ناپایداری همرفتی
در هواشناسی، ناپایداری همرفتی[۱] (انگلیسی: Convective instability) یا پایداری یک توده هوا به توانایی آن در مقاومت در برابر حرکت عمودی اشاره دارد. اتمسفر پایدار، حرکت عمودی را دشوار می‌کند و اختلالات عمودی کوچک، تعدیل و ناپدید می‌شوند. در یک جوّ ناپایدار، حرکات عمودی هوا (مانند بالابری کوهساری، که در آن یک توده هوا توسط باد در دامنه کوه به سمت بالا جابه‌جا می‌شود) تمایل به بزرگ‌تر شدن دارند و در نتیجه جریان هوای متلاطم و فعالیت همرفتی ایجاد می‌شود. ناپایداری می‌تواند منجر به آشفتگی قابل توجه، ابرهای عمودی گسترده و هوای شدید مانند توفان تندری شود.[۲]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ «ناپایداری همرَفتی» [علوم جَوّ] هم‌ارزِ «convective instability, potential instability, thermal instability»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. دفتر سیزدهم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی (ذیل سرواژهٔ ناپایداری همرَفتی)
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:پی‌نوشت (رده) - ↑ "Weather Theory" (PDF). Pilot's Handbook of Aeronautical Knowledge. وزارت ترابری ایالات متحده آمریکا، اداره هوانوردی فدرال. 2016. pp. 12–12–12–13.
ردهها:
- مقالههای خرد هواشناسی
- ترمودینامیک جوی
- هوای شدید و همرفت