ویلیام پیت جوان‌تر

بسیار محترم ویلیام پیت
نخست‌وزیر بریتانیاa
دوره مسئولیت ۱۰ مه ۱۸۰۴ – ۲۳ ژانویه ۱۸۰۶
پادشاه	جرج سوم
پس از	هنری آدینگتون
پیش از	ویلیام گرنوایل
دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۸۰۱ – ۱۴ مارس ۱۸۰۱
پادشاه	جرج سوم
پس از	خودش (به عنوان نخست وزیر بریتانیا)
پیش از	هنری آدینگتون
نخست‌وزیر بریتانیا
دوره مسئولیت ۱۹ دسامبر ۱۷۸۳ – ۱ ژانویه ۱۸۰۱
پادشاه	جرج سوم
پس از	ویلیام کاوندیش-بنتنیک
پیش از	خودش (به عنوان نخست وزیر بریتانیا)
رئیس خزانه
دوره مسئولیت ۱۰ مه ۱۸۰۴ – ۲۳ ژانویه ۱۸۰۶
پس از	هنری آدینگتون
پیش از	هنری پتی-فیتزموریس
دوره مسئولیت ۱۹ دسامبر ۱۷۸۳ – ۱ ژانویه ۱۸۰۱
پس از	جان کاوندیش
پیش از	هنری آدینگتون
دوره مسئولیت ۱۰ ژوئیه ۱۷۸۲ – ۳۱ مارس ۱۷۸۳
پس از	جان کاوندیش
پیش از	جان کاوندیش
اطلاعات شخصی
زاده	۲۸ مهٔ ۱۷۵۹ هیز، بروملی, کنت (انگلستان), انگلستان
درگذشته	۲۳ ژانویهٔ ۱۸۰۶ (۴۶ سال) پاتنی, ساری, انگلستان
ملیت	پادشاهی بریتانیای کبیر
حزب سیاسی	Tory
محل تحصیل	کالج پمبروک، کمبریج
امضا
a. ^ Acts of Union 1800

ویلیام پیت جوان‌تر (به انگلیسی: William Pitt the Younger؛ زاده ۲۸ مه ۱۷۵۹ – درگذشته ۲۳ ژانویه ۱۸۰۶) سیاستمدار بریتانیایی و نخست‌وزیر بریتانیا به‌مدت ۱۷ سال بود. از او به‌عنوان جوان‌ترین نخست‌وزیر بریتانیا یاد می‌شود. وی هنگامی که به کاخ نخست‌وزیری رفت، تنها ۲۴ سال داشت.^[۱] او در تاریخ ۱۷۸۳ جوان‌ترین نخست‌وزیر تاریخ بریتانیا شد و تا این تاریخ نیز در همین رتبه قرار دارد.

برای تشخیص او از نام پدرش، او را ویلیام پیت جوان‌تر و پدرش را ویلیام پیت بزرگ‌تر می‌نامند.

او با یک دستگاه سیاسی کاملاً حزب‌بندی‌شده مخالفت داشت. وی از قوی‌ترین نخست‌وزیران تاریخ بریتانیا بود و با زمانه خویش پیش رفت و موفق شد بریتانیا را از امپراتوری ورشکسته به ابرقدرت جهانی تبدیل کند. همچنین اقتصاد بریتانیا را احیا کرد و انگلیس را در جنگ‌های ناپلئونی رهبری کرد. او با این که زنده نماند تا پیروزی بریتانیا را ببیند اما توانست با نیروی دریایی خویش مقدمه شکست ناپلئون را به‌وجود آورد.

دوران نخست‌وزیری پیت، که در زمان سلطنت جرج سوم بود، تحت سلطه رویدادهای بزرگ سیاسی در اروپا، از جمله انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی قرار داشت.

پیت، اگرچه اغلب به عنوان توری یا «توری جدید» شناخته می‌شود، خود را یک «ویگ مستقل» می‌نامید و عموماً با توسعه یک نظام سیاسی سخت‌گیرانه حزبی مخالف بود.

پیت به عنوان یک مدیر برجسته در نظر گرفته می‌شد که برای کارآیی و اصلاحات تلاش می‌کرد و نسل جدیدی از مدیران شایسته را به صحنه آورد. او برای تأمین مالی جنگ بزرگ علیه فرانسه، مالیات‌ها را افزایش داد و با رادیکالیسم به شدت برخورد کرد.

برای مقابله با تهدید حمایت ایرلند از فرانسه، او قانون‌های اتحاد ۱۸۰۰ (Acts of Union) را مهندسی کرد و تلاش کرد (اما شکست خورد) تا آزادی کاتولیک‌ها (Catholic Emancipation) را به عنوان بخشی از این اتحاد تضمین کند.

او «توری‌گری جدید» را خلق کرد که باعث احیای حزب توری شد و به آن اجازه داد تا ربع قرن بعد در قدرت باقی بماند.^[۲]