واژگونی همرفتی
مدل واژگونی همرفتی[۱] (انگلیسی: Convective overturn) ابرنواختر توسط بته و ویلسون در سال ۱۹۸۵ پیشنهاد شد و با اس‌ان ۱۹۸۷ای به‌طور چشم‌گیری مورد آزمایش قرار گرفت و نوترینو‌های حاصل از انفجار شناسایی شدند. این مدل برای ابرنواخترهای نوع II است که در ستاره‌هایی با جرم بیش از ۸ برابر جرم خورشید رخ می‌دهند.
وقتی هسته آهنی یک ستاره فوق عظیم سنگین‌تر از فشار انحطاط الکترون می‌شود، هسته ستاره فرو می‌ریزد و هسته آهنی توسط گرانش فشرده می‌شود تا زمانی که چگالی هسته‌ای به حد خود برسد و در این زمان یک بازگشت قوی، موج شوکی را در سراسر ستاره ارسال می‌کند و آن را در یک انفجار بزرگ ابرنواختری از هم می‌پاشد. بقایای این هسته در نهایت به یک ستاره نوترونی تبدیل خواهد شد. این فروپاشی دو واکنش ایجاد می‌کند: یکی هسته‌های آهن را به ۱۳ اتم هلیوم و ۴ نوترون تجزیه کرده و انرژی جذب می‌کند؛ و دومی موجی از نوترینوها تولید می‌کند که یک موج ضربه‌ای تشکیل می‌دهند. اگرچه همه مدل‌ها موافقند که یک شوک همرفتی وجود دارد، اما در مورد میزان اهمیت این شوک در انفجار ابرنواختر اختلاف نظر وجود دارد.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ «واژگونی همرَفتی» [اقیانوس‌شناسی، علوم جَوّ] هم‌ارزِ «convective overturn» مترادفِ: «واژگونی2» هم‌ارزِ واژهٔ بیگانه‌ای دیگر (overturn)؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. دفتر هشتم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۶۱۴۳-۰۸-۸ (ذیل سرواژهٔ واژگونی همرَفتی)
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:پی‌نوشت (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Convective overturn». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۶.
- مقالههای خرد اخترفیزیک
- اخترفیزیک
- همرفت