هو (مردم)
هو (چینی: 胡; پینیین: sìyí)، مردم هو (胡人, "Hu people)، قبیله هو یا هوزو (胡族, "Hu tribes")، یک اصطلاح نسبتاً مبهم برای تعیین گروههای باستانی از مردم، یعنی جمعیتهای فراتر از دشتهای مرکزی (ژانگیوان)، بهطور کلی در شمال و غرب قلمرو هواکسیا (مردم چین) بود. هوها معمولاً عشایر اسب یا سوار بودند.
به گفته هیل (۲۰۰۹):
اصطلاح hu 胡 برای نشان دادن جمعیتهای چینی غیر مردم هان استفاده میشد. بهطور غیر رضایتبخشی، معمولاً به عنوان «بربر» ترجمه میشود. در حالی که گاهی به این روش کلی برای توصیف افراد غیر هان تبار استفاده میشد و دارای همان معنای منفی اصطلاح انگلیسی بود، اما همیشه اینطور نبود. بیشتر اوقات، از آن برای نشان دادن افرادی استفاده میشد که معمولاً دارای ظاهر قفقازی یا جزئی قفقازی بودند که در شمال و غرب چین زندگی میکردند.
سلسلههای چینی باستانی مانند دودمان شانگ و دودمان ژو در دوره بهار و پاییز برخوردهای متعدد با قبایل کوچنشین استپهای شمالی و دیگر قبایل بیگانه را بازگو میکنند. در آن زمان، اصطلاح ترجیحی برای تعیین آنها «چهار بربر» (چینی: 四夷; پینیین: sìyí) بود، که هر کدام برای یک جهت اصلی نامگذاری شده بودند:
- دونگی (東夷 بربرهای شرقی)
- نانمان (南蠻 بربرهای جنوبی)
- مردم رونگ (西戎 بربرهای غربی)
- بیدی (北狄 بربرهای شمالی).[۲]
در طول دودمان هان (۲۰۲ پ.م. -۲۲۰ پس از میلاد) و دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵) (۲۶۶–۴۲۰ پس از میلاد)، «هو» به پنج بربر (五胡) اشاره میکند که عبارتند از:
بعدها، «هو» همچنین برای تعیین گروههای مختلف ایرانیان چین، بهویژه سغد استفاده شد که شیوههای فرهنگی آنها به عنوان «هو» شناخته میشد، مانند رقص آنها «هوتنگ» (胡腾، «پرش بربرها»)، یا رقص چرخشی سغدی胡旋舞، "Húxuănwǔ"، "رقص بربرهای چرخان")،[۳][۴] اما برای دانشمندان غربی به عنوان «رقص چرخش سغدی» یا به سادگی «گرداب سغدی» شناخته میشود.[۵] "جیهو (قوم هو)" (稽胡) ساکنان بومی Shaanbei و غربی شانشی در قرن هفتم پس از میلاد بودند.[۲]
ههچو (راهب کرهای) در اثرش سفر به پنج پادشاهی هند دربارهٔ ملل هو 胡 (Hu) مینویسد: «یکی از بدترین رسومشان، ازدواج با خویشان نزدیک است، [که اجازه میدهد] شخص، مادر و خواهر خویش را به همسری برگزیند، پارسیان نیز مادران خود را به همسری میگیرند» او همچنان مینویسد: از کشور تخارستان در کاپیشا (Kāpiśa یا کابل) در بامیان، و زابلستان، ده، پنج، سه یا دو برادر مشترکاً با یک زن ازدواج میکنند. آنها مجاز به گرفتن یک زن به صورت جداگانه نیستند؛ زیرا میترسند که این عمل به اقتصاد داخلی آنها لطمه بزند.[۶]
منابع
- ↑ Guan, Liu; Bing, Huang (2023). "The hybrid origin of the dragon-wrapped column in Han dynasty China". Journal of Asian Architecture and Building Engineering. 22 (4): 1970–1994. doi:10.1080/13467581.2022.2153057. S2CID 256778140.
Other evidence to support our argument is that Western, Asian-style architectural elements such as Hu statue columns and arched doorways (Figure 35) indicate the influence of foreign styles in some of the large, high-grade Han pictorial stone tombs currently found in this region, such as the afore-mentioned Wu Baizhuang 吳白莊 tomb in Linyi 臨 沂, Shandong.
- 1 2 Pulleyblank E. G. (1994) “Ji Hu: Indigenous Inhabitants of Shaanbei and Western Shanxi” in Edward H. Kaplan, ed. , Opuscula Altaica: Essays presented in honor of Henry Schwarz. ed. by. Bellingham: Western Washington University. pp. 518-519 of 499-531
- ↑ Ning, Qiang (2004). Art, Religion, and Politics in Medieval China The Dunhuang Cave of the Zhai Family. انتشارات دانشگاه هاوایی. p. 126. ISBN 978-0-8248-2703-8.
- ↑ Jeong, Su-il (2016). The Silk Road Encyclopedia. Seoul Selection. ISBN 978-1-62412-076-3.
- ↑ Furniss, Ingrid. "Retracing the Sounds of Sogdiana". مؤسسه اسمیتسونین. Archived from the original on 11 September 2021. Retrieved 11 September 2021.
- ↑ «"Xwēdōdah" in Eastern Sources;» (PDF). دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۳-۱۲.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Hu (people)». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۵ مارس ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
