هنرمند گرسنه

هنرمند گرسنه به هنرمندی گفته می‌شود که رفاه و امنیت مادی خود را فدای تمرکز بر فعالیت هنری می‌کند.[۱] این افراد معمولاً با حداقل هزینه‌های زندگی روزگار می‌گذرانند؛ یا به دلیل نبود بازار و درآمد پایدار برای آثارشان، یا به این علت که تمام درآمد قابل تصرف خود را صرف پروژه‌های هنری می‌کنند. اصطلاح‌های مرتبطی مانند «بازیگر گرسنه» و «موسیقی‌دان گرسنه» نیز در همین چارچوب به کار می‌روند.

تابلوی اتاق خواب در آرل (۱۸۸۸) تصویری از شرایط سادهٔ زندگی و کار ونسان ون گوگ است.
شاعر فقیر اثر کارل اشپیتسوگ.

برخی از هنرمندان گرسنه آرزوی موفقیت و پذیرش گسترده در جریان اصلی را دارند، اما به دلیل موانع متعدد در حوزه‌هایی مانند هنرهای تجسمی، صنعت فیلم و تئاتر، با دشواری‌های جدی مواجه می‌شوند. این گروه از هنرمندان اغلب برای تامین معاش به کارهای موقت، مانند پیشخدمتی یا دیگر مشاغل بخش خدمات، روی می‌آورند و هم‌زمان تلاش می‌کنند در حوزهٔ مورد علاقهٔ خود به موفقیت برسند. پروژهٔ هنرمندان گرسنه این افراد را کسانی توصیف می‌کند که هنوز نتوانسته‌اند جایگاه حرفه‌ای تثبیت‌شده‌ای به دست آورند.

در مقابل، برخی دیگر از هنرمندان از زیستن به‌عنوان هنرمند رضایت درونی کافی به دست می‌آورند و آگاهانه فقر داوطلبانه را برمی‌گزینند، بی‌آنکه چشم‌انداز روشنی از پاداش مالی یا شهرت گسترده در آینده داشته باشند. ویرجینیا نیکلسون در کتاب در میان بوهمی‌ها: تجربه‌هایی در شیوهٔ زندگی، ۱۹۰۰–۱۹۳۹ می‌نویسد:

پنجاه سال بعد، ممکن است فقر دیلن توماس را نجیبانه بدانیم و فقر نینا همت را بیهوده. اما هنرمندی کم‌اهمیت و بی‌پول، همان‌قدر گرسنه می‌ماند که یک نابغه. چه چیزی آنان را به چنین انتخابی وامی‌داشت؟ به باور من، این افراد تنها هنر را انتخاب نمی‌کردند، بلکه شیوهٔ زندگی هنرمندانه را برمی‌گزیدند. هنر راهی متفاوت برای زیستن پیش رویشان می‌گذاشت؛ راهی که از نظر آنان، فقدان آسایش و احترام اجتماعی را جبران می‌کرد.[۲]

بازنمایی‌های فرهنگی

کهن‌الگوی هنرمند گرسنه چهره‌ای شاخص در رمانتیسیسم اواخر سدهٔ هجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم است و در بسیاری از نقاشی‌ها و آثار ادبیات بازتاب یافته است. در سال ۱۸۵۱، آنری مورژه دربارهٔ چهار هنرمند گرسنه در کتابچه‌ای از زندگی بوهمی نوشت؛ اثری که بعدها الهام‌بخش اپراهایی با عنوان لا بوهم از جاکومو پوچینی شد. رمان گرسنگی نوشتهٔ کنوت هامسون در سال ۱۸۹۰، هنرمندی گرسنه را به‌عنوان شخصیت اصلی خود معرفی می‌کند. همچنین در سال ۱۹۲۲، فرانتس کافکا داستان کوتاهی با عنوان هنرمند گرسنه نوشت که دربارهٔ مردی است که با اجرای عمومی روزه‌داری به دنبال شهرت می‌گردد.

جستارهای وابسته

منابع

  • «Should artists pay their taxes in art?». The Conversation. ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۶.
  • Among the Bohemians: Experiments in Living 1900–1939. Penguin. ۲۰۰۳. ص. ۲.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.