هرود آگریپای دوم
| هرود آگریپای دوم | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 | |||||
| چهارسالاری هرودی in جلیل و Perea | |||||
| سلطنت | ۵۵–c. ۹۲/۱۰۰ AD | ||||
| پیشین | هرود آگریپا (indirect, reigned over all of جلیل و Perea) | ||||
| چهارسالاری هرودی of Iturea، لاجت، Batanea، بلندی‌های جولان، حوران، and بانیاس الحوله چهارسالاری هرودی | |||||
| سلطنت | 53–c. 92/100 AD | ||||
| چهارسالاری هرودی | |||||
| سلطنت | 48–53 AD | ||||
| جانشین | Aristobulus V (indirect) | ||||
| زاده | 27/28 AD رم | ||||
| درگذشته | c. 92 or 100 رم | ||||
| |||||
| دودمان | دودمان هرودیان | ||||
| پدر | Herod Agrippa I | ||||
| مادر | Cypros | ||||
هرود آگریپای دوم انگلیسی: Herod Agrippa II (نام رومی: مارکوس ژولیوس آگریپا، به عبرانی: אגריפס؛ ۲۷ یا ۲۸ میلادی – ۹۲ یا ۱۰۰ میلادی)، که گاهی به اختصار آگریپای دوم یا آگریپا نامیده می‌شود، آخرین فرمانروا از دودمان هرودیان بود که به عنوان یک حاکم دست‌نشاندهٔ روم بر مناطقی در خارج از یهودیه حکومت می‌کرد. آگریپای دوم در سال ۶۶ میلادی از ترس قیام یهودیان از اورشلیم گریخت و در طول نخستین جنگ یهود-روم از جبههٔ رومی‌ها حمایت کرد.
اوایل زندگی
هرود آگریپای دوم پسر هرود آگریپای اول (که حاکمی شناخته‌شده‌تر بود) و برادر برنیس، مریم و دروسیلا (همسر دوم فرماندار رومی، آنتونیوس فلیکس) بود.[۱] او در دربار امپراتور کلودیوس بزرگ شد و آموزش دید. از آنجا که او در زمان مرگ پدرش تنها ۱۷ سال داشت، کلودیوس او را در رم نگه داشت و کوسپیوس فادوس را به عنوان فرماندار (پروکوراتور) به یهودیه (استان رومی) فرستاد. آگریپا در زمان اقامتش در رم، حمایت خود از یهودیان را نزد کلودیوس و علیه سامری‌ها و فرماندار استان یهودیه، ونتیدیوس کومانوس (که گمان می‌رفت عامل برخی ناآرامی‌ها در آنجا بوده است) ابراز کرد.[۲]
صعود به قدرت
.jpg)
پس از مرگ پادشاه هرود کالسیس در سال ۴۸ میلادی، قلمرو کوچک سوری او در کالسیس به آگریپا واگذار شد؛ همراه با حق نظارت بر پرستش‌گاه اورشلیم و انتصاب کاهن اعظم (یهودیت) آن، اما این حاکمیت تنها به عنوان یک چهارسالاری هرودی به او داده شد.[۳][۴]
در سال ۵۳ میلادی، آگریپا مجبور شد از چهارسالاری کالسیس دست بکشد، اما در مقابل، کلودیوس او را با عنوان پادشاه، حاکم مناطقی کرد که پیش از آن توسط فیلیپ چهارسالار اداره می‌شد — شامل ایتوریا، تراخونیتس، باتانیا، بلندی‌های جولان، حوران و بانیاس الحوله — و همچنین پادشاهی لیسانیاس در ابیلا لیسانیو.[۵][۶][۷] چهارسالاری کالسیس متعاقباً در سال ۵۷ میلادی به پسرعموی او، ارستوبولوس کالسیس واگذار شد (Acts 25:13؛ Acts 26:2–7). آگریپا این رویداد را با تزویج دو خواهرش مریم و دروسیلا جشن گرفت. یوسف فلاوی، مورخ یهودی، شایعاتی را تکرار می‌کند که بر اساس آن‌ها آگریپا در یک رابطهٔ زنا با محارم با خواهرش برنیس زندگی می‌کرد.
در سال ۵۵ میلادی، امپراتور نرون شهرهای طبریه و تاریچه در جلیل، و لیویاس (ژولیاس) را به همراه ۱۴ روستای نزدیک آن در پریا به قلمرو آگریپا افزود. بر اساس روایات عهد جدید، در برابر همین آگریپا و برنیس بود که پولس رسول در قیساریه دریایی، احتمالاً در سال ۵۹ یا ۶۰ میلادی، از خود دفاع کرد (Acts 26).
آگریپا مبالغ هنگفتی را صرف زیباسازی اورشلیم و شهرهای دیگر، به ویژه بریتوس (بیروت باستان)، شهری هلنیستی در فنیقیه، کرد. جانبداری او از بریتوس باعث محبوبیت‌زدایی او در میان رعایای خودش شد و شیوهٔ دمدمی‌مزاجانهٔ او در عزل و نصب کاهنان اعظم، او را مورد انزجار یهودیان قرار داد.
جنگ یهود و روم
در هفدهمین سال سلطنت آگریپا (مقارن با دوازدهمین سال سلطنت نرون، یا ۶۵/۶۶ میلادی)، آگریپا ناامیدانه تلاش کرد تا از جنگ با روم جلوگیری کند،[۸] چرا که می‌دید هموطنانش به‌طور کلی به دلیل توهین‌ها و سوءاستفاده‌هایی که در دوران فرماندار رومی، گسیوس فلوروس با آن روبرو بودند، تمایل به جنگ علیه روم دارند. در این زمان، آن‌ها رواق‌هایی را که از قلعه آنتونیا به کوه معبد منتهی می‌شد و سربازان رومی برای نگهبانی در طول اعیاد یهودی از آن استفاده می‌کردند، تخریب کرده بودند و از پرداخت خراج مقرر به روم امتناع می‌ورزیدند.[۹] آگریپا مردم را گرد آورد و از آن‌ها خواست که بی‌عدالتی‌های موقت وارد شده بر خود را تحمل کنند و خود را تسلیم هژمونی روم نمایند.[۱۰] در نهایت، آگریپا موفق نشد مانع شورش رعایای خود شود؛ تا جایی که در جریان یک عید خاص، زمانی که فرماندار رومی سوریه، کستیوس گالوس برای سرکوب شورش از یهودیه عبور می‌کرد، توسط نیروهای یهودی تارومار شد. تا سال ۶۶ میلادی، شهروندان اورشلیم آگریپا و برنیس را از اورشلیم اخراج کردند.[۲]
در طول نخستین جنگ یهود-روم در سال‌های ۶۶–۷۳ میلادی، او ۲٬۰۰۰ سرباز، شامل کمانداران و سواره‌نظام را برای حمایت از ژنرال رومی وسپاسیان فرستاد که نشان می‌داد، هرچند یک یهودی بود، اما کاملاً وفادار به امپراتوری روم است.[۱۱] او پسر وسپاسیان، تیتوس را در بخشی از نبردهایش علیه شورشیان همراهی کرد[۲] و در نبرد گاملا زخمی شد. پس از سقوط اورشلیم، او به همراه برنیس به رم رفت، در آنجا به مقام پرایتور منصوب شد و با قلمروهای اضافی پاداش گرفت.
روابط با یوسف فلاوی
آگریپا صمیمیت زیادی با یوسف فلاوی مورخ داشت و اطلاعاتی را برای نگارش کتاب تاریخ او، آثار باستانی یهودیان در اختیارش گذاشت.[۱۱] یوسف فلاوی دو نامه‌ای را که از او دریافت کرده بود، حفظ و ثبت نمود.[۱۲]
یوسف فلاوی دو نامه‌ای را که از او دریافت کرده بود، حفظ و ثبت نمود.[۱۳] علاوه بر این، آگریپا نامه‌های متعددی به یوسف فلاوی نوشت تا دقت و صحت روایت او را در کتاب «جنگ یهود» تأیید کند.
مرگ
او در سال‌های پایانی زندگی خود با رتبه و جایگاه یک پرایتور در رم زندگی می‌کرد و در حدود سال ۹۲ یا ۱۰۰ میلادی بدون بر جای گذاشتن فرزندی درگذشت. با مرگ او، حکومت دودمان هرودیان به‌طور کامل به پایان رسید و قلمروهای او به‌طور مستقیم به امپراتوری روم ضمیمه شد.
شجره‌نامه
| اسکندر دودمان هاسمونی | الکساندرا | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ۴. مالتاک | هرود بزرگ دودمان هرودیان | ۲. مریم یکم د. ۲۹ ق.م | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ارستوبولوس د. ۷ ق.م | برنیس یکم | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| آرکلائوس | مریم سوم | هرود پنجم | هرودیاس | آگریپای اول | ارستوبولوس کوچک | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| هرود آگریپای دوم | برنیس دوم | مریم ششم | دروسیلا | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| برنیس سوم | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
منابع
- ↑ This article incorporates text from the Public Domain Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology by William Smith (1870), vol. 1, p. 78.هرود آگریپای دوم
- 1 2 3 Rajak, Tessa (1996), "Iulius Agrippa (2) II, Marcus", in Hornblower, Simon (ed.), Oxford Classical Dictionary, Oxford: انتشارات دانشگاه آکسفورد
- ↑ الگو:Cite JE1906: "In the year 50, without regard to the rights of the heir to the throne, he had himself appointed… to the kingdom of Chalcis by the emperor, and also to the supervisorship of the Temple at Jerusalem, which carried with it the right of nominating the high priest."
- ↑ Herod Agrippa II at Livius.org
- ↑ یوسف فلاوی، آثار باستانی یهودیان (کتاب ۲۰، فصل ۷، آیه ۱)؛ یوسف فلاوی، جنگ یهود (کتاب ۲، فصل ۱۲، آیه ۸).
- ↑ Hoehner, Harold W. (1980) [1972]. Herod Antipas. Contemporary evangelical perspectives: biblical history. Vol. 17. Zondervan. p. 108. ISBN 978-0-310-42251-8. Retrieved 2016-09-10.
- ↑ Orr, James, ed. (2018) [1939]. The International Standard Bible Encyclopedia. Delmarva. p. 6669. Retrieved 2016-09-16.
- ↑ یوسف فلاوی، De Bello Judaico (جنگ‌های یهود) ii.xiv. § 4
- ↑ یوسف فلاوی (جنگ‌ها) ii.xv. § 6; ii.xvi. § 5.
- ↑ یوسف فلاوی (جنگ‌ها) ii.xix. § 2
- 1 2 Chisholm, Hugh, ed. (1911). . Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 1 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 425.
- ↑ یوسف فلاوی، آثار باستانی یهودیان، کتاب ۱۷، فصل ۵، آیه ۴؛ کتاب ۱۹، فصل ۹، آیه ۲؛ کتاب ۲۰، فصل ۱، آیه ۳؛ کتاب ۲۰، فصل ۵، آیه ۲؛ کتاب ۲۰، فصل ۷، آیه ۱؛ کتاب ۲۰، فصل ۷، آیه ۸؛ کتاب ۲۰، فصل ۸، آیه ۴.
- ↑ یوسف فلاوی، آثار باستانی یهودیان، کتاب ۱۷، فصل ۵، آیه ۴؛ کتاب ۱۹، فصل ۹، آیه ۲؛ کتاب ۲۰، فصل ۱، آیه ۳؛ کتاب ۲۰، فصل ۵، آیه ۲؛ کتاب ۲۰، فصل ۷، آیه ۱؛ کتاب ۲۰، فصل ۷، آیه ۸؛ کتاب ۲۰، فصل ۸، آیه ۴.
منابع
پیوند به بیرون
- افراد در اعمال رسولان
- اهالی امپراتوری روم شرقی در سده ۱ (میلادی)
- اهالی سده ۱ (میلادی)
- حکمرانان خاورمیانه در سده ۱ (میلادی)
- درگذشتگان دهه ۹۰ (میلادی)
- زادگان دهه ۲۰ (میلادی)
- ژولیی
- یهودیان سده ۱ (میلادی)