هکتور مالو

هکتور مالو
زاده۲۰ مه ۱۸۳۰
لا بوی، سن ماریتیم
درگذشته۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۰۷ (۷۷ سال)
فونتنه-سو-بوآ
ملیتفرانسوی

هکتور مالو (به فرانسوی: Hector Malot) (زاده ۲۰ مه ۱۸۳۰ – درگذشته ۱۸ ژوئیه ۱۹۰۷) رمان‌نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود. وی در ۲۰ مه ۱۸۳۰ در لا بوی، سن ماریتیم به دنیا آمد و در ۱۸ ژوئیه ۱۹۰۷ در فونتنه-سو-بوآ (در آن زمان در منطقه سن بود) درگذشت.[۱]

او به دانشکده حقوق رفت و در این حین در مطبوعات فرانسه نیز مشغول به فعالیت نویسندگی شد. فعالیت‌های وی در نوشتن داستان با نگارش پاورقی در روزنامه‌ها آغاز گشت. او بعدتر و پس از پیدا کردن تجربه رو به رمان‌نویسی آورد. معروف‌ترین اثر مالو رمان باخانمان است. این نویسنده فرانسوی در سال ۱۹۰۷ درگذشت.[۲]

انیمیشن داستان پرین که در ایران با نام باخانمان شناخته می‌شود، بر اساس رمان باخانمان نوشته هکتور مالو ساخته شده است.

زندگی‌نامه

تولد

والدین او، ماری آن ویکتور لو بورژوا و ژان باپتیست مالو، در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۱۸۲۶ ازدواج کردند. نخستین فرزندشان، ویکتور، در کودکی درگذشت. هکتور در ۲۰ مه ۱۸۳۰ در خانه‌ای به نام لا بوئیل در ساحل رود سن متولد شد.

چند ساعت پس از تولد هکتور، یک قایق بادبانی که در نزدیکی خانه لنگر انداخته بود، ناگهان از مسیر خارج شد و با کمان خود پنجره اتاق نوزاد را شکست. با وجود این حادثه، هکتور کوچک آرام و بی‌هیچ آسیبی خوابیده بود. شاهدان این رویداد آن را نشانه‌ای از سرنوشت خاص او تفسیر کردند.[۳]

کودکی و نوجوانی

از لا بوئیل تا بوسک-برنارد-کامن

هکتور سال‌های نخست کودکی خود را در لا بوئیل سپری کرد و در این مدت، به تماشای کشتی‌هایی که در حال بارگیری یا تخلیه محموله‌هایشان بودند، سفر به مقاصد دور و رفت‌وآمد کالسکه‌ها و مشتریان مسافرخانه‌ها مشغول بود.

خانواده او در اکتبر ۱۸۳۵ سواحل رود سن را ترک کردند و در بوسک-برنارد-کامن در بخش اور ساکن شدند.[۴] این محیط جدید به هکتور امکان داد تا مطالعه کند و ساعت‌ها در اتاق خود به خواندن کتاب‌ها بپردازد. او اغلب درس‌های فرانسه را رها می‌کرد و ترجیح می‌داد آثار راسین، لوساژ و حتی مولیر را مطالعه کند.[۵]

زندگی در حومه شهر برای هکتور لذت‌بخش بود و او از مشاهده طبیعت، چرخه فصول و محصولات کشاورزی بهره می‌برد. علاقه‌مندی او به درختان، گل‌ها، حشرات و حیوانات باعث شد تا ذوق گیاه‌شناسی در وجودش شکل گیرد، ذوقی که در تمام طول زندگی‌اش ادامه یافت.[۶]

مدرسه شبانه‌روزی در روآن

در سن ۹ سالگی و با توجه به پیشرفت ضعیف هکتور در تحصیل، پدرش تصمیم گرفت او را به مدرسه شبانه‌روزی در روآن بفرستد. مادرش تلاش کرد این تصمیم را به تعویق بیندازد تا هکتور فرصت بیشتری برای اثبات خود پیدا کند، اما تصمیم پدر قطعی بود و هکتور در اکتبر ۱۸۳۹ راهی مدرسه شد.[۷]

هکتور در مؤسسه هیدرون و لاماردلی در روآن تحصیل کرد؛ مدرسه‌ای که بیشتر پذیرای پسران دهقانان مرفه و سرشناس منطقه بود. در آنجا با ژول لوالوآ، منتقد ادبی آینده، دوست شد.[۸]

سه سال بعد، در سال ۱۸۴۲، هکتور به دبیرستان کرنیل در همان شهر منتقل شد، اما به سختی نمره‌های خوبی کسب می‌کرد، زیرا از روش‌های آموزش مدرسه رنج می‌برد. او احساس می‌کرد نمی‌تواند علاقه و ذوق خود را دنبال کند و بیشتر کلاس تاریخ را با معلمی که او را فردی اصیل و آزاده می‌دانست، ترجیح می‌داد.[۹]

اوایل نویسندگی و زندگی خانوادگی

ورود به پاریس

در سال ۱۸۴۷،[۱۰] هکتور مالو در سن ۱۷ سالگی به پاریس رسید و تحصیلات خود را در دبیرستان کوندورسه ادامه داد. پس از دو سال، موفق به اخذ مدرک لیسانس شد. طبق خواست پدر، او رشته حقوق را انتخاب کرد و به مدت سه سال به تحصیل در این رشته پرداخت. با این حال، در سال ۱۸۵۳ و برخلاف میل پدر، تصمیم گرفت مسیر حقوقی را رها کند و تمام وقت خود را به حرفه ادبی اختصاص دهد.[۱۱]

در سال‌های بعد، هکتور تلاش‌های ناموفقی برای نوشتن اولین نمایشنامه خود داشت. برای تأمین معاش، او چندین مقاله نوشت، به‌ویژه در مجله‌ی ژورنال برای همه، جایی که ژول سیمون به دلیل دانش گسترده هکتور در زمینه گیاه‌شناسی او را استخدام کرد.[۱۲]

از مویسل تا فونتنه-سو-بوآ

هکتور مالو، که همزمان به کار روزنامه‌نگاری و زندگی پاریسی مشغول بود، دریافت که قادر به پیشبرد اولین رمان خود نیست. بنابراین تصمیم گرفت به نزد والدینش بازگردد، که پس از ترک نورماندی در مویسل، نزدیک اکون، در وال-دواز ساکن شده بودند.[۱۳] بازگشت به روستا به او امکان داد تا خود را کاملاً وقف نویسندگی کند و نتیجه آن انتشار اولین رمانش با عنوان عشاق در سال ۱۸۵۹ بود، همزمان با آغاز فعالیت روزنامه‌نگاری او در انتشارات «L'Opinion nationale» که با موفقیت همراه شد.[۱۴]

در اکتبر ۱۸۶۲، ماری-آن-ویکتور، مادر هکتور، درگذشت و این فقدان، اندوه عمیقی بر نویسنده وارد کرد. هکتور بعدها تلاش کرد با نوشتن رمانی با عنوان رومن کالبری، که داستان مادری در حال مرگ را روایت می‌کند که منتظر بازگشت پسر ملوانش است، این رویداد تلخ را از ذهن خود دور کند.[۱۵]

در سال ۱۸۶۵، هکتور در خیابان سوم دِ دیم-بلانش در فونته-سو-بوآ، کلبه‌ای چوبی ساخت که تا پایان عمر در آن سکونت داشت.[۱۶] او این مکان را با دقت و وسواس انتخاب کرد: در تقاطع خیابان دِ دیم-بلانش و خیابان دِ فونتنه، نزدیک ایستگاه و رو به بوریس دو ونسن، به گونه‌ای که بتواند به طور منظم برای پیاده‌روی به پاریس یا ایستگاه‌های اطراف برود.

پدر هکتور، ژان باتیست، که تقریباً دو سال پیش از آن همسر خود را از دست داده بود، به کلبه نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در اکتبر ۱۸۶۶ در آنجا سکونت داشت. اندکی پس از آن، در سال ۱۸۶۷، هکتور با آنا داریس در مونژورون ازدواج کرد و از این ازدواج صاحب دختری به نام لوسی در سال ۱۸۶۸ شد. پس از درگذشت آنا در سال ۱۸۸۰، هکتور با مارت اودینو دو لا فاوری، ۳۱ ساله، ازدواج کرد و با او سفرهای متعددی انجام داد.

انتشار رمان بی‌خانمان

در سال ۱۸۷۸، هکتور مالو مشهورترین اثر خود، بی‌خانمان (همچنین معروف به پسر هیچ‌کس) را منتشر کرد. این رمان داستان رمی، کودکی یتیم، را روایت می‌کند که توسط پدرخوانده‌اش به یک نوازنده خیابانی به نام ویتالیس فروخته می‌شود. رمی در طول سفرش در جاده‌های فرانسه و سپس انگلیس، به مشاغل مختلفی مشغول می‌شود و با افراد بسیاری ملاقات می‌کند، پیش از آنکه برای یافتن خانواده بیولوژیکی خود، سفری پرماجرا را آغاز کند.

هکتور مالو این اثر را برای دخترش، لوسی، نوشته و به او تقدیم کرده است. او رمان را با تقدیم به دخترش آغاز می‌کند.

پایان نویسندگی و بازنشستگی

در سال ۱۸۸۷، ژورنال دو روئن رمان گیزلن را به‌صورت پاورقی در شماره‌ی روزانه‌ی خود منتشر کرد و بدین ترتیب به ریشه‌های نورمنی هکتور مالو ادای احترام نمود.

در سال ۱۸۹۳، یک سال پس از نگارش رمان باخانمان (که ترجمه‌ی آزاد عنوان آن دختر هیچ‌کس است)، نوه‌ی مالو، پرین، متولد شد و نام خود را از قهرمان زن همان رمان گرفت. مالو پدربزرگی مهربان و دلسوز بود و با علاقه و کنجکاوی، رشد نوه‌اش را دنبال می‌کرد.

در سال ۱۸۹۴، مالو آخرین رمان خود با عنوان عشق‌های زندگی را منتشر کرد و تصمیم گرفت از حرفه‌ی ادبی کناره‌گیری کرده و در خانه‌اش در فونتنه-سو-بوآ بازنشسته شود، جایی که برای سفرهای تازه برنامه‌ریزی می‌کرد. با این حال، دو سال بعد، اثری زندگینامه‌ای با عنوان رمانِ رمان‌های من منتشر ساخت و اندکی پیش از مرگش نیز متنی با نام موس نوشت که تنها در سال ۱۹۹۷ منتشر شد.[۱۷] هر دو اثر یادشده به نوه‌اش، پرین، تقدیم شده‌اند.

هکتور مالو، که از سال ۱۹۰۵ دچار فلج شده بود، در ۱۸ ژوئیه ۱۹۰۷ در فونتنه-سو-بوآ درگذشت. او در همان‌جا، در گورستان محل، در کنار همسر نخستش آنا، پدرش ژان‌ باتیست، دخترش لوسی، خواهرش پرودنس و دامادش، ژنرال مسپله به خاک سپرده شد.

قبر هکتور مالو در فونتنه-سو-بوآ

آثار

میراث

سه سریال انیمه بر اساس آثار مالو ساخته شده است:

رمان بی‌خانمان در طول سال‌ها چندین بار در فرانسه اقتباس شده که آخرین آن فیلم رمی، پسر هیچ‌کس ساخته آنتوان بلوسیه در سال ۲۰۱۸ بود.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Lagarde, André; Michard, Laurent (1962). la garde et Michard Moyen Age: Les Grands Auteurs français du programme - Anthologie et Histoire littéraire (به انگلیسی). Bordas.
  2. ↑ مالو، هکتور؛ سیف، مجید (۱۳۷۱). باخنمان (ویراست اول). تهران: انتشارات سپیده.
  3. ↑ La Brunière, Anne de; Thomas-Vidal, Agnès (2007). Hector Malot en Seine. Traces & fragments. Paris: Magellan & Cie. p. 17. ISBN 978-2-35074-069-0.
  4. ↑ La Brunière, Anne de; Thomas-Vidal, Agnès (2007). Hector Malot en Seine. Traces & fragments. Paris: Magellan & Cie. p. 33. ISBN 978-2-35074-069-0.
  5. ↑ La Bruniere, Anne de; Thomas-Maleville, Agnès, eds. (2007). Hector Malot en Seine. Collection Traces & fragments. Paris: Magellan. pp. 33–36. ISBN 978-2-35074-069-0. OCLC 173239787.
  6. ↑ La Bruniere, Anne de; Thomas-Maleville, Agnès, eds. (2007). Hector Malot en Seine. Collection Traces & fragments. Paris: Magellan. pp. 36–38. ISBN 978-2-35074-069-0. OCLC 173239787.
  7. ↑ La Bruniere, Anne de; Thomas-Maleville, Agnès, eds. (2007). Hector Malot en Seine. Collection Traces & fragments. Paris: Magellan. p. 39. ISBN 978-2-35074-069-0. OCLC 173239787.
  8. ↑ La Brunière, Anne de; Thomas-Vidal, Agnès (2007). Hector Malot en Seine. Traces & fragments. Paris: Magellan & Cie. p. 43. ISBN 978-2-35074-069-0.
  9. ↑ La Brunière, Anne de; Thomas-Vidal, Agnès (2007). Hector Malot en Seine. Traces & fragments. Paris: Magellan & Cie. p. 45. ISBN 978-2-35074-069-0.
  10. ↑ "Hector Malot - Lieux de vie". Association des amis D’Hector Malot. Archived from the original on 22 April 2024. Retrieved 22 April 2024.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (link)
  11. ↑ La Bruniere, Anne de; Thomas-Maleville, Agnès, eds. (2007). Hector Malot en Seine. Collection Traces & fragments. Paris: Magellan. p. 75. ISBN 978-2-35074-069-0. OCLC 173239787.
  12. ↑ "Le Roman de mes romans". Les Annales politiques er littéraires. 14 (697): 280. 1 November 1896.
  13. ↑ "Hector Malot - Lieux de vie". Association des amis D’Hector Malot. Archived from the original on 22 April 2024. Retrieved 22 April 2024.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (link)
  14. ↑ La Brunière, Anne de; Thomas-Vidal, Agnès (2007). Hector Malot en Seine. Traces & fragments. Paris: Magellan & Cie. p. 78. ISBN 978-2-35074-069-0.
  15. ↑ La Bruniere, Anne de; Thomas-Maleville, Agnès, eds. (2007). Hector Malot en Seine. Collection Traces & fragments. Paris: Magellan. p. 19. ISBN 978-2-35074-069-0. OCLC 173239787.
  16. ↑ "Hector Malot - Lieux de vie". Association des amis D’Hector Malot. Archived from the original on 22 April 2024. Retrieved 22 April 2024.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (link)
  17. ↑ "Goodreads". goodreads.com. 2016. Retrieved 2025-01-12.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.