وانگ زی-پینگ

وانگ زی-پینگ
زادهٔ۱۸۸۱&#۱۶۰;(۱۸۸۱)
چانگژو، هبئی،[۱] چین
درگذشت۱۹۷۳ (۹۱−۹۲ سال)
بیماری
ملیتچین چینی
سبکهنرهای رزمی چینی:
چاچوان،
خوآچوئن،
پائو چوان
باجی‌کوان
تای چی چوان
استاد(ها)چاچوان:
یانگ هونگشیو
ردهاستادبزرگ
پیشهاستادِ هنرهای رزمی چینی و طب سنتی چین
خویشاوندانوانگ جو-رونگ (دختر)
شاگردانلیو جین شنگ
وانگ زی-پینگ
نویسه‌های چینی سنتی王子平
نویسه‌های چینی ساده‌شده王子平

وانگ زی-پینگ (چینی: 王子平؛ ۱۸۸۱–۱۹۷۳) یک استادِ هنرهای رزمی چینی و طب سنتی چین و از مسلمانان چین بود.[۲]

او رد سال ۱۹۲۸ میلادی رئیس بخش شائولین کونگ‌فو در «مؤسسهٔ هنرهای رزمی» و همچنین معاون «انجمن ووشوی چین» بود.[۳]

شهرت او به‌دلیلِ مهارت و استادی‌اش در «چاچوان»، «خوآچوئن»، «کونگ‌فوی پلنگ»، «باجی چوئن» و «تای چی چوان» است.[۴] او همچنین یک استادِ ووشو بود.[۵][۶][۷]

منابع

  1. ↑ Nigel, Andrew (2004). "Pioneer of Therapeutic Martial Arts in North America." Kung Fu Tai Chi, Jan/Feb, 59-63
  2. ↑ Thomas A. Green, Joseph R. Svinth (2010). Martial Arts of the World: An Encyclopedia of History and Innovation, Volume 2 (illustratedpublisher=ABC-CLIO ed.). p. 343. ISBN 1-59884-243-9. Retrieved 2012-10-08. Muslims also have been active in shuai- jiao (Chinese wrestling), a famous twentieth-century proponent being Wang Ziping (1881–1973). {{cite book}}: Unknown parameter |editors= ignored (|editor= suggested) (help)
  3. ↑ Grace Xiaogao Wu-Monnat. "Growing Up With Wang Ziping and Madam Wang Jurong". Retrieved 2008-11-04.
  4. ↑ John E. Young, PhD (2016). Learning of the Way (Daoxue):: Self-Cultivation Through Neo-Confucian Learning, Kungfu, and Martial Arts. Archway Publishing. ISBN 1-4808-3049-6.
  5. ↑ "Grandmaster Wang, Zi-Ping (1881-1973)". GLENRIDGE Martial Arts Academy. Retrieved 18 June 2014.
  6. ↑ "Estilos de Wushu/Kungfu". Golden Dragon (به اسپانیایی و انگلیسی). Archived from the original on 10 September 2014. Retrieved 18 June 2014.
  7. ↑ "GRANDES MAESTROS DE SHANDONG WUSHU". Chinese Cuture and Martial Arts. Archived from the original on June 21, 2006. Retrieved 18 June 2014.