وست‌مینستر رویالز

در فصل ۱۹۲۸–۱۹۲۷، رویالز با تیمی که یکی از بهترین‌های زمان خودش محسوب می‌شد، قهرمان مسابقات ملی کانادا شد و توجه همه را به خود جلب کرد. پس از پیروزی در مسابقات مقدماتی در بریتیش کلمبیا، تیم رویالز قهرمان آلبرتا را با نتایج ۴–۰ و ۹–۶ شکست داد، سپس باشگاه محلی وست‌بروک^[۲] را با نتایج ۷–۱ و ۲–۰ در فینال غرب شکست دادند و به فینال کشوری راه یافتند که در کراترس پارک^[۳] برگزار می‌شد. حریف فینال از شرق، تیم مونترال بود و در بازی اول، رویالز در یک بازی نزدیک ۳–۲ پیروز شد و انتظار می‌رفت با پیروزی در بازی دوم عنوان قهرمانی را از آن خود کند، اما با نتیجه دو بر یک مغلوب شد و مونترال بازی سوم را به رویالز تحمیل کرد. بازی سوم در چهارشنبه ۱ اوت ۱۹۲۸ برگزار شد و این بار وست‌مینستر با نتیجه ۶ بر یک پیروز و قهرمان مسابقات شد.

تنها هفت هفته بعد، تیم رویالز فصل ۱۹۲۹–۱۹۲۸ را در مقابل یکی دیگر از باشگاه‌های شهر نیو وست‌مینستر با نام ساپرتون^[۴]، آغاز کرد و آن فصل را بدون شکست خاتمه داد. در رقابت‌های مقدماتی قهرمانی کشور، رویالز که مدافع عنوان قهرمانی بود، بریتیش کلمبیا تلفن^[۵] و سپس سنت اندروز^[۶] را شکست داد، اما در نهایت با نتایج ۱–۳ و ۳–۵ از باشگاه سنت سیویورز ونکوور^[۷] شکست خورد و حذف شد.

تیم رویالز در فصل ۱۹۳۰–۱۹۲۹ لغزشی نداشت و برای دومین بار به فینال کشوری رسید. فینال، همان فینال ۱۹۲۸ بود و در بازی اول مونترال را با نتیجه ۱–۰ شکست دادند، بازی دوم را ۵–۰ باخت و در بازی سوم ۱–۰ پیروز شد. با آنکه رویالز دو بازی از سه بازی فینال را پیروز شد، اما با شکست ۵ بر ۲ در مجموع سه بازی، قهرمانی را از دست داد.

پس از آن سومین قهرمانی کشور، با جنجال‌هایی در پیش فصل برگزار شد. در ژوئن ۱۹۳۱، یک تیم ملی به نمایندگی از کشور انگلستان در ونکوور به مصاف تیم منتخب ونکوور رفت و برخی از بازیکنان رویالز برای حضور در ترکیب این تیم انتخاب شدند، اما برخی از آنها از بازی خودداری کردند و گفتند که به دلیل انجام بازی‌های زیاد خسته شده‌اند. این بازیکنان توسط اتحادیه فوتبال بریتیش کلمبیا تعلیق شدند و در نتیجه این تنبیه، که در آستانه آغاز مسابقات قهرمانی کشور اعمال شد، رویالز تضعیف شد. رویالز، اما جایگزین‌هایی برای بازیکنان از دست رفته پیدا کرد. با از دست رفتن برخی بازیکنان، رویالز در میان فوتبال دوستان محلی با نام بقایای رویالز^[۸] شناخته می‌شد، اما با وجود ترکیب جدید این تیم، رویالز بار دیگر به فینال رسید و تورنتو اسکاتیش را با نتایج ۲–۰ و ۳–۰ شکست دادند.

دیکی استوبارت، که دو عنوان قهرمانی با نانایمو سیتی (۱۹۲۳، ۱۹۲۷) و دو عنوان قهرمانی با وست‌مینستر رویالز (۱۹۲۸، ۱۹۳۱) کسب کرده بود، اولین بازیکن فوتبال شد که چهار بار جام چالش را بالای سر می‌برد.

پس از پیروزی در سال ۱۹۳۱، تیم رویالز تا سال ۱۹۳۶ از صحنه ملی محو شد. سپس، با برگزاری فینال در ونکوور، آنها در بازی اول یونایتد وستون از وینیپگ را با نتیجه ۶ بر ۱ شکست دادند، اما به طرز عجیبی بازی دوم را برای سومین بار با نتیجه ۲ بر ۱ واگذار کردند، قبل از اینکه در بازی سوم با نتیجه ۳ بر ۰ جام را از آن خود کنند.

در اواخر دهه ۱۹۳۰، فوتبال در بریتیش کلمبیا دچار آشفتگی شد و تیم رویالز در سپتامبر ۱۹۳۸ از صحنه محو شد، اما در آغاز فصل ۱۹۴۸ دوباره احیا شد. یک دوره در سال ۱۹۳۸ به پایان رسید و ۱۰ سال بعد، دوره جدیدی آغاز شد.

کاپیتان دیو ترنر اولین فوتبالیستی شد که چهار بار با یک تیم قهرمان جام چالش (Challenge Trophy) شد.

تیم جدید وست‌مینستر رویالز، مانند تیم قدیمی، بازیکنان بزرگ زیادی داشت و چهار قهرمانی ملی دیگر را به نام شهر سلطنتی BCs اضافه کرد. موفقیت فوری نبود و رویالز تا سال ۱۹۵۲ به فینال نرسید و تنها در سه بازی مغلوب مونترال استلکو شد. اما جام زیبای FA که به قهرمانان ملی اهدا می‌شد، در سال ۱۹۵۳ پس از پیروزی مقابل مونترال هاکوآ به قفسه بازگشت. سه قهرمانی ملی دیگر در سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۵۶ و ۱۹۵۸ با پیروزی مقابل مونترال اوکراین، وینیپگ جرمانیا و وینیپگ اسکاتلند به دست آمد. در این زمان، به دلیل حمایت مالی کارلینگ بروئریز از این رقابت‌ها، جام کارلینگ به این تیم اهدا شد.

تنها دومین شکست در نه فینال با شکست مقابل تیم حرفه‌ای مونترال آلوئتس در سال ۱۹۵۹ دنبال شد، پیش از آنکه رویالز در سال ۱۹۶۰ با شکست ۴-۰ تورنتو گلدن مایل، قهرمانی ملی را از آن خود کند.

کاپیتان باستر کیرنز اولین فوتبالیستی شد که پنج بار قهرمان جام چلنج شد، یک بار با ونکوور سیتی اف سی (۱۹۵۰) و چهار بار با وست‌مینستر رویالز اف سی (۱۹۵۳، ۱۹۵۵، ۱۹۵۸، ۱۹۶۰).

در سال ۱۹۶۱، وست‌مینستر رویالز نماینده کانادا در اولین دوره مسابقات جام جان اف کندی برای کشورهای ساحل غربی آمریکای شمالی بود. در بازی اول، آنها تیم ستارگان سانفرانسیسکو را با نتیجه ۳-۰ شکست دادند، اما در فینال ۳-۰ به منتخبان مکزیک باختند. بازی‌ها در لس‌آنجلس برگزار شد.

در بیشتر این سال‌ها، تیم رویالز در لیگ ساحل اقیانوس آرام بازی می‌کرد، اما در جام استان، قهرمانی بریتیش کلمبیا و جام سرزمین اصلی ، قهرمانی سرزمین اصلی سفلی بریتیش کلمبیا نیز رقابت می‌کرد.

در سال ۱۹۶۱، تیم رویالز در اولین تورنمنت بین‌المللی فوتبال پاسیفیک در لس‌آنجلس، با نتیجه ۳ بر ۰ به یک تیم منتخب مکزیکی باخت. ^[۹]

در فصل 1962-1963، هر دو تیم نیو وست‌مینستر رویالز و ونکوور سنت اندروز پس از آنکه کمیسیون بریتیش کلمبیا دستور ارتقای باشگاه فوتبال ونکوور پیلسنر به لیگ را صادر کرد، از لیگ ساحل اقیانوس آرام خارج شدند. ^[۱۰] در حالی که سنت اندروز پیش از آن یک مسابقه انجام داده بود، نیو وست‌مینستر هیچ مسابقه‌ای انجام نداده بود. یک ماه بعد، تیم جدیدی به نام نیو وست‌مینستر رویال سیتی اف‌سی به ریاست سسیل گودهارت، مربی سابق رویالز، در لیگ پذیرفته شد.

در فصل ۶۴-۱۹۶۳، تیم رویالز دوباره به لیگ فوتبال ساحل اقیانوس آرام پیوست. در فصل ۶۸-۱۹۶۷، نام این تیم به وست‌مینستر لابات تغییر یافت؛ در فصل ۷۰-۱۹۶۹، نام آنها به وست‌مینستر بلوز تغییر یافت. در فصل ۷۳-۱۹۷۲، آنها نهمین جام چلنج خود را به عنوان قهرمان ملی کسب کردند.

• جام چالش فوتبال کانادا (۹): ۱۹۲۸، ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۶، ۱۹۵۳، ۱۹۵۵، ۱۹۵۸، ۱۹۶۰، ۱۹۷۳
• مسابقات پلی‌آف فوتبال کانادا در بخش بریتیش کلمبیا (۶): ۱۹۵۲، ۱۹۵۳، ۱۹۵۵، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰
• جام استانی بریتیش کلمبیا (۵): ۱۹۲۹، ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۶، ۱۹۷۲
• لیگ ساحل اقیانوس آرام (۶): ۱۹۵۲/۵۳، ۱۹۵۶، ۱۹۵۷، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰/۶۱، ۱۹۷۲/۷۳
• جایزه ستاره برتر ( پلی‌آف PCSL ) (۱): ۱۹۷۳
• جام مینلند (۲): ۱۹۲۸، ۱۹۲۹
• جام ریچاردسون مینلند (۱): ۱۹۵۳

• باشگاه فوتبال رویالز تیم فصل ۱۹۲۸: تیم منتخب تالار مشاهیر فوتبال کانادا و تیم منتخب تالار مشاهیر فوتبال بریتیش کلمبیا
• باشگاه فوتبال رویالز تیم فصل ۱۹۲۸/۱۹۲۹: تالار مشاهیر ورزشی بریتیش کلمبیا
• تیم فوتبال رویالز ۱۹۲۸: بهترین تیم مطبوعات کانادا در ۵۰ سال گذشته، ۱۹۵۰