاشیه کشیده شود.

اِسِر به یک دختر زیر سن قانونی یک تاجر تجاوز کرد. انزجار مشترک اشتراسر، اشترایشر و یوزف گوبلز منجر به تعلیق او از حزب نازی در ماه مارس ۱۹۳۵ شد. هیتلر قبلاً در مورد او گفته بود: «می‌دانم اسر یک رذل است، اما تا زمانی که بتواند برای من مفید باشد، او را نگه خواهم داشت!»

پس از جنگ

او پس از پایان جنگ در اروپا توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد و پس از آنکه به عنوان یک مقام بی‌اهمیت نازی شناخته شد، در ماه مه ۱۹۴۸ آزاد شد. اسر سپس مخفی شد تا اینکه در سال ۱۹۴۹ توسط پلیس آلمان غربی دوباره دستگیر شد. او که طبق قوانین جدید ضد نازی‌سازی آلمان غربی متهم شده بود، به عنوان «مجرم اصلی» گناهکار شناخته شد و به پنج سال کار اجباری با محرومیت مادام‌العمر از حقوق مدنی محکوم شد. او در سال ۱۹۵۲ از بازداشت، آزاد شد.

در سال ۱۹۸۰، فرانتس یوزف اشتراوس رئیس‌الوزراء باواریا، هشتادمین سالگرد تولد اِسِر را به او تبریک گفت.

اِسِر در روز ۷ فوریه ۱۹۸۱ در سن ۸۰ سالگی در شهر دیترامستسل، ایالت بایرن درگذشت

منابع

• Hamilton, Charles (1984). Leaders & Personalities of the Third Reich, Vol. 1. R. James Bender Publishing. ISBN 0-912138-27-0.
• Miller, Michael D.; Schulz, Andreas (2012). Gauleiter: The Regional Leaders of the Nazi Party and Their Deputies, 1925-1945. Vol. I (Herbert Albrecht –H. Wilhelm Huttmann). R. James Bender Publishing. ISBN 978-1-932970-21-0.

پیوند به بیرون

• بریدهٔ جراید دربارهٔ هرمان اسر در بایگانی مطبوعات قرن بیستم در زد.بی.وی