ویلیام هاو

General بسیار محترم ویلیام هاو نشان حمام شورای خصوصی بریتانیا
Engraving by Henry Bryan Hall
Commander-in-Chief, North America
دوره مسئولیت September 1775 – May 1778
پادشاه	جرج سوم (پادشاهی متحده)
پس از	Thomas Gage
پیش از	Henry Clinton
عضو Parliament از Nottingham
دوره مسئولیت 1758–1780 همکار Willoughby Aston (1758–1761) Serving with John Plumptre (1761–1774) Serving with Charles Sedley (1774–1778) Serving with Abel Smith (1778–1779) Serving with Robert Smith (1779–1780)
پس از	George Howe
پیش از	Daniel Parker Coke
اطلاعات شخصی
زاده	۱۰ اوت ۱۷۲۹ انگلستان
درگذشته	۱۲ ژوئیهٔ ۱۸۱۴ (۸۴ سال) تویینکهام، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
آرامگاه	تویینکهام
حزب سیاسی	ویگ
همسر(ان)	Frances Connolly (ا. ۱۷۶۵)
خدمات نظامی
وفاداری	بریتانیای کبیر / امپراتوری بریتانیا
خدمت/شاخه	ارتش بریتانیا
سال‌های خدمت	1746–1803
درجه	General
فرمانده	Colonel, 60th (later 58th) Regiment of Foot Colonel, 46th Regiment of Foot Commander-in-Chief, North America Colonel, 19th Light Dragoons Northern District
جنگ‌ها/عملیات‌	جنگ جانشینی اتریش جنگ هفت‌ساله Siege of Louisbourg Battle of the Plains of Abraham Capture of Belle Île Battle of Havana جنگ انقلاب آمریکا Boston campaign New York and New Jersey campaign کمپین فیلادلفیا جنگ‌های انقلاب فرانسه

ویلیام هاو، پنجمین ویسکونت هاو (به انگلیسی: William Howe, 5th Viscount Howe) (۱۰ اوت ۱۷۲۹ - ۱۲ ژوئیه ۱۸۱۴)، افسر ارتش بریتانیا و سیاستمداری بود که در طول جنگ استقلال آمریکا به مقام فرمانده کل قوا رسید. هاو یکی از سه برادری بود که مشاغل نظامی برجسته‌ای داشتند. در تاریخ‌نگاری جنگ آمریکا، معمولاً از او به عنوان سر ویلیام هاو یاد می‌شود تا از برادرش ریچارد، که در آن زمان چهارمین ویسکونت هاو بود، متمایز شود.

هاو در سال ۱۷۴۶ به ارتش پیوست و خدمات گسترده‌ای را در جنگ جانشینی اتریش و جنگ هفت ساله انجام داد. او به خاطر نقشش در تصرف کبک در سال ۱۷۵۹ شناخته شد، زمانی که او یک نیروی بریتانیایی را برای تصرف صخره‌های آنسه-او-فولون رهبری کرد و به جیمز ولف اجازه داد تا ارتش خود را پیاده کند و در نبرد دشت‌های آبراهام با فرانسوی‌ها درگیر شود. هاو همچنین در لشکرکشی‌های تهاجمی بریتانیا به لوییبورگ، بل ایل و هاوانا شرکت کرد. او به عنوان فرماندار ستوان جزیره وایت منصوب شد، پستی که تا سال ۱۷۹۵ در اختیار داشت.

هاو در مارس ۱۷۷۵ به آمریکای شمالی اعزام شد و در ماه مه پس از آغاز جنگ استقلال آمریکا به آنجا رسید. پس از رهبری نیروهای بریتانیایی به سوی یک پیروزی پرهزینه در نبرد بانکر هیل، هاو در سپتامبر همان سال فرماندهی تمام نیروهای بریتانیایی در آمریکا را از توماس گیج تحویل گرفت. سابقه هاو در آمریکای شمالی با تصرف موفقیت‌آمیز شهر نیویورک و فیلادلفیا مشخص می‌شود. با این حال، برنامه‌ریزی ضعیف لشکرکشی برای سال ۱۷۷۷ در شکست لشکرکشی جان بورگوین به ساراتوگا نقش داشت، که نقش مهمی در ورود فرانسه به جنگ داشت. نقش هاو در تدوین این برنامه‌ها و میزان مسئولیت او در شکست‌های بریتانیا در آن سال (علیرغم موفقیت شخصی‌اش در فیلادلفیا) هر دو موضوع بحث‌های معاصر و تاریخی بوده‌اند.

او پس از موفقیت‌هایش در سال ۱۷۷۶ به مقام شوالیه مفتخر شد. در سال ۱۷۷۷ از سمت خود به عنوان فرمانده کل نیروهای زمینی بریتانیا در آمریکا استعفا داد و سال بعد به انگلستان بازگشت، جایی که گاهی اوقات در دفاع از جزایر بریتانیا فعال بود. او از سال ۱۷۵۸ تا ۱۷۸۰ نماینده ناتینگهام در مجلس عوام بود. او پس از مرگ برادرش ریچارد در سال ۱۷۹۹، مقام ویسکونتسی هاو را به ارث برد. او ازدواج کرد، اما فرزندی نداشت و با مرگ او در سال ۱۸۱۴، مقام ویسکونتسی منقرض شد.

Wikipedia contributors, "William Howe, 5th Viscount Howe," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=William_Howe,_5th_Viscount_Howe&oldid=433723798 (accessed August 27, 2011).