آرنالدو موسولینی

آرنالدو موسولینی
اطلاعات شخصی
زاده۱۱ ژانویه ۱۸۸۵
پرداپیو, پادشاهی ایتالیا
درگذشته۲۱ دسامبر ۱۹۳۱&#۱۶۰;(۱۹۳۱-۱۲-۲۲) (۴۶ ساله)
میلان, ایتالیا
آرامگاهگورستان مرکاتو ساراچنو
حزب سیاسی
همسر(ان)آگوستا بوندانینی (ا. ۱۹۰۹)
فرزندان۳
مادررزا مالتونی
پدرالساندرو موسولینی
خویشاوندان
خدمات نظامی
وفاداری پادشاهی ایتالیا
خدمت/شاخه ارتش پادشاهی ایتالیا
سال‌های خدمت۱۹۱۵-۱۹۱۸
درجهستوان
جنگ‌ها/عملیات‌جنگ جهانی اول

آرنالدو موسولینی (به ایتالیایی: Arnaldo Mussolini) (پرداپیو، ۱۱ ژانویه ۱۸۸۵ - میلان، ۲۱ دسامبر ۱۹۳۱) روزنامه‌نگار و سیاستمدار ایتالیایی بود. او برادر کوچک‌تر نخست‌وزیر فاشیست ایتالیا، بنیتو موسولینی، و خود نیز یک فاشیست بود. او همچنین برادر ادویجه موسولینی و برادرزن راکله موسولینی بود.

زندگینامه

آرنالدو موسولینی در ۱۱ ژانویه ۱۸۸۵ در پرداپیو از الساندرو موسولینی و رزا مالتونی متولد شد.

او که در سال ۱۹۰۹ از مدرسه کشاورزی چزنا فارغ‌التحصیل شد، با آگوستا بوندانینی ازدواج کرد که حاصل آن سه فرزند بود: ساندرو ایتالیکو موسولینی، ویتو موسولینی و روسینا موسولینی. او تا سال ۱۹۱۴ معلم و منشی کمون در حزب سوسیالیست ایتالیا در پرداپیو بود. آرنالدو موسولینی پیش از آنکه خود را وقف تدریس در زادگاهش کند، از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۰۹ استاد کشاورزی در مؤسسه فالکون-ویال در سن ویتو آل تالیامنتو بود. او علاقه زیادی به این منطقه داشت و سال‌های زیادی را به آن اختصاص داد و در مؤسسه مذکور و همچنین در مدارس ابتدایی کاربونا در شهرداری سن ویتو تدریس کرد. شهر، او را به عنوان کارمند شهرداری منصوب کرد. به عنوان ادای احترام به این بخش که با محبت از او استقبال کرده بود، او پسر ارشدش ویتو را به این نام نامگذاری کرد، و پس از آن، شهر نیز در پاسخ، به نمایندگی از سانویتسی، لوحی را در حیاط فالکون-ویال به یاد معلم محبوب قرار داد.

فاشیسم

در میلان، آرنالدو، مدیر روزنامه «مردم ایتالیا» (که برادرش تأسیس کرده بود)، جانشین مانلیو مورگانی، که در زمینه تبلیغات کار می‌کرد شد. در سال ۱۹۲۲، هنگامی که بنیتو نخست وزیر شد، آرنالدو رهبری روزنامه را به دست گرفت و به سیاست‌های برادرش وفادار ماند، در حالی که با سبک خاص خود، لحنی ملایم و پایبندی به محرمانگی، برخی از زیاده‌روی‌های بنیتو را کاهش می‌داد. بنیتو موسولینی کورکورانه به برادرش آرنالدو اعتماد داشت، که وظیفه تصحیح سخنرانی‌های بنیتو را نیز بر عهده داشت.

آرنالدو نزدیکترین مشاور بنیتو بود؛ برادران تقریباً هر شب با یکدیگر تلفنی تماس می‌گرفتند.[۱] بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷، آرنالدو خود را وقف روزنامه‌نگاری و فعالیت‌های انتشاراتی مختلف کرد و مجله‌هایی برای اپرای ملی بالیلا، کشاورز یکشنبه (Domenica dell'Agricoltore)، ریویستا ایلواستراتا (Rivista Illustrated Review) که با همکاری مانلیو مورگانی تأسیس کرده بود، ایلوسترازیونه فاشیستا (Illustradione Fascista)، جنگل و تاریخ (Bosco e Historia) منتشر کرد و در عین حال به رهبری روزنامه «مردم ایتالیا» ادامه داد.

علاقه او به طبیعت او را به سمت اهداف محیط زیستی مانند احیای جنگل‌ها، سازمان کشاورزی، پروژه‌های زهکشی و تبدیل شدن به نخستین رئیس کمیته ملی جنگل سوق داد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸ به او مدرک «افتخاری» در علوم کشاورزی اعطا شد.

در سال ۱۹۳۰، آرنالدو با حمایت از نیکولو جانی، به تأسیس مدرسه عرفان فاشیستی در میلان کمک کرد.[۲] هدف این مدرسه آموزش رهبران آینده حزب ملی فاشیست بود. رئیس مدرسه، پسر آرنالدو، ویتو موسولینی، بود.

آرنالدو موسولینی نقش مهمی در آرام کردن روابط سرد بین رژیم فاشیست و کلیسای کاتولیک در طول بحران ۱۹۳۱، به ویژه در مورد آموزش جوانان، داشت. موسولینی در سال ۱۹۲۹ با کلیسای کاتولیک پیمانی امضا کرده بود، اما تا سال ۱۹۳۱، پس از اینکه اقتدار فاشیست با مهارت‌های سازمانی برتر گروه‌های کاتولیک در تضاد قرار گرفت، موسولینی بخشی از امتیازاتی را که داده بود، پس گرفت. گروه‌های کاتولیک از خشونت افراط‌گرایان فاشیست انتقاد می‌کردند؛ بولتن سازمان کاتولیک زنان «Gioventù Femminile» فاشیست‌ها را محکوم کرد و اعضای فاشیست را از این سازمان منع نمود.[۳] حملات فاشیست‌ها به گروه‌های کاتولیک، مانند انجمن بزرگ کاتولیک‌های ایتالیا، و اموال کلیسا در پی آن صورت گرفت. در ۴ ژوئن ۱۹۳۱، کلیسای کاتولیک فراخوان اعتراض به قوانین جدید و خشونت‌هایی که سازمان‌های کاتولیک متحمل می‌شدند، مانند ممنوعیت دولتی برای توضیح انجیل در طول مراسم عشای ربانی (خطبه‌های کشیشان) را صادر کرد. در ماه سپتامبر، به لطف آرنالدو موسولینی، مصالحه‌ای حاصل شد که به موجب آن کاتولیک‌های جوان می‌توانستند بدون انجام هیچ گونه فعالیت سیاسی، در «اقدام کاتولیک ایتالیایی» (Azione Cattolica Italiana) سازماندهی شوند. و این سازمان،‌ به نوبه خود، به فعالیت‌های محلی تحت کنترل اسقف‌ها محدود شد.[۳] این توافق‌ها با مقر مقدس از طریق وزارت کشور با تلگرافی به تاریخ ۱۶ سپتامبر ۱۹۳۱ به تمام استان‌ها ارسال شد.

مجسمه نیمتنه آرنالدو موسولینی در گورستان تاریخی پادرنو در مرکاتو ساراچنو

به گفته مارکو زنی، آرنالدو موسولینی مأمور شد تا منافع ایدا دالسر، «معشوقه مخفی» بنیتو و پسرشان بنیتو آلبینو دالسر را مدیریت کند. در حالی که ایدا دالسر در بیمارستان روانی بستری بود، آرنالدو - مشخص نیست به دلیل دستوراتی که دریافت می‌کرد یا از روی محبت شخصی- با برادرزاده‌اش بنیتو آلبینو به بهترین شکل ممکن رفتار می‌کرد. پس از مرگ عمویش آرنالدو، آلبینو نیز مانند مادرش به بیمارستان روانی منتقل شد و در سال ۱۹۴۲ در آنجا درگذشت.[۴] آرنالدو موسولینی در ۲۱ دسامبر ۱۹۳۱ در سن ۴۶ سالگی در میلان ناگهان بر اثر حمله قلبی درگذشت.[۵]

برادرش بنیتو زندگینامه او، «زندگی آرنالدو»‌ (Vita di Arnaldo) را می‌نویسد که با این جمله آغاز می‌شود: «می‌خواهم امشب - ۲۵ دسامبر ۱۹۳۱ - در یکی از غم‌انگیزترین کریسمس‌ها، شاید غم‌انگیزترین کریسمس، زندگی‌ام،‌ نخستین صفحات کتابی که به یاد آرنالدو تقدیم می‌کنم را بنویسم. امروز، در پالاتزو ونیز، به مدت شش ساعت، شمارش اوراق به جا مانده از او را آغاز کردم؛ عملی ضروری و حساس که آن را به پایان رسانده‌ام و با ترس و وحشت فراوان انجام خواهم داد.»

پلاک سنگی که در نزدیکی ورودی اصلی ویلای شهرداری آنگری به یاد روزنامه‌نگار و برادر کوچکتر بنیتو موسولینی، آرنالدو، قرار داده شده است.

او در گورستان کوچک پادرنو در مرکاتو ساراچنو، زادگاه همسرش آگوستا بوندانینی، به خاک سپرده شد. در خانه خانوادگی، استودیوی شخصی او با مبلمان و یادگاری‌های آن زمان به نمایش گذاشته شده بود. «خانه بالیلا»‌ (Casa del Balilla)، که در آن زمان GIL نام داشت، یک کلیسای کوچک نذری در فورلی به نام او افتتاح کرد.

در کلیسای سانتا ماریا نوئووا، در مرکاتو ساراسنو، به دستور بنیتو موسولینی، پلاکی برای مشخص کردن محل دفن نصب شد. گورستان کوچک پادرنو غیرقابل دسترسی شده است.

سازمان روزنامه‌نگاران، «موسسه ملی روزنامه‌نگاران ایتالیایی آرنالدو موسولینی»، که پس از مرگش در زمان قدرت بنیتو موسولینی به او تقدیم شده بود، پس از پایان جنگ جهانی دوم، به "INPGI G. Amendola" تغییر نام داد.

پانویس

  1. ↑ Gunther, John (1940). Inside Europe. New York: Harper & Brothers. p. 242.
  2. ↑ La Scuola di mistica fascista - Una pagina poco nota del Fascismo - PDF بایگانی‌شده در ژوئیه ۳۰, ۲۰۱۲ توسط Archive.today
  3. 1 2 Faure, Christine (2003). Political and Historical Encyclopedia of Women. Taylor & Francis. p. 581. ISBN 9781579582371.
  4. ↑ Marco Zeni, La moglie di Mussolini, Erre Effe edizioni, 2000.
  5. ↑ William E. Lingelbach (February 1932). "Party Struggle for Power in Spain". Current History. 35 (5): 741. JSTOR 45337014.

    منابع و مآخذ

    • Benito Mussolini, Vita di Arnaldo, Tipografia del "Popolo d'Italia", Milano, 1932
    • Marcello Staglieno, Arnaldo e Benito, due fratelli, Mondadori, 2004.
    • Arnaldo Mussolini, Coscienza e dovere, Raido, Roma, 2007
    • Michelangelo Ingrassia, L'idea di fascismo in Arnaldo Mussolini, Palermo, ISSPE, 1998
    • Mario Cereghino, Giovanni Fasanella, Tangentopoli nera, 2016.
    • Icilio Felici, Una face sul colle, Pisa, Nistri-Lischi, 1939.
    • Antonino Pagliaro, Arnaldo Mussolini, Casa Editrice Nazionale, 1938.
    • Michelangelo Ingrassia, L'idea di fascismo in Arnaldo Mussolini, Palermo, ISSPE, 1998.

    پیوند به بیرون

    This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.