ونسان کسل
وینسنت کسل | |
|---|---|
![]() کسل در سال ۲۰۱۸ | |
| زادهٔ | ۲۳ نوامبر ۱۹۶۶ (۵۹ سال) پاریس، فرانسه |
| ملیت | فرانسوی |
| پیشه(ها) | بازیگر، کارگردان |
| سالهای فعالیت | ۱۹۸۷–اکنون |
| قد | ۱٬۸۷ |
| همسر(ها) | مونیکا بلوچی (۱۹۹۹–۲۰۱۳) تینا کوناکی (۲۰۱۸–اکنون) |
| فرزندان | ۳ |
| والدین | ژان-پیر کسل |
| وبگاه | |
وینسنت کسل (به فرانسوی: Vincent Cassel) (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۶۶) بازیگر فرانسوی است. کسل بیشتر به عنوان یک بازیگر انگلیسی زبان در فیلمهای هالیوودی شناخته میشود.
زندگینامه
وینسنت در پاریس زاده شد. مادرش یک خبرنگار و پدرش یک بازیگر فرانسوی بود. در اواخر دهه نود او با بازی در چند فیلم هالیوودی به شهرت رسید. در سال ۱۹۹۹ با بازیگر ایتالیایی مونیکا بلوچی ازدواج کرد و این زوج هم اینک صاحب دو فرزند هستند. ونسان علاوه بر زبان مادریش یعنی فرانسوی، قادر است به زبانهای انگلیسی، ایتالیایی و پرتغالی صحبت کند. در سال ۲۰۱۳ بعد از ۱۴ سال، زندگی زناشویی این دو زوج هنری به طلاق کشیده شد.[۱]
زندگیِ اولیه و پیشزمینه
ونسِن کَسل با نام خانوادگی تولدی «کروشن» (Crochon) در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۶ در پاریس زاده شد. پدر او ژان-پیر کسل از بازیگران سرشناسٔ سینمای فرانسه و مادرش خبرنگار بود. رشد در خانوادهای هنری و زیستن در فضای فرهنگی پاریس، تأثیر قابلتوجهی بر شکلگیری نگاه سینمایی او داشت. کسل در جوانی دورههایی در زمینههای آموزش بدنی، بازیگری و هنرهای نمایشی گذراند و پیش از ورود جدی به سینما، در نمایشها و پروژههای کوچک تئاتری و تصویری فعالیت داشت.[۲]
آغاز حرفه و نفوذ در سینمای فرانسه (دههٔ ۱۹۹۰)
کسل فعالیت حرفهای خود را در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ با ایفای نقش در فیلمهای مختلف آغاز کرد، اما نقطهٔ عطف کارنامهٔ او بازی در نقش «وینس» در فیلم La Haine (۱۹۹۵) به کارگردانی ماتیو کاسوویتس بود. این فیلم اجتماعی که به بررسی خشونت، تبعیض و حاشیهنشینی شهری در فرانسه میپرداخت، با تحسین گستردهٔ منتقدان روبهرو شد و ونسن کسل را بهعنوان یکی از چهرههای شاخص نسل جدید سینمای فرانسه مطرح کرد. او برای این نقش نامزد دریافت جایزهٔ سزار شد.[۳]
گسترش بینالمللی و نقشهای برجسته
پس از تثبیت جایگاه خود در سینمای فرانسه، کسل به پروژههای بینالمللی راه یافت و در نقشهای متنوعی ظاهر شد. از جمله بازی در فیلم بحثبرانگیز Irréversible (۲۰۰۲) که بهدلیل ساختار روایی غیرخطی و تصاویر صریح، واکنشهای گسترده و گاه مناقشهبرانگیزی برانگیخت.[۴]
او همچنین در آثار انگلیسیزبان برجستهای چون Eastern Promises (۲۰۰۷) به کارگردانی دیوید کراننبرگ و Black Swan (۲۰۱۰) ساختهٔ دارن آرونوفسکی ایفای نقش کرد. حضور در این فیلمها باعث شد کسل بهعنوان بازیگری بینالمللی با توانایی تطبیق با سبکهای گوناگون شناخته شود.[۵]
در کنار این آثار، بازی در پروژههای تجاریتر همچون Ocean’s Twelve (۲۰۰۴) و Jason Bourne (۲۰۱۶) جایگاه او را در تولیدات بزرگ هالیوودی تثبیت کرد.[۶]
«Mesrine» و جایزهٔ سزار
در سال ۲۰۰۸، ونسن کسل در فیلم دوبخشی Mesrine نقش جنایتکار مشهور فرانسوی ژاک مزرین را ایفا کرد. اجرای او در این نقش با تحسین گستردهٔ منتقدان روبهرو شد و برای آن جایزهٔ سزار بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کرد. این موفقیت یکی از برجستهترین دستاوردهای حرفهای او در سینمای فرانسه بهشمار میآید.[۷]
شیوهٔ بازیگری و ویژگیهای هنری
ونسِن کسل بهدلیل توانایی در ایفای نقشهای پیچیده، خشن و روانشناسانه شناخته میشود. سبک بازی او اغلب با حضور فیزیکی پررنگ، انرژی درونی بالا و گرایش به شخصیتهایی با مرزهای اخلاقی مبهم همراه است. او به چند زبان از جمله انگلیسی و پرتغالی مسلط است و برای برخی نقشها مهارتهای ویژهای همچون رقص، تمرینات بدنی یا زبانآموزی را فرا گرفته است. این ویژگیها باعث شده کارگردانان اروپایی و بینالمللی او را برای نقشهای دشوار و چندلایه انتخاب کنند.[۸]
فعالیتهای اخیر (تلویزیون و سینما)
از دههٔ ۲۰۱۰ به بعد، کسل علاوه بر سینما در تلویزیون نیز فعال بوده است. او در فصل سوم سریال Westworld (۲۰۲۰) از شبکهٔ HBO حضور داشت و در سالهای بعد در پروژههای سینمایی و سریالی اروپایی و بینالمللی متعددی شرکت کرد. این فعالیتها بازتابدهندهٔ گرایش بازیگران مطرح سینما به حضور در قالبهای نوین و پلتفرمهای نمایش خانگی است.[۹]
زندگیِ شخصی
ونسِن کسل در خانوادهای هنری پرورش یافت و چند تن از اعضای خانوادهٔ او در حوزهٔ هنر فعالیت داشتهاند. او در سال ۱۹۹۹ با بازیگر ایتالیایی مونیکا بلوچی ازدواج کرد؛ حاصل این ازدواج دو دختر، از جمله دِوا کسل است. این زوج در سال ۲۰۱۳ از یکدیگر جدا شدند. کسل در سال ۲۰۱۸ با مدل فرانسوی تینا کوناکی ازدواج کرد و از این ازدواج نیز صاحب فرزند شد. زندگی شخصی او بارها مورد توجه رسانهها قرار گرفته و خود او در مصاحبههایی دربارهٔ نقش پدری و روابط خانوادگی سخن گفته است.[۱۰]
نقدها، جنجالها و واکنشها
برخی از آثار کسل، بهویژه Irréversible، واکنشهای شدید و گاه منفی از سوی مخاطبان و منتقدان برانگیختهاند. این واکنشها عمدتاً به ساختار روایی خشن و تصاویر صریح فیلمها مربوط بوده است. با این حال، بسیاری از منتقدان بازی جسورانه و تعهد هنری کسل در پذیرش نقشهای چالشبرانگیز را ستودهاند و او را نمادی از بازیگری بیپروا و متعهد دانستهاند.[۱۱]
دستاوردها و جوایز
ونسِن کسل در طول فعالیت حرفهای خود جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرده است که مهمترین آنها جایزهٔ سزار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم Mesrine است. او همچنین بارها نامزد جوایز معتبر داخلی و بینالمللی شده و حضور مستمرش در جشنوارههای بزرگ سینمایی مورد توجه قرار گرفته است.[۱۲]
میراث و جایگاه در سینما
ونسِن کسل بهعنوان بازیگری شناخته میشود که توانسته است میان سینمای هنری اروپا و سینمای تجاری هالیوود پلی مؤثر برقرار کند. تمایل او به نقشهای پیچیده، جسور و اغلب تیره، تصویری ماندگار از او در سینمای معاصر ایجاد کرده است. بسیاری از منتقدان و فیلمسازان، کسل را نمونهای برجسته از بازیگری با جسارت فرمی و تعهد هنری میدانند.
بخشی از فیلمشناسی
- نفرت (۱۹۹۵)
- آپارتمان (۱۹۹۶)
- دوبرمن (۱۹۹۷)
- پیام آور: داستان ژاندارک (۱۹۹۹)
- رودهای قرمز (۲۰۰۰)
- دختر روز تولد (۲۰۰۱)
- عصر یخبندان (۲۰۰۲)
- برگشتناپذیر (۲۰۰۲)
- بلوبری (۲۰۰۴)
- مأموران مخفی (۲۰۰۴)
- بخوان لبانم را (۲۰۰۴)
- دوازده یار اوشن (۲۰۰۴)
- خرابکاری (۲۰۰۵)
- سیزده یار اوشن (۲۰۰۷)
- قولهای شرقی (۲۰۰۷)
- غریزه جنایت (۲۰۰۸)
- قوی سیاه (۲۰۱۰)
- راهب (۲۰۱۱)
- یک روش خطرناک (۲۰۱۱)
- خلسه (۲۰۱۳)
- دیو و دلبر (۲۰۱۴)
- لحظهای جنون (۲۰۱۵)
- کودک ۴۴ (۲۰۱۵)
- جیسون بورن (۲۰۱۶)
- اینجا ته دنیاست (۲۰۱۶)
- امپراطوری از پاریس (۲۰۱۸)
- آستریکس و اوبلیکس (۲۰۲۳)
- کفنها
منابع
- ↑ . هافینگتون پست http://www.huffingtonpost.com/2013/08/26/monica-bellucci-vincent-cassel-divorce-splitting_n_3817219.html. پارامتر
|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک) - ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
- ↑ The Guardian
- ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
- ↑ Wikipedia
مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Vincent Cassel». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۷ ژوئیه ۲۰۱۱.
