ویتو موسولینی

ویتو موسولینی
اطلاعات شخصی
زاده۵ سپتامبر ۱۹۱۲
سان ویتو ال تالیامنتو، ایتالیا
درگذشته۴ اکتبر ۱۹۶۳ (۵۱ سال)
مرکاتو ساراچنو، ایتالیا
حزب سیاسیحزب فاشسیست ایتالیا
پیشهسیاستمدار، روزنامه‌نگار و خلبان

ویتو موسولینی (به ایتالیایی: Vito Mussolini) (سان ویتو ال تالیامنتو،‌ ۵ سپتامبر ۱۹۱۲ - مرکاتو ساراچنو ۴ اکتبر ۱۹۶۳)‌ روزنامه‌نگار و سیاستمدار ایتالیایی، برادرزاده بنیتو موسولینی بود. او در مقطعی مدیریت روزنامه «مردم ایتالیا» را برعهده داشت.

زندگی

ویتو موسولینی (راست) به همراه اومبرتو دوم ساووی در سال ۱۹۴۰

وی در ۵ سپتامبر ۱۹۱۲ در سان ویتو ال تالیامنتو ایتالیا در خانواده موسولینی زاده شد. پدرش آرنالدو موسولینی، برادر کوچکتر بنیتو بود. در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۱، او سردبیر روزنامه پاپولو ایتالیا شد (سمتی که تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ در اختیار داشت). در سال ۱۹۳۲، با مرگ پدرش، او همچنین رئیس مدرسه عرفان فاشیستی ساندرو ایتالیکو موسولینی شد. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۴، او گواهینامه خلبانی خود را در میدان بردا در سستو سن جووانی دریافت کرد. در سال 1936، او به عنوان ستوان خلبان اسکادران پانزدهم، معروف به لا دیسپراتا (La Disperata)، به فرماندهی گالئاتزو چانو، در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی[۱] شرکت کرد.

او در ۸ فوریه ۱۹۳۷ با سیلویا تاردینی دِ روسا (Silvia Tardini de Ros) ازدواج کرد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او به دنبال عمویش به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست.[۲] در سال ۱۹۴۲، پسرش کلودیو به دنیا آمد که پس از جنگ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست.[۳] پس از ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، او در اردوگاه کار اجباری کولتانو زندانی شد. در دهه ۱۹۵۰ به حزب ملی سلطنت‌طلب[۴] پیوست و تا زمان مرگش، رئیس مرکز ملی ورزش فیاما بود.

پانویس

  1. ↑ "Home page – ACS on line – sito ufficiale dell'archivio centrale dello stato" (به ایتالیایی).
  2. ↑ Maria Scicolone, "A tavola con il Duce: ricette e racconti inediti di casa Mussolini", Gremese Editore, 2004, p. 201, ISBN 978-88-8440-324-7. URL consultato il 25 marzo 2025.
  3. ↑ http://archiviostorico.corriere.it/2002/luglio/05/Grande_guerra_verita_Mussolini_interventista_co_0_0207053236.shtml. {{cite web}}: Missing or empty |title= (help)
  4. ↑ Federico Robbe, L'impossibile incontro, FrancoAngeli, 2012, p. 86.

    منابع و مآخذ

    • Alessandro Pavolini, Disperata, Vallecchi, 1937