اتزیو روسی
اتزیو روسی | |
|---|---|
 | |
| رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲ فوریه ۱۹۴۳ – ۱۸ مه ۱۹۴۳ | |
| پس از | ویتوریو آمبروسیو |
| پیش از | جوزپه دی استفانیس |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۹ مارس ۱۸۸۱ ویچنزا |
| درگذشته | ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۳ (۸۲ سال) بولونیا |
| ملیت | ایتالیا |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا |
| خدمت/شاخه | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا |
| درجه | ژنرال |
| فرمانده | ارتش ششم ایتالیا |
| جنگها/عملیات | |
اتزیو روسی (ایتالیایی: Ezio Rosi; ۱۹ مارس ۱۸۸۱ – ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۳) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ فرماندهی ارتش ششم را برعهده داشت و از فوریه تا مه ۱۹۴۳ بهعنوان هفدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت میکرد.
زندگینامه
روسی در ۱۹ مارس ۱۸۸۱ در ویچنزا زاده شد و پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در مدرسه کاربردی توپخانه و مهندسی در تورین تحصیل کرد و با درجه ستوان دوم فارغالتحصیل شد.[۱][۲] او در ۱ سپتامبر ۱۹۰۳ به درجه ستوان ارتقا یافت. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در ۲۹ آوریل به درجه سرگردی ارتقا یافت. در پایان جنگ، او درجه سرهنگ دومی را داشت و به خاطر شجاعت نظامی، عنوان شوالیه نشان تاج ایتالیا و مدال برنز را دریافت کرده بود. در ۱۹ مه ۱۹۱۹، عنوان شوالیه نشان نظامی ساووی به او اعطا شد. پس از ارتقا به درجه سرهنگی، فرمانده هنگ ۱۱ توپخانه شد.[۲]
در اوت ۱۹۲۸ او به عنوان رئیس ستاد فرماندهی نظامی سیسیل منصوب شد. در سالهای ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶، در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، با درجه سرتیپ، به عنوان مدیر کل خدمات لجستیکی در وزارت جنگ خدمت کرد و در پایان درگیری به دلیل شایستگیهای استثنایی به درجه سرلشکری ارتقا یافت. بین سالهای ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸، او سمت فرمانده لشکر ۲۱ پیادهنظام گراناتیری دی ساردنیا را بر عهده داشت و جانشین ژنرال کارلو گلوسو شد.[۳]
هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، روسی فرماندهی سپاه ششم ارتش را که در بولونیا در حال توسعه بود، بر عهده گرفت. در ۱۵ فوریه ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده ارتش ششم، مستقر در جنوب ایتالیا، سیسیل و ساردینیا و با وظیفه دفاع ساحلی و سرزمینی منصوب شد.[۴]
در ۲ فوریه ۱۹۴۳، روسی به عنوان رئیس ستاد ارتش منصوب شد و جایگزین ژنرال ویتوریو آمبروسیو شد که رئیس ستاد کل شده بود. او در ماه مه از این سمت کنارهگیری کرد و در ۱ ژوئن ۱۹۴۳ فرماندهی گروه ارتش شرق را با ستادی در تیرانا، متشکل از ارتش نهم (ژنرال رنزو دالمازو) مستقر در آلبانی و ارتش یازدهم (ژنرال کارلو وکیارلی) مستقر در یونان، بر عهده گرفت.[۵][۶][۷][۸] در ۱ ژوئیه ۱۹۴۳ او به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت، اما در ماه اوت، ارتش یازدهم از اختیار او خارج و تحت نظارت گروه ارتشهای خارجی ژنرال الکساندر لور قرار گرفت.[۹]
در ۸ سپتامبر، او از طریق رادیو از اعلام آتشبس کاسیبیله مطلع شد. او بینتیجه تلاش کرد تا با فرماندهی عالی تماس بگیرد، اما هیچ دستورالعملی در مورد چگونگی برخورد با وضعیت جدید دریافت نکرد تا اینکه ساعت ۰۰:۳۰ بامداد ۹ سپتامبر، یک تلکس مختصر و مبهم دریافت کرد که در پایان آن هرگونه اقدام خصمانه علیه نیروهای آلمانی ممنوع شده بود. از ساعت ۱۰ شب همان شب، او با فرمانده ارتش دوم پانزر، ژنرال لوتار رندولیچ، وارد مذاکره شد. مذاکرات به مدت دو روز ادامه یافت و سرانجام با ژنرال هانس بسل به توافق رسید.[۷][۱۰][۱۱][۱۲] در این توافق آمده بود که نیروهای تحت فرماندهی روسی پس از تحویل سلاحهای سنگین و جمعی به آلمانیها، به وطن خود بازگردانده شوند، در حالی که اجازه دارند سلاحهای سبک خود را حفظ کنند. این توافق در سپیده دم ۱۱ سپتامبر حاصل شد، اما ساعت ۱۱ صبح همان روز، واحدهای زرهی آلمان به فرماندهی ژنرال والتر گنام، مقر روسی را محاصره کرده و او را به همراه تمام کارکنانش دستگیر کردند. ژنرال به بلگراد و سپس به وین برده شد، در حالی که ژنرال دالمازو موقتاً جایگزین او شد و به نیروهایش دستور داد که تمام سلاحها را به آلمانیها تحویل دهند.[۱۳][۱۴]
رزی که از همکاری امتناع ورزید، در اردوگاه اسرای جنگی شماره زد۶۴ در شوکن لهستان زندانی شد و بعداً به دلیل حفظ مواضع شدیداً ضد آلمانی خود و امتناع از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا، به اردوگاه مجازات تورون منتقل شد. او بعداً به مقامات آراسآی تحویل داده شد و توسط دادگاه ویژه فاشیست محاکمه شد. محاکمه که در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۴ آغاز شد، با تبرئه او از تمام اتهامات پایان یافت و او در ژانویه ۱۹۴۵ از زندان برشیا آزاد شد. با این حال، با توجه به احساسات شخصی ضد فاشیستی و ضد آلمانیاش، تحت اقدامات نظارتی ویژه قرار گرفت که در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، با پایان جنگ در ایتالیا، پایان یافت.[۲]
منابع
- ↑ Enzo Cataldi, Storia dei Granatieri di Sardegna, p. 203
- 1 2 3 "Biography of General Ezio Rosi (1881 – 1963), Italy". generals.dk. Retrieved Jan 3, 2023.
- ↑ Enzo Cataldi, Storia dei Granatieri di Sardegna, p. 203
- ↑ Giorgio Grilletta, KR 40-43: cronache di guerra, p. 203
- ↑ Mario Ragionieri, E. Nistri e M. Rossi, 25 luglio 1943: il suicidio inconsapevole di un regime, p. 205
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامauto1وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 Pierpaolo Meccariello, La Guardia di Finanza e l'8 settembre 1943, in Rivista della Guardia di Finanza, n. 6, pp. 30–31
- ↑ "I Capi di SME – Esercito Italiano".
- ↑ "I Capi di SME – Esercito Italiano".
- ↑ Elena Aga Rossi, Una nazione allo sbando. 8 settembre 1943, pp. 158–159
- ↑ "La Resistenza dei militari italiani all'estero: l'Albania". www.anpi.it (به ایتالیایی).
- ↑ "ALBANIA (Da pag 188 a pag 678) by Biblioteca Militare – Issuu". issuu.com.
- ↑ "La Resistenza dei militari italiani all'estero: l'Albania". www.anpi.it (به ایتالیایی).
- ↑ "ALBANIA (Da pag 188 a pag 678) by Biblioteca Militare – Issuu". issuu.com.
- ↑ "[PDF] la risposta 30 Riceviamo da - Free Download PDF".
- ↑ Trionfi, Maria (2 December 2013). Il diario dell'attesa: Storia di una famiglia (1943–1945). ISBN 9788898801039.
- ↑ "La Relazione alla Commissione Accertamenti – Carlo Vecchiarelli". www.carlovecchiarelli.it (به ایتالیایی). Retrieved Jan 3, 2023.
- ↑ Martini, Andrea; Melotto, Federico (6 April 2020). Un carcere, un assalto: Repressione fascista, gappismo e Resistenza a Verona. ISBN 9788833135342.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Ezio Rosi». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
