ویکتوریا اوکامپو

ویکتوریا اوکامپو
CBE
نام هنگام تولدرامونا ویکتوریا اپیفانیا روفینا اوکامپو
زادهٔ۷ آوریل ۱۸۹۰
بوئنوس آیرس، آرژانتین
درگذشت۲۷ ژانویهٔ ۱۹۷۹ (۸۸ سال)
بوئنوس آیرس، آرژانتین
ملیتآرژانتین
محل تحصیلدانشگاه پاریس
پیشهنویسنده
خویشاوندانسیلوینا اوکامپو (خواهر)

رامونا ویکتوریا اپیفانیا روفینا اوکامپو (اسپانیایی: Ramona Victoria Epifanía Rufina Ocampo‎؛ ‏ ۷ آوریل ۱۸۹۰ – ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۷۹)[۱] نویسنده و روشنفکر اهل آرژانتین بود. او که بیشتر به عنوان مدافع مردم و همچنین ناشر مجله ادبی سور شناخته می‌شود، بشخصه نویسنده، منتقد و یکی از برجسته‌ترین زنان آمریکای جنوبی در زمان خود بود. خواهر او سیلوینا اوکامپو نیز نویسنده بود. او در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۴ نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد.[۲]

زندگی‌نامه

ویلا اوکامپو، منزل شخصی او در سان ایسیدرو که اینک یک مرکز فرهنگی متعلق به یونسکو است.

رامونا ویکتوریا اپیفانیا روفینا اوکامپو در بوئنوس آیرس در خانواده‌ای با سطح فرهنگی-اجتماعی بالا به دنیا آمد و در خانه زیر نظر یک معلم خصوصی تحصیل کرد. او بعداً نوشت: «کتاب الفبایی که با آن خواندن را آموختم فرانسوی بود، و همچنین آن دستی که به من یاد داد چگونه آن حروف را روی کاغذ بکشم.»[۳][۴]

گاهی گفته می‌شود که او دانشجوی دانشگاه سوربن بود: دوریس مایر در صفحه ۳۹ کتاب زندگی‌نامه‌ای که درمورد اوکامپو نوشته، بیان می‌کند که در طول سفر خانواده در سال ۱۹۰۶–۱۹۰۷ به پاریس، همان سفری که در طی آن چهره‌اش توسط هنرمند فرانسوی پل سزار الو حکاکی شد، خانوادهٔ اوکامپو به ویکتوریای ۱۷ ساله، که «با چند ملازم همراهی می‌شد» اجازه شرکت در چند کلاس درس در کالج فرانسه و دانشگاه سوربن را دادند. او به‌خصوص به یاد می‌آورد که از کلاس درس آنری برگسون در کالج فرانسه لذت برد. او هرگز در هیچ‌یک از این دو مرکز آموزشی ثبت نام نکرده بود. خانواده قدیمی سنتی و ثروتمند او از تحصیل رسمی برای زنان رویگردان بودند، بنابراین او تحصیل رسمی اندکی در بیرون خانه داشت. در سال ۱۹۱۲، اوکامپو با «برناندو دِ استرادا» (همچنین با نام موناکو استرادا) ازدواج کرد. این ازدواج با خوشبختی همراه نبود و سرانجام خوبی نداشت. این زوج در سال ۱۹۲۰ از هم جدا شدند و اوکامپو رابطهٔ عشقی طولانی‌مدتی را با پسر عموی شوهرش «خولیان مارتینس» که یک دیپلمات بود آغاز کرد.[۵][۴]

در بوئنوس آیرس، او رکن اساسی صحنه روشنفکری دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. نخستین کتاب او که به زبان فرانسوی نوشته شد، از فرانچسکا تا بئاتریس (حوالی ۱۹۲۳) بود که شرحی بر کمدی الهی دانته آلیگیری بود. آثار دیگر عبارتند از یکشنبه‌ها در هاید پارک. هملت لارنس الیویه؛ امیلی برونته (سرزمین ناشناخته)؛ مجموعه ای ۱۰ جلدی به نام تصدیق نامه‌ها؛ ویرجینیا وولف، اورلاندو و شرکا؛ سن ایسیدرو؛ ت. الف. ۳۳۸۱۷۱ (لارنس عربستان) – زندگی‌نامهٔ توماس ادوارد لورنس – و خودزندگی‌نامه‌ای که پس از مرگش منتشر شده است. همچنین یک کتاب ویراستاری‌شده از گفتگوهای اوکامپو و خورخه لوئیس بورخس موجود است.[۴]

اوکامپو در طول دهه ۱۹۳۰ با ویرجینیا وولف مکاتبه داشت و این دو نویسنده چندین بار ملاقات یکدیگر را کردند،[۶] و دوستی آنها در ژوئن ۱۹۳۹ در لندن پایان یافت، زمانی که اوکامپو از دوست عکاسش، ژیزل فروینت دعوت کرد تا به منزلش آمده و از وولف عکاسی کند، نویسنده‌ای که مشهور بود از حضور در عکس‌ها متنفر بود.[۷]

آنچه بیشتر از آثار و نوشته‌های اوکامپو اهمیت دارد آن است که او پایه‌گذار (۱۹۳۱) و ناشر مجله سور، مهم‌ترین مجله ادبی زمان خود در آمریکای لاتین بود. خورخه لوئیس بورخس، ارنستو ساباتو، آدولفو بیوئی کاسارس، خولیو کورتاسار، خوزه ارتگا یی گاست، مانوئل پیرو، آلبر کامو، انریکه اندرسون ایمبرت، خوزه بیانکو، اسه‌کیل مارتینس استرادا، پیر دریو لا روشل، والدو فرانک، گابریلا میسترال، ادواردو مایئا و خواهر کوچکترش سیلوینا اوکامپو از جمله نویسندگانی بودند که آثارشان در این مجله چاپ شد.[۸]

در سال ۱۹۳۵، اوکامپو تا حدی عقاید بنیتو موسولینی را که در ماه مارس همان سال در رم مصاحبه‌ای با وی انجام داده بود، تأیید کرد و او را به عنوان یک «نابغه» و سزارِ دوباره متولدشده توصیف کرد.[۹] «من ایتالیا را در حال شکوفا شدن دیده‌ام که رویش را به سوی موسولینی چرخانده است.»[۱۰] با این حال، او هرگز یک طرفدار فاشیست باورمند و دوآتشه نشد و با دیدگاه‌های محافظه کارانه موسولینی در مورد نقش‌های جنسیتی و نظامی‌گری رو به رشدش مخالفت کرد.[۱۱] زمانی که مصاحبه او با موسولینی در اوت ۱۹۳۶ منتشر شد، ایتالیا به حبشه حمله کرده بود و اوکامپو یادداشتی را به آن ضمیمه کرد و اعلام کرد که هرگونه امیدی به بهبود رژیم فاشیستی از بین رفته است و از کسانی در آرژانتین که از جنگ طلبی ایتالیا حمایت می‌کردند انتقاد کرد.[۱۲]

تیم تحریریهٔ مجلهٔ ادبی سور در سال ۱۹۶۱: اوکامپو استاده در وسط در میان آدولفو بیوئی کاسارس، آلیسیا خورادو و خورخه لوئیس بورخس.

در سال ۱۹۳۷، اوکامپو و سردبیران سور آشکارا علیه فاشیسم موضع گرفتند شدند و به‌طور قطع این مجله را با جریان لیبرالیسم پیوند زدند.[۱۳] در طول جنگ داخلی اسپانیا این مجله در کنار جناح جمهوری‌خواهان قرار گرفت.[۱۴] او با همکاری دوست و مترجمش پلگرینا پاستورینو از مجله ضد نازی نامه‌های فرانسوی به سرپرستی روژه کایوا حمایت کرد و از آرژانتین در ویراستاری آن مشارکت داشت و در سال ۱۹۴۶ او تنها آرژانتینی بود که در دادگاه نورنبرگ حضور یافت. چند ماه پیش از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، اوکامپو به کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه جامعه ملل پیوست، اما در کارهای آن دخالت نکرد.[۱۵] در سال ۱۹۵۳، او به دلیل مخالفت آشکارش با دولت خوان دومینگو پرون برای مدت کوتاهی به زندان افتاد.[۱۶]

اوکامپو در سال ۱۹۷۶ به عضویت آکادمی ادبیات آرژانتین درآمد. او نخستین زنی بود که تا به آن روز در آکادمی پذیرفته شد و در ۲۳ ژوئن ۱۹۷۷ رسماً در کرسی خود جای گرفت. «گفتگوی فرهنگی» که در سال ۱۹۷۷ توسط دولت موقت آغاز و توسط یونسکو سازماندهی می‌شد، در خانه او ویلا اوکامپو در سان ایسیدرو در استان بوئنوس آیرس برگزار شد. او سرانجام این خانه را در سال ۱۹۷۳ به یونسکو اهدا کرد.[۱۷][۱۸]

در ویلا اوکامپو، مهمانان او شامل ایگور استراوینسکی، آندره مالرو و رابیندرانات تاگور، ایندیرا گاندی، خوزه ارتگا یی گاست، آنتوان دو سنت‌اگزوپری، سن-ژان پرس، ارنست آنسرمه و رافائل آلبرتی بودند. گراهام گرین رمان سال ۱۹۷۳ خود را تحت عنوان کنسول افتخاری به او تقدیم کرد، «با عشق و به یاد هفته‌های شادی که در سان ایسیدرو و مار دل پلاتا گذراندم.»

ویکتوریا اوکامپو در سال ۱۹۷۹ در بوئنوس آیرس درگذشت و در گورستان رکولتای همان شهر به خاک سپرده شد.[۱۹]

جوایز

پانویس

  1. 1 2 3 Goodwin Jr., Paul B. "Ocampo, Victoria (1890–1979)". Women in World History: A Biographical Encyclopedia – via Encyclopedia.com.
  2. ↑ "Nomination archive – Victoria Ocampo". nobelprize.org. Retrieved 10 January 2024.
  3. ↑ Scarzanella, Eugenia; Schpun, Mônica Raisa (2008). Sin fronteras: encuentros de mujeres y hombres entre América Latina y Europa, siglos XIX-XX. Iberoamericana Editorial. ISBN 9788484894070. Retrieved 20 March 2017.
  4. 1 2 3 Victoria Ocampo's Chronology, villaocampo.org; accessed 25 December 2016.
  5. ↑ Bausset, Ana Margarita. Evolucion de la Autobiografia Contemporanea en El Cono Sur: Victoria Ocampo, Jose Donoso E Isabel Allende. ISBN 9780549600558. Retrieved 20 March 2017.
  6. ↑ Nigel Nicolson, ed., The Letters of Virginia Woolf, London, Hogarth Press, 1975–80, letters 3128, 3304, 3445, 3450, 3453, 3477, 3478, 3516, 3528.
  7. ↑ Parrott, Fiona G. (2004). "Friendship, Letters and Butterflies: Victoria Ocampo and Virginia Woolf". STAR (Scotland's Transatlantic Relations) Project Archive.
  8. ↑ "VICTORIA OCAMPO, IMPORTANTE COLECCION – (ARCHIVE – A RARE LOT of 210 items) – Lote de 210 ejemplares: libros firmados, primeras ediciones, revistas Sur, traducciones, notas periodísticas y libros sobre la escritora más importante de la Argentina". iberlibro.com. Retrieved 2 January 2017.
  9. ↑ Victoria Ocampo, "Living History", in Against the Wind and the Tide, ed. Doris Meyer, University of Texas Press, Austin, TX, 1990, p. 217
  10. ↑ Victoria Ocampo, "Living History", in Against the Wind and the Tide, ed. Doris Meyer, University of Texas Press, Austin, TX, 1990, p. 222
  11. ↑ Rogers, Gayle (2014). Modernism and the New Spain: Britain, Cosmopolitan Europe, and Literary History. Oxford University Press. pp. 140–141.
  12. ↑ Rogers, Gayle (2014). Modernism and the New Spain: Britain, Cosmopolitan Europe, and Literary History. Oxford University Press. p. 258.
  13. ↑ Strong, Beret E. (1997). The Poetic Avant-garde: The Groups of Borges, Auden, and Breton. Northwestern University Press. pp. 108–111.
  14. ↑ Strong, Beret E. (1997). The Poetic Avant-garde: The Groups of Borges, Auden, and Breton. Northwestern University Press. p. 98.
  15. ↑ Grandjean, Martin (2018). Les réseaux de la coopération intellectuelle. La Société des Nations comme actrice des échanges scientifiques et culturels dans l'entre-deux-guerres [The Networks of Intellectual Cooperation. The League of Nations as an Actor of the Scientific and Cultural Exchanges in the Inter-War Period] (phdthesis) (به فرانسوی). Lausanne: Université de Lausanne. p. 290.
  16. ↑ Vázquez, María Esther (2002). Victoria Ocampo: El Mundo Como Destino. Seix Barral. ISBN 9789507313462. Retrieved 30 December 2016.
  17. ↑ "La mansión donde Victoria Ocampo aún está presente festeja sus 125 años" (به اسپانیایی). Clarín. Retrieved 2 January 2017.
  18. ↑ "Victoria Ocampo y la UNESCO" (به اسپانیایی). Retrieved 1 April 2020.
  19. ↑ "Famosos". cementeriorecoleta.com.ar. Retrieved 30 December 2016.
  20. ↑ "Past Maria Moors Cabot Prizes Winners" (PDF). Columbia Journalism School. 2020-07-13. Archived from the original (PDF) on 2020-11-07. Retrieved 23 January 2021.
  21. ↑ "GRAN PREMIO DE HONOR" (به اسپانیایی). Sociedad Argentina de Escritores. Retrieved 23 January 2021.
  22. ↑ "Victoria OCAMPO" (به فرانسوی). Académie française. Retrieved 23 January 2021.

منابع

  • Chiappini, Julio: Victoria Ocampo. Biografía, Rosario, Editorial Fas, 2012; 2 vol.
  • Meyer, Doris: Victoria Ocampo: Against the Wind and the Tide (Texas Pan-American Series paperback, University of Texas Press, reprint edition, 1990). Originally published New York, George Brazillier, 1978. Re-issue شابک ‎۰−۲۹۲−۷۸۷۱۰−۳.
  • Dyson, Ketaki Kushari: In Your Blossoming Flower Garden: Rabindranath Tagore and Victoria Ocampo, New Delhi, Sahitya Akademi, 1988; reprinted 1996. شابک ‎۸۱−۲۶۰−۰۱۷۴−۷.
  • Bassnett, Susan, 1990 (ed.): Knives and Angels: Women Writers in Latin America. London/New Jersey: Zed Books.
  • Stephenson, Craig E.: The Correspondence of Victoria Ocampo, Count Keyserling and C.G. Jung: Writing to the Woman Who Was Everything, Abingdon, New York 2023; ISBN 978-1-032-20955-5
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ویکتوریا اوکامپو موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.