ویتوریو آمبروسیو
ویتوریو آمبروسیو | |
|---|---|
 | |
| فرماندهی عالی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱ فوریه ۱۹۴۳ – ۱۸ نوامبر ۱۹۴۳ | |
| پس از | اوگو کاوالرو |
| پیش از | جووانی مسه |
| رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ – ۱ فوریه ۱۹۴۳ | |
| پس از | ماریو روتا |
| پیش از | اتزیو روسی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۸ ژوئیهٔ ۱۸۷۹ تورین |
| درگذشته | ۱۹ نوامبر ۱۹۵۸ (۷۹ سال) الاسیو |
| ملیت | ایتالیا |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا |
| خدمت/شاخه | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا |
| سالهای خدمت | ۱۸۹۶–۱۹۴۴ |
| درجه | ژنرال |
| فرمانده | رئیس ستاد دفاع ایتالیا |
| جنگها/عملیات | جنگ عثمانی و ایتالیا جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم |
ویتوریو آمبروسیو (انگلیسی: Vittorio Ambrosio; ۲۸ ژوئیهٔ ۱۸۷۹ – ۱۹ نوامبر ۱۹۵۸) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله فوریه تا نوامبر ۱۹۴۳ بهعنوان سومین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت میکرد.[۱][۲]
وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. در آخرین مرحله از جنگ جهانی دوم، آمبروسیو از سقوط بنیتو موسولینی و در نهایت انصراف ایتالیا از اتحاد با آلمان حمایت کرد.[۳]
زندگینامه
آمبروسیو اهل تورین بود. در سال ۱۸۹۶ وارد آکادمی نظامی مودنا شد؛ پس از اتمام تحصیلاتش به عنوان افسر سواره نظام منصوب شد. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) به عنوان ستوان یکم در هنگ کاوالگری دی لوکا خدمت کرد. آمبروسیو در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد لشکر خدمت کرد. در سال ۱۹۳۵ به عنوان فرمانده سپاه دوازدهم ارتش منصوب شد. تا سال ۱۹۳۹ او به فرماندهی ارتش دوم، واقع در مرز یوگسلاوی، ارتقا یافت.
از اقدامات اولیه آمبروسیو در جنگ جهانی دوم میتوان به رهبری حمله ایتالیا در طول حمله به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ اشاره کرد. پس از نبردی کوتاه اما سنگین، ارتش دوم تحت فرماندهی او از شمال حمله کرد و تا ۱۱ آوریل به لیوبلیانا و حومه زادار رسید. در ۱۵ آوریل، آمبروسیو اسپلیت و کوتور را فتح کرد. تا ۱۷ آوریل، آمبروسیو سواحل دالماتیا را کنترل میکرد. موسولینی با انتصاب آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا در ژانویه ۱۹۴۲، موفقیت او را پاداش داد.
آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد ارتش، قصد داشت نیروهای ایتالیایی را از اوکراین و بالکان بازگرداند. در فوریه ۱۹۴۳، او رئیس ستاد کل نیروهای مسلح شد. در ماه مه ۱۹۴۳، پس از شکست ویرانگر در تونس و حمله متفقین به سیسیل، آمبروسیو تلاش کرد تا موسولینی را متقاعد کند که ایتالیا را از جنگ خارج کند و به اتحاد با آلمان پایان دهد. هنگامی که موسولینی نتوانست در مقابل آدولف هیتلر بایستد، آمبروسیو از برکناری او از قدرت حمایت کرد. پس از سقوط موسولینی در ماه ژوئیه، آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد در دولت نظامی پیترو بادولیو ادامه داد. در ماه سپتامبر، آمبروسیو به مذاکره برای آتشبس با متفقین کمک کرد. مذاکرات بیش از حد انتظار طول کشید و به آلمانیها فرصت داد تا بخش بزرگی از ایتالیا را اشغال کنند.
آمبروسیو سرانجام در نوامبر ۱۹۴۳ توسط بادولیو به اصرار متفقین که به او اعتماد نداشتند، به بازرس کل ارتش تنزل مقام یافت.
زندگی شخصی
آمبروسیو در سال ۱۹۴۲ با دختر وزیر کشور کرواسی، آنته نیکشیچ، ازدواج کرد.
منابع
- ↑ Tucker, Spencer C. (2001). Who's Who In Twentieth-Century Warfare. Routledge. p. 6. ISBN 0-415-23497-2.
- ↑ Baudot, Marcel (1980). The Historical Encyclopedia of World War II. Facts on File Inc. p. 11. ISBN 0-87196-401-5.
- ↑ Gallo, Patrick (February 28, 2003). For Love and Country. Lanham, Maryland: University Press of America. p. 46. ISBN 978-0-7618-2496-1. Retrieved 2007-06-13.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Vittorio Ambrosio». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
