هشت گلچین
الگو:ادبیات سنگام
هشت گلچین یا اتوتوکای (به تامیلی: எட்டுத்தொகை، Eṭṭuttokai) یا «هشت مجموعه» نامی است برای هشت کتاب شعر بسیار کهن در زبان تامیلی، که بخش مهمی از ادبیات دورهٔ «سنگام» در جنوب هند به‌شمار می‌روند. این شعرها حدود دو هزار سال پیش، در سرزمین تامیل‌نشینِ جنوب هند سروده شده‌اند.
این مجموعه‌ها را می‌توان شبیه یک گنجینهٔ بزرگ شعر دانست که صدها شاعر مختلف در آن حضور دارند. بعضی از این شاعران شاهزاده یا درباری بودند، بعضی زن بودند، و بعضی حتی از طبقات عادی جامعه می‌آمدند. همین باعث شده این آثار فقط شعر ادبی نباشند، بلکه تصویری زنده از زندگی مردم آن زمان هم بدهند.
موضوع شعرها معمولاً دو دسته است:
- شعرهای عاشقانه:
دربارهٔ عشق، دوری، انتظار، دیدار پنهانی، ناراحتی عاشقان و طبیعت.
- شعرهای پهلوانی و اجتماعی:
دربارهٔ جنگ، پادشاهان، بخشندگی، مرگ قهرمانان، افتخار، و زندگی سیاسی.
یکی از ویژگی‌های جالب این ادبیات این است که طبیعت با احساسات انسانی پیوند خورده است؛ مثلاً:
- کوهستان نماد دیدار عاشقان است،
- جنگل نماد انتظار،
- ساحل نماد جدایی،
- و بیابان نشانهٔ سفر سخت یا دوری.
برای همین در این شعرها طبیعت فقط پس‌زمینه نیست، بلکه بخشی از احساس و داستان است.
این آثار برای تاریخ هم مهم‌اند، چون اطلاعات زیادی دربارهٔ جامعهٔ جنوب هند در دوران باستان می‌دهند؛ مثلاً:
- مردم چه می‌خوردند،
- چگونه تجارت می‌کردند،
- چه باورهایی داشتند،
- و رابطهٔ پادشاهان و شاعران چگونه بود.
هشت گلچین و مجموعه همراه آن یعنی ده قصیده ، قدیمی‌ترین ادبیات تامیلی موجود هستند.[۲] به گفته کامیل زولبیل، پژوهشگر ادبیات و تاریخ تامیل، تاریخ‌گذاری این هشت گلچین یا ترتیب زمانی آن‌ها دشوار است، اما پژوهش‌ها تا به امروز نشان می‌دهد که لایه‌های اولیه در زمانی بین سده ۱ پیش از میلاد و سده ۲ میلادی سروده شده‌اند، در حالی که لایه‌های نهایی بین سده ۳ و ۵ میلادی تکمیل شده‌اند.[۴]
محتویات گلچین‌ها
هشت گلچین شامل ۲٬۳۷۱ شعر است که از بندهای کوچک سه خطی در آینکورونورو تا بندهای چهل خطی در پورانانورو متغیر است. کتاب‌های زیر هشت گلچین را تشکیل می‌دهند:
- آینکورونورو
- آکانانورو
- پورانانورو
- کالیتوکای
- کورونتوکای
- ناترینای
- پاریپادال
- پاتیتوپاتو
این گردآوری هشت گلچین در ابر-گلچین اتوتوکای یک رویداد تاریخی است. این موضوع در یک بند یادیار به نام «ونپا» تایید شده است که احتمالاً در تاریخی بسیار متأخرتر پس از سده پنجم سروده شده است. این بند در انجامه بسیاری از نسخه‌های خطی باقی‌مانده بر روی برگ نخل یافت می‌شود و جایگاه ارزشمند این مجموعه سنگام را در تاریخ تامیل تایید می‌کند. این بند چنین خوانده می‌شود:[۶]
نترینای، کورونتوکای خوب، آینکورونورو،
حتی پاتیتوپاتو، پاریپادال والا،
همراه با کالی، آکام، [و] پورام که توسط افراد
دانشمند ستایش شده‌اند، این بخش‌ها اتوتوکای را [تشکیل می‌دهند]— مترجم: اوا ویلدن[۸]
تاریخ
سنت تامیل از انجمن‌های شاعرانی یاد می‌کند که ادبیات کلاسیک را طی هزاران سال پیش از دوران مشترک سروده‌اند، باوری که پژوهشگران آن را افسانه می‌دانند. برخی از پژوهشگران تاریخ ادبیات سنگام را بین حدود ۳۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ میلادی می‌دانند،[۹] در حالی که دیگران این دوره اولیه ادبیات کلاسیک تامیلی را کمی دیرتر و محدودتر اما عمدتاً پیش از ۳۰۰ میلادی قرار می‌دهند.[۱۰][۱۱][۱۲] به گفته کامیل زولبیل، پذیرفتنی‌ترین بازه برای اکثر ادبیات سنگام، بر اساس اشارات زبانی، عروضی و شبه‌تاریخی درون متون و انجامه‌ها، ۱۰۰ پیش از میلاد تا ۲۵۰ میلادی است.[۱۳] برخی از لایه‌های متأخر ادبیات سنگام، از جمله هشت گلچین، تقریباً مربوط به سده‌های ۳ تا ۵ میلادی هستند.[۱۵][note ۱]
بازکشف
اتوتوکای به همراه دیگر آثار ادبی سنگام برای بخش بزرگی از هزاره دوم میلادی به فراموشی سپرده شده بود، اما در صومعه های هندوئیسم، به‌ویژه صومعه‌های مربوط به شیواپرستی در نزدیکی کومباکونام حفظ و دوباره کشف شد. این نسخه‌های خطی بازکشف‌شده روی برگ نخل (به تامیلی: اولای، به سنسکریت: تالاپاترا) توسط پژوهشگران دوران استعمار در اواخر سده نوزدهم منتشر شدند.[۲۰][۲۱]
نویسندگان
۴۷۰ شاعر شناخته شده‌اند که یا با نام‌های اصلی خود یا با نام‌های گذری که از آثارشان استنباط شده، شناسایی می‌شوند. در مورد صد بند، نویسندگان شناسایی نشده‌اند. شاعران به بخش‌های مختلف تامیل نادو و حرفه‌های مختلف تعلق داشتند.
برخی از آن‌ها مانند کاپیلار، ناکیرار و اوایار بسیار محبوب بودند و برخی دیگر به‌ندرت با نام خود به یاد آورده می‌شوند. با این حال، یک هماهنگی کلی در سراسر این هشت گلچین حاکم است. لحن و خلق‌وخوی آن عصر در تمام اشعار آن‌ها با شباهتی منحصربه‌فرد منعکس شده است. آن‌ها طبق سنت‌ها یا قراردادهای ادبی خاصی که در عصر ادبیات سنگام رایج بود، شکل گرفته‌اند. با این حال، آن‌ها نبوغ فردی شاعرانی را که آن‌ها را سروده‌اند، آشکار می‌سازند.
نمونه‌ها
ادبیات سنگام به دو دسته تقسیم می‌شود: عشق یا زندگی درونی (آکام) یا زندگی عمومی یا بیرونی (پورام).
குறிஞ்சி – தலைவன் கூற்று |
دختری با چهره تیره است او همواره آماده برای در آغوش کشیدن، |
| — Siraikkudiyaanndhayaar. (Kurunthogai – 132) | — سیرای کودیاآنتایار. (کورونتوکای – ۱۳۲) |
بندی از شعر ۶۹ آکانانورو:
«ارابه‌های ظریفی که مائوریا بر آن‌ها سوار می‌شدند و از کوه‌ها و دره‌ها می‌گذشتند و به نام "موریار" خوانده می‌شدند.» این گلچین‌ها منبع مهمی از اطلاعات فرهنگی و تاریخی درباره تامیل نادوی باستان و جنوب هند هستند.
وزن آکاوال
از هشت گلچین، پنج مورد درباره آکام، دو مورد درباره پورام و یک مورد درباره هر دو است. شش مورد از آن‌ها در وزن آکاوال هستند که نوعی شعر است که با واج‌آرایی و قافیه همراه شده است. اشعار با موضوع آکام و همچنین پورام در این وزن نوشته شده‌اند و موسیقی تنظیم‌شده و ظریف آن به زیبایی شاعرانه می‌افزاید. این وزن ابزاری ساده اما شگفت‌انگیز است که مانعی برای آزادی بیان شاعر ایجاد نمی‌کند. این وزن به عنوان رسانه‌ای مناسب و طبیعی برای بیان تجربه‌های ارزشمند شاعران شناخته شده است.
وزن‌های کالی
دو گلچین دیگر که در وزن آکاوال نوشته نشده‌اند، کالیتوکای و پاریپادال هستند. اشعار کالیتوکای در وزن کالی هستند که به دلیل ویژگی‌های دراماتیک و غنایی‌اش شناخته می‌شود و طبق تولکاپیام برای بیان احساسات عاشقان بسیار مناسب است. تکرار خطوط و عبارت‌های خاصی در آن وجود دارد و این موضوع، به همراه موسیقی تسخیرکننده این وزن، بسیار جذاب است.
وزن پاریپادال
پاریپادال وزنی لبریز از ریتم و موسیقی است و گلچینی که با این نام شناخته می‌شود شامل سروده‌هایی است که در این وزن ساخته شده‌اند. در این مجموعه هم اشعار مذهبی و هم اشعار با موضوعات عاشقانه وجود دارد. موضوع عشق در پس‌زمینۀ جشن‌های استحمام پرداخته شده است. این سروده‌ها در کوک‌های مختلفی خوانده می‌شدند، همان‌طور که از یادداشت‌های موسیقی در پایان آن‌ها پیداست. نام نوازندگانی که برای این سروده‌ها آهنگسازی کرده‌اند نیز در آنجا ذکر شده است.
مذهب در هشت گلچین
به‌طور کلی، متون غیرمذهبی هستند و بیشتر درباره عشق، اشتیاق، ستایش شاعرانه پادشاه، سالار یا حامی و موضوعاتی از این دست هستند. آن‌ها گاهی از احترام به خدایان هندو (به‌ویژه موروگان)، الهه‌ها، وداها، افسانه‌های پورانی و معابد یاد می‌کنند یا خطوطی در اشاره به آن‌ها دارند. پاریپادال یک استثنای درخور توجه است. این مجموعه شامل سروده‌های مذهبی (باکتی) است که برای موسیقی تنظیم شده‌اند و عمدتاً درباره تیرومال (ویشنو)، موروگان و رود وایگای سروده شده‌اند.[۲۳]
جستارهای وابسته
یادداشت‌ها
- ↑ هرمان تیکن این گاه‌شماری را بر اساس شواهد درونی اشعار و شواهد بیرونی مانند کتیبه‌های روی سکه‌ها و سنگ‌ها به چالش کشیده است. به گفته تیکن، ادبیات سنگام باید پس از سده ۳ میلادی، بیشتر در نیمه دوم هزاره اول دوران مشترک و نزدیک به زمانی که در گلچین‌ها گردآوری شده‌اند، تاریخ‌گذاری شود.[۱۶][۱۷] برخی از منتقدان دانشگاهی مانند ویتنی کاکس استدلال‌های تیکن را متقاعدکننده می‌دانند.[۱۸] دیوید شولمان در کتاب خود «تامیل: یک زندگی‌نامه» که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، بیان می‌کند که تحلیل تیکن درست است و پیشنهادهای گاه‌شماری برای ادبیات دوره سنگام در گذشته بر اساس تفسیر گشاده‌دستانه از اشعار سنگام بوده است، اما مطالعه انتقادی تیکن تایید می‌کند که ادبیات سنگام را نمی‌توان «با اطلاعاتی که در دسترس داریم، به‌طور قطعی تاریخ‌گذاری کرد». شولمان با برخی از نتایج تحلیل تیکن مخالف است.[۱۹]
پانویس
- ↑ Kamil Zvelebil 1973, p. 23–32.
- ↑ [۱]
- ↑ Kamil Zvelebil 1973, pp. 41–43 with Chart 4.
- ↑ [۳]
- ↑ Eva Maria Wilden 2014, pp. 133–135.
- ↑ [۵]
- ↑ Eva Maria Wilden 2014, p. 135.
- ↑ [۷]
- ↑ Upinder Singh (2008). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century. Pearson Education India. pp. 27–28. ISBN 978-81-317-1120-0.
- ↑ Hartmut Scharfe (1977). Grammatical Literature. Otto Harrassowitz Verlag. pp. 178–179. ISBN 978-3-447-01706-0.
- ↑ Kamil Zvelebil (1992). Companion Studies to the History of Tamil Literature. BRILL Academic. pp. 12–13. ISBN 90-04-09365-6.
- ↑ Kallidaikurichi Aiyah Nilakanta Sastri (1958). A history of South India from prehistoric times to the fall of Vijayanagar. Oxford University Press. pp. 110–112.
- ↑ Kamil Zvelebil (1974). Tamil Literature. Otto Harrassowitz Verlag. pp. 9–10 with footnotes. ISBN 978-3-447-01582-0.
- ↑ Kamil Zvelebil 1973, pp. 41–43.
- ↑ [۱۴]
- ↑ Herman Tieken (2001). Kāvya in South India: Old Tamil Caṅkam Poetry. Brill Academic. pp. 1–18. ISBN 978-90-6980-134-6.
- ↑ Tieken, Herman (2003). "Old Tamil Cankam literature and the so-called Cankam period". The Indian Economic & Social History Review. 40 (3). SAGE Publications: 247–278. doi:10.1177/001946460304000301. S2CID 145407434.
- ↑ Cox, Whitney (2002). "REVIEW: Kāvya in South India: Old Tamil Caṅkam Poetry. By Herman Tieken (2001). (Gonda Indological Series v. 10)". Journal of the Royal Asiatic Society. 12 (3). Cambridge University Press: 407–410. doi:10.1017/s1356186302440369. S2CID 162478443.
- ↑ David Shulman (2016). Tamil: A Biography. Harvard University Press. pp. 67–76. ISBN 978-0-674-97465-4.
- ↑ Kamil Zvelebil (1974). Tamil Literature. Otto Harrassowitz Verlag. pp. 7–8 with footnotes. ISBN 978-3-447-01582-0.
- ↑ Takanobu Takahashi (1995). Tamil Love Poetry and Poetics. BRILL Academic. pp. 1–3 with footnotes. ISBN 90-04-10042-3.
- ↑ Kamil Zvelebil 1973, pp. 50–64.
- ↑ [۲۲]
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Eight Anthologies». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.
- ادبیات سنگام